Małgośka

 05/11/2022

Jest maj! Najpiękniejszy miesiąc roku. W Polsce już kwitną kasztany i bzy, pachną wokół konwalie, które w małych bukiecikach można kupić na Rynku Krakowskim. Jestem pewna, że w płaskich misach z wodą wyłaniają swe fioletowe główki cudne fiołki.. Jest maj i za chwilę zaczynają się, jak każdego roku, egzaminy maturalne. Setki młodych ludzi przeżywa swój pierwszy prawdziwy egzamin. Pierwszy poważny, pierwszy otoczony od lat legendą ważności, dorosłości, szansą na wybór własnego życia. 
Dlaczego właśnie dziś zebrało mi się na takie rozważania ? O, to nie przypadek! 

Ten rok – ”maturalnie” jest dla mnie ważny. Dziś rano zdawałam znów maturę z języka polskiego! I wcale mi się to nie śniło! Przez cały rok, a właściwie to nawet długo wcześniej przygotowałam mojego wnuka do egzaminu IB (International Baccalaureate) z języka polskiego. Wybrał sobie to z własnej woli i chęci wiedząc, że w szkole nie ma takiego kursu i może się tylko przygotowywać samodzielnie, na prywatnych lekcjach z prywatnym nauczycielem. Padło na mnie w sposób zupełnie naturalny jako, że od lat uczyłam moich wnuków polskiego. Ale – uczyć  w celu podtrzymania tradycji i posługiwania się językiem rodziców czy dziadków, to zupełnie co innego, niż nauczyć młodego człowieka języka, poniekąd “obcego” tak, by poznał jego literaturę, przeczytał w oryginale kilkanaście książek z różnych epok, różnych rodzajów od reportażu poczynając poprzez dramat, nowelę, bajkę, na powieści czy poezji kończąc. Od utworów napisanych w XIX wieku do takich, które są najbardziej współczesne jak proza Olgi Tokarczuk czy poezja Herberta i Szymborskiej. 

A jak jeszcze zapoznaliśmy się oboje z Christophem z zasadami, wymaganiami tegoż egzaminu – byłam bliska zawału serca!  Tak, jestem z wykształcenia polonistką, pracowałam w liceum w Polsce przez 17 lat z wielka pasją. Uwielbiałam uczyć i ci, którzy mnie pamiętają nie powinni narzekać na moje sposoby nauczania. Każdego roku przeżywałam z moimi uczniami pierwszy maturalny dzień – pisanie wypracowania z języka polskiego. Tak jak oni, nie znałam pytań, tak jak oni ogromnie przeżywałam moment otwarcia koperty z pytaniami. Pięć godzin myślenia nad wyborem – które zagadnienie jest najlepsze. Jak ułożyć plan? Jak zacząć pisać “na brudno”?  Ile czasu potrzebuję na przepisanie i sprawdzenie?  Wszystko to w ciszy, każdy przy osobnym stoliku, dziewczęta w białych pięknie wyprasowanych bluzkach i granatowych spódniczkach. Chłopcy, a właściwie już młodzi mężczyźni, w garniturach, białych koszulach i krawatach (uczyłam głównie w liceum medycznym, gdzie były same dziewczyny, ale także miałam kilka klas w liceum ogólnokształcącym, koedukacyjnym). 

A kto z nas nie pamięta swojego pierwszego dnia matury? Ja pamiętam doskonale!  Szłam sparaliżowana strachem, ale też podniecona oczekiwaniem jakie będą pytania. Co będę mogła wybrać?  Lubiłam pisać wypracowania z polskiego. Bałam się matury, ale nie bałam się pisania. Wiedziałam, że z polskim dam sobie radę. Gorzej było następnego dnia, kiedy szłam na egzamin pisemny z matematyki. Do dziś dziwię się, że dotarłam żywa do szkoły. Byłam na krawędzi rozpaczy, rozsypania się ze strachu, bliska ucieczki z przerażenia i całkowitej pewności, że NIC nie umiem i na pewno nie zdam!  Jestem pewna, że zdałam tylko dlatego, że jedno zadanie (jeśli cokolwiek pamiętam i pamiętam właściwie..) było z geometrii a to jeszcze jakoś siedziało mi w głowie, drugie zadanie podrzuciła mi moja kochana wychowawczyni, która dobrze wiedziała, że “taka humanistka” chyba nic więcej nie wykombinuje, a trzecie coś tam zaczęłam i nie skończyłam, więc może mi to jakoś na tróję zaliczyli. 🙂  Trzeciego dnia pisałam historię, bo taki był wtedy mój wybór i tu już nic nie pamiętam, ale pamiętam, że uczyłyśmy się razem z moją przyjaciółką Niną, a ona była z historii jak skała i filar świata, więc pewnie i mnie też trochę wyuczyła. 

Ustne egzaminy trwały w nieskończoność i dziś już nie potrafię odtworzyć co i jak się działo. Wiem jedno, że znów z matematyki uratowała mnie, tym razem Polonistka, która nie uczyła wprawdzie naszej  klasy, ale znała mnie dobrze. Pamiętam, że gdy już siedziałam przy stole twarzą w twarz przed komisją z poczuciem, że topór wisi nade mną i oto chwila grozy i sprawiedliwości nadchodzi.. usłyszałam dość głośny szept owej Polonistki do naszej klasowej nauczycielki matematyki: “ ona jest humanistką. Takie wkuwają na pamięć tylko regułki. Trzeba ją o to pytać..” Całe szczęście, że polonistki rozumiały takie jak ja.. Może i ona kiedyś miała kłopoty “w świecie matematycznym”?  I tak panie zadawały mi pytania, bym głównie ocierała się o teorię, a nie o praktyczne rozwiązywanie zadań. W ten oto sposób zdałam matematykę na maturze. I – Bóg mi świadkiem, więcej matematyki oficjalnie nie tykałam. Co nie znaczy, że temat złośliwie nie powrócił. Takie, życie. Nigdy nie mów “nigdy”, bo nie wiesz co się zdarzy. 🙂 

Taka była moja matura! Też kwitły bzy i na pewno kwitły kasztany na plantach, bo to pamiętam dobrze! Tak było 50 lat temu. Ale – o tym za chwilę.. 

Dziś, 4 maja, rano o 8 godzinie denerwowałam się tak samo jak kiedyś. Albo jeszcze bardziej. Mój wnuk wprawdzie nie przystępował do pełnego egzaminu maturalnego, ale egzamin pisemny z języka polskiego, dla młodego człowieka urodzonego w Ameryce, dla którego jakby się  bardzo nie starać język polski jest drugim językiem, musi być wielkim i trudnym przeżyciem. 

Część pierwsza egzaminu odbyła się już w marcu. Był to egzamin ustny, w czasie którego Christoph przedstawiał napisaną przez siebie rozprawkę na temat “Wykorzystywanie i manipulacja słabszych ludzi przez silniejszych, używających słów i czynów jako narzędzi manipulacji. Napięcie między indywidualna chciwością a społeczną odpowiedzialnością”.  Jako bazę wybrał sobie dwa utwory: “Bajki” Oscara Wilde’a napisane pod koniec XIX wieku, które czytał po polsku, bo jedną z zasad egzaminu, było przeczytanie czterech utworów obcych pisarzy w tłumaczeniu na język polski i porównywał je z dramatem jednoaktowym Sławomira Mrożka pt. “Serenada”. Niełatwa to była praca. I czytanie, i analiza, i porównywanie bohaterów, a potem wielogodzinne pisanie o tym pochłonęło ogromną ilość godzin dyskusji,  prób, szukania najlepszych rozwiązań.  Wreszcie poszukiwania metody przedstawienia tej rozprawki i uczenia się najlepszego zaprezentowania jego własnej pracy. Nie będę opisywała ile zaparcia i ciężkich momentów mieliśmy razem przez te kilka długich miesięcy, zważywszy na fakt, że jednak język polski to przedmiot dodatkowy, wybrany przez niego jako przedmiot nauczania indywidualnego. Egzamin ustny był nagrywany w obecności osoby upoważnionej do odbioru tego egzaminu i został wysłany do Polski, do komisji egzaminacyjnej IB. Część druga, pisemna odbyła się 4 maja. Tu już tylko mogę polegać na opowieściach Christopha o czym był tekst, na który zdecydował się pisać esej, jak go napisał, jak sobie dał radę. 

Wiem, że idealnie nie było.. Nie ma takiej szansy, by pisał bez błędów, myślał po polsku lekko i swobodnie. Każdego dnia wychowuje się świecie angielskojęzycznym i z mojego punktu widzenia, to co zrobił i osiągnął przez te wszystkie lata, a szczególnie przez ostatni bardzo intensywny rok nauki, jest wspaniałym osiągnięciem i nikt nigdy mu tego nie odbierze. Czy wystarczy na oficjalne zdanie egzaminu IB? Nie wiem. Wiem jedno – jestem z Niego dumna! Wiem, że zrobił co mógł, osiągnął to, czego nie potrafi i nie chce robić setki polsko-amerykańskich dzieci. I to był jego wybór, jego praca i jego satysfakcja. 

Będziemy oczekiwać na oficjalne wyniki. Będziemy denerwować się jeszcze przez dobrych kilka tygodni. Ale już dziś wiem, że Christoph swoją maturę z POLSKOŚCI zdał! Dla mnie to wielka duma i satysfakcja a ocena – choć bardzo pragnę pozytywnej! – będzie tylko dodatkiem (mam nadzieję, że miłym!) 

Cofając się w daleką moją przeszłość, opowiedziałam bardzo wyrywkowo wydarzenia maturalne. Trzydzieści  lat później, gdy już od ponad 10 lat mieszkałam w Houston, grupa naszych “aktywistów klasowych” fantastycznie odnalazła się, zmobilizowała i zorganizowała pierwsze klasowe spotkanie po 30 latach od wydarzeń maturalnych. Nie pamiętam jak to się stało, jak do mnie dotarła ta wiadomość – faktem jest, że poleciałam do Polski w towarzystwie mojej córki, żeby było mi raźniej. Spotkałam się po wielu latach, ale dzień przed imprezą klasową, z moja przyjaciółką Niną i moment kiedy zobaczyłyśmy siebie nawzajem w drzwiach wejściowych był jak czas cofnięty do chwili, gdy każdego ranka otwierały się wielkie drzwi Sobieskiego i wpadałyśmy na siebie, by zdążyć obgadać poranne ploteczki.. 

Znalazłyśmy się w innym świecie. Czas zatrzymał się, a raczej cofnął się o 30 lat.. Moja córka, wówczas dwudziestoparoletnia – zakrzyknęła do obu Babć, które były świadkami tej sceny: Babciu, one zachowują się jak nastolatki!  I chyba tak to właśnie było. Tak, wtedy poczuliśmy się – odmłodzone, odnowione, zbliżone do siebie jak za dawnych szkolnych czasów.. 

Następnego dnia spotkaliśmy się w gronie klasowym, niewielkim, bez nauczycieli. Nie miałam pojęcia kto będzie, kogo poznam, a kto mnie zupełnie zaskoczy. Byłam ogromnie nabuzowana radością spotkania ludzi, których nie widziałam trzy dekady. Moje życie tak się ułożyło, że jeszcze na studiach gdy wyszłam za mąż wyjechałam z Krakowa i faktycznie nie utrzymywałam z nikim z klasy kontaktów. To spotkanie klasowe było dla mnie totalnym zaskoczeniem. Ogromnie miłym. Fantastycznym, pozytywnym. W czasie szkoły byłam bardzo mocno związana z towarzystwem z kręgu harcerskiego, a tu nagle okazało się, że tyle fajnych wspomnień odtworzyliśmy wspólnie po 30 latach. Także z tymi, których ja nie pamiętałam a oni o mnie – tak. W mojej klasie miałam kilku kolegów, z którymi chodziłam do jednej klasy już od pierwszej klasy podstawówki, nie tylko w liceum. Nasze wspólne dni szkolne sięgały więc jeszcze głębszych lat. Pierwsze kontakty w ławce szkolnej zaczęły się w wieku siedmiu lat. 

Jedna z koleżanek bardzo popularna w klasie i lubiana przez wszystkich miała rodzinną fotograficzną przeszłość i po skończeniu szkoły nadal pozostała w tej branży. W roku 2002 nie było jeszcze telefonów komórkowych i zdjęć cyfrowych, za to Małgosia zorganizowała nam szybka sesję zdjęciową zarówno z bieżącej imprezy, jak i zdjęć szkolnych (skąd ona to wytrzasnęła??) i z pomocą swojego zakładu fotograficznego każdy z nas – uczestników tego spotkania otrzymał jeszcze tej magicznej nocy zdjęcia – wspomnienia i wspólne zdjęcia spotkania po 30 latach od matury. 

Zawsze jestem zafascynowana jak w czasie takich spotkań i dziesiątek rozmów okazuje się, że każdy pamięta co innego albo inaczej.  Nasz mózg wychwytuje szczegóły, które dla innych osób zupełnie nie mają znaczenia. A gdy przypadkiem życie nas znów złączy i zaczniemy układać łańcuch dawnych zdarzeń, powstaje historia dawno zapomniana. Historia niezapisana może nawet trochę nieprawdziwa, ale odtworzona dzięki emocjom dawnych naszych przeżyć. 

Czasem spieramy się czy tak naprawdę było? Czy może to fantazja naszych marzeń dawnych, naszych młodych uczuć, sposobów widzenia świata.. Wszystko to tworzy obraz dawnego  młodzieńczego życia, barwnych lat, które właśnie tak chcemy pamiętać. Przy tych wspomnieniach bawimy się świetnie, zaśmiewamy się do łez, wzruszamy się i czujemy siłę tamtych wspólnych lat. Tak było 30 lat temu. To była magiczna noc. Pamiętam, że dowiedziałam się o różnych zdarzeniach, których przez cztery lata szkoły nawet nie zauważyłam, zwróciłam uwagę na moich kolegów i koleżanki w sposób, o którym wcześniej nie myślałam.  To było fantastyczne! Czułam się się jakbym “dojrzała” do mojej klasowej grupy, jakbym dzięki temu, że spotkaliśmy się po 30 latach, stała się naprawdę częścią mojej klasy.  Spotkanie trwało bardzo długo, na pewno dłużej niż planowaliśmy. Pamiętam, że gdy koledzy odwieźli mnie pod dom (a raczej kamienicę, w której mieszkałam kiedyś, od dzieciństwa) nagle zauważyłam, że zaczęło się rozwidniać i nastawał dzień (był koniec maja) i bardzo mnie to zdziwiło… Śpiewały ptaki i niebo rozjaśniła łuna światła. Wtedy już mieszkałam w Houston od ponad 12 lat i zapomniałam, że w maju świta już o 4-tej rano. O tej porze roku w Houston jednak dzień zaczyna się dużo później. 

A teraz, po wielu dziwnych i nieplanowanych wydarzeniach, gdy wokół od tygodni piętrzyły się wątpliwości: lecieć – nie lecieć, powinnam czy nie, chcę znów powtórki matury.. Czy jestem gotowa po pięćdziesięciu latach usiąść przy stoliku, niekoniecznie w białej bluzce i z piórem w ręku, ale z tym samym drżeniem serca i niepewnością jak to będzie?  Czy nasza kolejna “matura” uda się, ile zostało nam w szufladkach pamięci, a ile czas zatarł już i zdamy ją już tylko na “czwórkę”? A może wspólnymi siłami odtworzymy najpiękniejsze wspomnienia tamtych młodych lat. Może ujrzymy siebie młodych i pięknych, nie będzie zmarszczek i bólu w krzyżach, na kilka godzin zapomnimy, że minęło już 50 lat.

Po prostu – przy kieliszku wina a może wódki zaśpiewamy:
“Oj, za dzień matura, już za chwilę…”
Jestem gotowa! I jak było? Może opowiem wam po kolejnej maturze. 🙂

BACK

04/12/2021

Każdy z nas chciałby… Każdy marzy. Każdy zadaje sobie życiowe zadania, postanawia, zapiera się, że tym razem swój plan na pewno zrealizuje. I wielka chwała tym, którym się udaje. Szczęśliwie – każdemu coś się udaje! Tyle, że jak przyglądam się dokładnie i uczciwie sobie i swoim życiowym poczynaniom, to udało mi się trochę i wyrywkowo różnych postanowień i marzeń zrealizować, ale tak naprawdę to więcej było takich, co wyślizgnęło się z listy i nie powróciło nigdy więcej. 

Oczywiście i na szczęście, mamy sprawy ważne i mniej ważne, mamy takie, które w normalny sposób przemijają i naturalnie przestają być istotne, a więc nie muszą gnębić nas do końca życia wyrzutami sumienia, że nie zrealizowaliśmy naszych punktów i punkcików planu. 

Ba.. błąd. Te właśnie małe drobne sprawy czasem są ważne i uczą nas solidności i konsekwencji. Zawsze podziwiałam ludzi, którzy wytrzymywali w swoich postanowieniach. Nawet jeśli trudności opóźniały realizację końcową, nawet jeśli kosztowało ich to więcej niż przewidywali na początku. A z drugiej strony..  Może to dziwnie zabrzmi – nie lubię takich uparciuchów, którzy za wszelką cenę – jak to mówią “ po trupach” dążą do pierwotnego planu, nie weryfikują niczego, nie potrafią być “elastyczni”. “Głową o mur” – ale musi być tak jak chcę! Może więc istnieją w życiu każdego człowieka różne sytuacje, nie zawsze wszystko jest czarne czy białe i żadna zasada nie jest prosta, jednoznaczna i łatwa do podejmowania i trzymania się jej sztywno i do końca.

Podobnie bywa z marzeniami. Albo jeszcze trudniej. Kiedy jesteśmy młodzi, zdrowi, szczęśliwi, marzenia mnożą się jak grzyby po deszczu. Nie mamy ograniczeń, nie myślimy o realiach wokół, wszystko wydaje się dostępne na wyciągnięcie ręki! No i bardzo dobrze! Tak właśnie powinno być. Takie powinny być marzenia. Lekkie, dostępne, piękne, niepodważalne. Nikt z nas nie ma wątpliwości, że marzenia MOGĄ mam się kiedyś spełnić.  A potem mijają lata, zmieniają się warunki, możliwości, układy życiowe i pewnego dnia marzenie sprzed 20-30 lat.. spełnia się! Tylko, że ono już nie jest takie, jak było kiedyś “w naszym marzeniu”…  Odkrywamy jakiś inny obraz.  Tak, to o tym przez lata śniliśmy, ale dziś nasz sen stracił dawną siłę, lekkość marzenia uleciała, sens tamtego marzenia przybladł, przygasł.

To o czym chciałabym dziś pogadać? Cisną mi się do głowy takie moje własne trudne życiowe doświadczenia. Kiedy byłam nastolatką już niejeden raz pisałam, że ogromne piętno wycisnęło na moim wychowaniu harcerstwo. W późnych latach 60 i 70-tych nasze krakowskie harcerstwo było fantastyczne! Opierało się na twardych Baden-Powell – owskich zasadach. Jeśli ktoś z nas przetrwał pierwsze lata najtwardszych prób i sprawności szeregowego zucha i harcerza, połknął bakcyla i dotarł do stopnia instruktorskiego, już do końca życia pozostał harcerzem.  

Mój szczep Harnasie początkowo był szczepem męskim, a ja weszłam w jego skład jako jedna z pierwszych dziewczyn – instruktorek. Nie miałyśmy łatwego życia. Niby chłopcy krążyli wokół nas jak satelity, ale na każdym kroku dało się odczuć, że męska grupa to podstawa i trzon szczepu. Zasady były twarde i często bywały zwyczajnie “życiowo” nieprzyjemne.  Mieliśmy wspaniałego Szczepowego “Szefa”, ale był ostry i żadnej zasady nikomu z nas nie odpuścił. To wtedy nauczyłam się, że nie wolno z niczego rezygnować, że wszystko musi być na czas, że nie można się spóźniać. I jeśli podejmuję się coś komuś zrobić, załatwić, to MUSZĘ to wykonać. Obietnic trzeba dotrzymywać, trzeba być w nich wiarygodnym. Wielokrotnie koszt trzymania się takich zasad był ogromny, bywało że ważniejszy od ówczesnych obowiązków szkolnych, rodzinnych i własnych młodzieńczych pragnień czy marzeń. Niejednokrotnie rezygnowaliśmy z imprez, spotkań tak ważnych dla młodych ludzi  w wieku szkolnym, bo wykonanie zadań “specjalnych” i poleceń związanych z harcerskimi zasadami, w które wierzyliśmy aż do bólu było ważniejsze. Nie było w tym nic złego, wtedy było to częścią solidnego wychowania, wpajania nam zasad przyjaźni, wierności, uczciwości i to wszystko na pewno mocno we mnie wyrosło na lata. Może za mocno…  I tak zostało mi to do dzisiaj. Po wielu wielu latach przyznaję, że z jednej strony jestem osobą naprawdę dobrze zorganizowaną, umiejąca sobie poradzić z niejedną trudna sytuacją, ale z drugiej strony – to bardzo utrudnia mi życie. Wiele osób wykorzystuje takie “zdolności“ innych, poza tym po latach okazuje się, że napięcie spowodowane odpowiedzialnością za perfekcję organizacyjną spowodowało u mnie takie “zmęczenie materiału”, że często marzę, by to ktoś się mną zajął, zaopiekował choć przez chwilę, a nie zawsze liczył na to, że ja to zrobię. Czasami nienawidzę w sobie tej ustawicznej i wielkiej “odpowiedzialności” za cały świat!!  Za dopracowanie każdego szczegółu w domu, za zorganizowanie wyjazdu na wakacje, za odpowiadanie na każde pytanie dotyczące terminów, wiedzy “rodzinnej”, gdzie co leży, gdzie może być schowana każda najdrobniejsza rzecz itd.itp.. A równocześnie wiem, że sama sobie nie potrafię odpuścić, bo wszystkim zamartwiam się i stresuję, nie umiem powiedzieć sobie, że może jak nie będę wiedziała i pamiętała, to świat się nie rozleci.. 

Oto najlepszy przykład, że przestrzeganie zasad tak do przesady, do dna, do wyciśnięcia w swojej głowie niemal dziury głębokiej jak rana, która nigdy nie potrafi się zabliźnić – wcale do końca nie jest dobrą cechą życiową. Pomaga w wielu momentach. Pomaga poukładać życiowe zawieruchy, rozwiązać wiele problemów, ale czasem przeszkadza znaleźć balans psychiczny, odprężyć duszę i głowę. Umieć walczyć o siebie, a nie tylko o innych. Żyć bez wyrzutów sumienia, że minuta myśli o sobie jest skradziona komuś bliskiemu…

Trzeba było przeżyć prawie 7 dziesiątek lat, żeby świat zmienił perspektywę wokół mnie. A i to nie jest proste. Taki garb nigdy nie odchodzi na zawsze. Bo garbaci, pokrzywieni, pokręceni ludzie już nigdy do końca nie wyprostują się. Nigdy nie staną się młodzi, nieskażeni i nie zaczną tworzyć siebie od nowa. 

Możemy tylko próbować poprawić zasady, bo te na szczęście można zmienić, ulepić na nowo, uwierzyć, że stare już nie są takie ważne.. Wyrzucić je z życiowego worka, bo wyraźnie ciążą nam i nie możemy ich już więcej dźwigać. 

Ile razy mówiłam: postanowiałam… iść na dietę! Ha! Już słyszę śmiech wokół i wszystkich naraz!  Ile razy w życiu przeciętna  kobieta wypowiada takie słowa?! 

Nigdy nie należałam do chudych i nigdy nie miałam ambicji być chudą. Lubiłam siebie i swój wygląd i nie uznawałam żadnych diet. Ale pamiętam moja biedną Mamę, która zawsze miala kłopoty z “nadmiarami” w wymiarach i nigdy nie mogła niczego ładnego znaleźć w sklepach dla siebie, bo nie uznawano za normalne, że na świecie żyją też osoby o nieco pulchniejszych figurach. Moja Mama odchudzała się więc ciągle, nie mając zbyt dużej wiedzy o diecie ani też nie mając specjalnie możliwości wyboru jedzenia w komunistycznych sklepach. Kto tam się przejmował liczeniem kalorii, ważeniem porcji czy szukaniem chudego mięsa, skoro i tak jakiekolwiek ciężko było złapać w sklepie. 

Tak naprawdę swoją figurą zaczęłam przejmować się, gdy przyjechałam do Ameryki  i w dość szybkim czasie mając już blisko 40-ki przytyłam w amerykańskim dobrobycie. O ironio! Taki wybór! Tyle możliwości, gdzie właśnie można uniknąć niezdrowego jedzenia i nauczyć się, co jest dobre i zdrowe a czego nie jeść. A właśnie tutaj  waga poszła w górę szybciej niż przez lata w Polsce! 

Ach, te smaki, zapachy, nigdy nie spróbowane ciasteczka, które uwielbiam (niestety, niestety, niestety!!) soki owocowe, które wcześniej znaliśmy tylko z filmów amerykańskich, wyjścia do restauracji, przyjęcia, wycieczki, wakacje..  

Jak udźwignąć postanowienie, że NIE będę jadła takich dobroci?  Jak odmówić przyjemności życia, które są tuż obok i w dodatku zawsze w dobrym miłym towarzystwie? Przecież w domu tak nie gotuję. W domu gotuję logicznie i w miarę zdrowo. I normalne porcje. I ogólnie nie mogę obwiniać siebie  za nadmiary i pulchności. Ale – już gotowanie obiadu dla całej rodzinki, przyjmowanie gości – to już zupełnie inna sprawa. Tu już nie działają postanowienia diety! Nie ma ograniczeń małych porcji (bo może zabraknie i co goście pomyślą?  Przecież nie mogą być głodni!!) No i musi być “coś na ząb” przed obiadem, bo każdy lubi jakiś serek, jakiś “dip”, oliwki czy świeży pyszny chlebek. No a po – dla podniebienia dobry deserek. Najlepsze na świecie ciasteczko, serniczek, tarta, może pączek, beza z bitą śmietaną, kieliszek metaxy, whisky i winko, winko, winko.. I jak tu żyć na diecie!!?? 

To już celibat byłby łatwiejszy.. Kolejny więc raz po kilku tygodniach czy miesiącach męczenia się z dietą znów złamałam swoje postanowienie.. 

Zła na siebie, wściekła na swój obrazek w lustrze,  wkurzona na brak własnego zaparcia i uporu, rozdrażniona kolejną porażką. 

A równocześnie.. Trzeba przyznać, że przyjemność tych spotkań, celebracji, wspólnych pięknych chwil, ludzi dobrych i ważnych wokół, tych wspólnych biesiad, rozmów z winkiem i dobrym jedzeniem jest tak istotna, że kolejne złamane postanowienie .. wybaczam sobie bez mrugnięcia oka. No, może nie na długo, ale na chwilę. Przez chwilę, dłuższa czy krótszą nie mam wyrzutów sumienia.  Aż do następnego przymierzenia zeszłorocznej sukienki, do kolejnego spojrzenia w lustro, do stąpnięcia na wagę i pojawienia się tych obrzydliwych czerwonych cyferek.. 

I kółko się zamyka. Gra zaczyna się od nowa. Wraca frustracja. W głowie pojawia się absolutna pewność, że tym razem to już nie odpuszczę i dam radę. Moje postanowienie jest ostateczne: żadnych ciasteczek! Żadnych niedozwolonych drinków, makaronów, ziemniaczków i innych dobroci.. Wkrótce znów następuje faza pozornego pogodzenia się z rzeczywistością, ironiczne, podejście do siebie samej. Trudno, widać tak musi być. Nie wszyscy muszą byc piękni, zgrabni, szczupli i jeszcze szczęśliwi. Najbardziej depresyjne są momenty, gdy spotykamy się z przyjaciółkami a one – niezależnie czy mają problemy z nadmiarami czy nie, zaczynają rozmowy od tematu “dyżurnego” – co jest dietetyczne, co powinniśmy, czego nie, która właśnie schudła itd… A tak naprawdę, to posuwamy się podobnie wszystkie jednakowo. Są takie, które nawet nie muszą się za bardzo starać, bo po prostu są szczupłe i zgrabne, choć lata im przybywają podobnie jak każdemu. A inne- cóż.. “Wałeczek” tu “wałeczek” tam, do tego dyskretna zmarszczka, ale przecież zawsze można kupić nowy ciuch, zakryć fantazyjnie niedogodności, uśmiechnąć się i zatuszować życiowe dodatki, zamiast walczyć z dietami  i nocnymi koszmarami.   

I tak właśnie pocieszam się, bo już czuję, że nadchodzi.. Kolejna burza złości,  depresji, kolejny już nie do policzenia etap postanowień, przysięgań samej sobie, że tym razem znalazłam sposób na najlepszą na świecie dietę – łatwa do wytrzymania, efektywna, taka co na pewno na MNIE zadziała…  No i chyba nie muszę pisać, że zaczyna się bardzo dobrze, pierwsze efekty  widać już po tygodniu, podniecenie, zachwyt i wiara we własne “ja” rośnie i – dalej “krzywa” wyników po skoku w dół złośliwie znów dostaje skrzydełek i wzlatuje w górę. Za to moja wytrzymałość podupada, humor dostaje otępienia, potem wkurzenia a potem zobojętnienia i już wiem, że jestem beznadziejna.  Podziwiam moje koleżanki, które potrafią znaleźć w sobie tyle pozytywnych “ukojeń słownych”  i wytłumaczeń, że już są znów szczuplejsze i że wyglądają lepiej i tak świetnie dają sobie radę z problemem. Bo ja to jakoś nie mogę wypracować sobie takich sposobów na siebie. Pewnie moja uczciwość wyszlifowana w szeregach harcerskich nawet i tego mnie pozbawiła. 🙂  No, nie! Chyba przesadziłam, żeby swoje dylematy tuszowe zwalać na piękne zasady harcerskie (haha!!) 

Za to z całą odpowiedzialnością mogę powiedzieć, że wspólne wyjścia piątkowe całą instruktorską “bandą” na pączki na pewno przyczyniły się do mojego uwielbienia dla ciastek, ciast i ciasteczek – niestety… I to w dodatku nie dla wszystkich – tylko dla tych naj, najlepszych! A jak wiadomo:  „wszystko co dobre jest… niedobre” i w ten oto sposób przez wiele dziesiątek lat jedzenia pyszności, których na tym świecie nie brakuje, moje niejedno postanowienie legło w gruzach. 

A teraz, żeby już przestać siebie biczować, będzie coś o marzeniach. O najpiękniejszej zawartości mojego dzisiejszego worka. Ale też o najbardziej ulotnej, eterycznej, delikatnej i finezyjnej. 

W końcu wszyscy lubimy jeść dobre rzeczy, czy to w dawnych trudnych polskich czasach czy dziś gdy świat dostarcza nam nieograniczonych ilości i wyborów  pyszności. Kto “nie grzeszy” niech podniesie rękę. 🙂 

Nie jestem pewna czy każdy przyzna mi rację, ale z własnego doświadczenia życiowego wiem, że marzymy więcej i intensywniej, gdy jestesmy młodzi. Wierzymy łatwo, że marzenia spełnią się.  Przekuwamy w swoich myślach marzenie niemal na realny obraz, choć wiemy, że ono jeszcze się nie spełniło. Ale czujemy, że jest blisko, jest tuż tuż..  Czasem rzeczywiście spełnia się i szybko zapominamy, że kiedyś było tylko marzeniem.  Innym razem – staje się odległe, coraz bardziej mgliste, jakieś inne nowe marzenie przypływa znienacka i już to niespełnione przestaje być istotne. 

Są jednak marzenia, które w duszy ludzkiej pozostają przez całe życie. Są głęboko ukryte.  Są tajemnicą, która podąża z nami gdziekolwiek jesteśmy, dokądkolwiek pójdziemy. Mijają czasem dziesiątki lat, marzenie przygasa, smutnieje.. Aż pewnego dnia – bywa – ze zdziwieniem odkrywamy, że marzenie nabrało realnego kształtu. Ziściło się w najbardziej nieoczekiwanym nieprawdopodobnym momencie naszego życia. I już nie jest tym najpiękniejszym, tym wyśnionym, wyczekiwanym przez lata.

Dlaczego?  Dlaczego marzenie nie jest już MOIM marzeniem?  NIE, to nie marzenie się zmieniło! To ja się zmieniłam. Bo marzenia to motyle, delikatne ulotne. Nie trwają wiecznie, choć ludziom wydaje się, że skoro są wytworem naszej wyobraźni, naszych pragnień będą na zawsze. Ale wszystko co istnieje w nas, zmienia się. To czego pragniemy w młodości, nie jest nam już potrzebne w wieku dojrzałym. To, co kiedyś było na najwyższej półce naszych potrzeb, teraz przysiadło cichutko gdzieś na końcu życiowych pragnień. A marzenia, jak motyle. Fruwają, przemieszczają się szybko i lekko i gdy nie uda się ich złapać w odpowiednim momencie – znikną  w natłoku zwykłych spraw, obowiązków, wydarzeń i odlecą cicho i niezauważalnie. 

Aż pewnego razu – po latach.. np. znów znajdziesz się w “Hawajskim raju” po raz drugi w życiu. Mnie udało się spełnić to marzenie. Choć tyle pięknych miejsc w świecie widziałam, to nigdy nie miałam poczucia, że chciałabym do któregoś z nich kiedyś wrócić. Po każdej niesamowitej podróży ogarniała mnie przemożna siła i potrzeba gnania dalej i zobaczenia czegoś nowego, czegoś, gdzie mnie jeszcze nie było.. Tylko jeden raz, ponad 12 lat temu, gdy po raz pierwszy zobaczyłam Hawaje, w innym miejscu, na innej wyspie, w innych okolicznościach i towarzystwie – pragnienie powrotu na ten skrawek Ziemi pojawiło się jak piorun nagły i niespodziewany. I przykucnęło to marzenie powracając tylko czasem we wspomnieniach i opowieściach rodzinnych. 

Tyle spraw się ważnych i dobrych, trudnych i zwyczajnych wydarzyło się w tych latach. Tyle podróży, tyle nowych doświadczeń, a Hawaje choć nie są czymś z “kosmosu” na warunki tak zwyczajnie, radośnie, rodzinnie.  A ja..  pomyślałam – marzenia jednak wracają. Marzenia spełniają się po latach. 

Hawaje są tak samo piękne. Oszałamiające nasyconą zielenią we wszystkich jej możliwych odcieniach, kolorowe i kwitnące, zapierające dech swym bogactwem natury i kolorystyki.  Tylko, że my już nie tacy sami.. Nie możemy już biegać, chodzić swobodnie po szlakach jak 12 lat temu. Ciężko jest pod górę, trudno zejść w dół po kamieniach, nie da się dotrzymać kroku własnym dzieciom, które mogą wejść wszędzie, dotrzeć do najpiękniejszych zakamarków, cieszyć się w taki beztroski sposób, jak kiedyś my cieszyliśmy się wakacjami. Bez utraty oddechu, bez zmęczenia, bez strachu, że nie dadzą rady dojść do wyznaczonego celu…

Oto marzenie ziściło się, a my w tym marzeniu jakby zatraciliśmy “lekkość skrzydełek motyla”. Nigdy wcześniej o tym pomyślałam. Dziś nie muszę już o tym myśleć. Dziś już to wiem.  

Marzenie o Hawajach to jeden z przykładów, jakie dziś spełnia się w moim życiu. Z rodziną i dzięki niej. Mimo, że dziś wiem jak inne są nasze marzenia po latach, jak często w ogóle się nie spełniają, to doceniam fakt, że warto je mieć, warto przechowywać głęboko w duszy i myślach. Może, gdy się spełnią po raz drugi nie będą już miały lekkości młodego motyla, ale przyniosą nam nieocenione chwile, których dawne pierwsze marzenie nie mogło spełnić?…

Są w życiu ludzi chwile, rozmowy, wartości tak cenne, że za żadne pieniądze kupić ich nie można. I jeśli to przydarza nam się w życiu, szybko czujemy, że warto marzyć, warto cieszyć się choćby ułamkiem marzenia, nawet jeśli czasem przychodzi późno.

BACK

03/17/2021

Marzec to wiosna. Wiosna to nadzieja. I nowe życie. I radość. 

W górach zawsze zakwitają krokusy, kaczeńce złocą się szerokimi dywanami, drzewa otwierają pączki i wypuszczają świeże zielone listeczki. Wszystko wokół krzyczy: “Wiosna! Wiosna! Wonna i radosna! Nadzieją życia upaja się świat”. Każdego roku zegar przyrody odradza nas i wszystko wokół. Nic nie jest w stanie zatrzymać tego pięknego daru natury.

Mój rodzinny najpiękniejszy dar także przyszedł do mnie w marcu. 

Marzec to błogosławiony miesiąc w naszej rodzinie. W marcu urodziła się moja kochana Mama, także moja teściowa. Mój brat wpisał się w rodzinny krąg wraz z kalendarzową wiosną, a moje dzieci pojawiły się na świecie w marcowych w datach, odległych od siebie o 11 dni (plus trzy lata) 🙂 

Każdy człowiek widzi swoje szczęście inaczej, czuje inaczej. Szczęście zmienia swoje oblicze wraz z wiekiem, z warunkami w jakich się znajdujemy, z pragnieniami, jakie w danym etapie życia nas ogarniają. 

Moim największym szczęściem zawsze była rodzina. Choć to bardzo ogólne określenie. Tak naprawdę  rodzina to bardzo szerokie pojęcie i definicja tu niczego nam nie upraszcza.  Ani fakt, że rodzina to podstawowa grupa społeczna ani to, że to więzy krwi czy małżeństwo połączone aktem ślubnym  a potem wspólnymi dziećmi. Wszystko to prawda i każda z takich definicji zawiera w sobie trochę racji. Związki rodzinne mogą być przeróżne, o czym nauka mówi i dyskutuje od wieków. W końcu każdy wie albo choć trochę słyszał o poligamii i jej odmianach, o haremach, o wielożeństwie, wielomęstwie, o szczepach, kastach, rodach i innych formach rodzinnych. Nikt nie powiedział, że te inne formy nie są szczęśliwe. Z historii, literatury znamy wiele przykładów związków kazirodczych, mezaliansów, rodzin patriarchalnych czy matriarchalnych.   Wszystkie te formy prawdopodobnie nie istniałyby, gdyby ludzie nie znajdowali w nich jakiejś formy szczęścia.

W naszej kulturze, w dzisiejszych czasach obraz typowej rodziny, który wyniosłam z rodzinnego domu coraz częściej ulega zmianie, z czym często nasze pokolenie nie może się pogodzić. Tolerancja to trudne uczucie. Widzę to we własnym najbliższym otoczeniu. Trudno jest zmienić wyuczone prawdy, nawyki całego życia, wiarę. A jeszcze trudniej pogodzić się z faktem, że świat wokół nas też się zmienia i nie może stać w miejscu, takim jak byśmy go my chcieli widzieć. Nie znaczy to, że jest gorszy czy lepszy. Jest po prostu inny. Ewoluuje wszystko. Także ludzie, ich marzenia, potrzeby. Przychodzą kolejne młode pokolenia, które budują nowe zasady własnego życia.  Kreują własne szczęście. 

Szczęście, choć jest najpiękniejszym słowem, a przede wszystkim najcieplejszym i najpiękniejszym uczuciem, wcale nie jest łatwe.  Na “szczęśliwe szczęście” musimy w życiu ciężko pracować. I niejeden raz idziemy na oślep. Błąkamy po krętych nieznanych drogach i dróżkach. Nie mamy pewności czy to nasze pragnienie doprowadzi nas do celu. Czy naprawdę będziemy szczęśliwi.. 

Szczęście nie trwa długo. Często jest tylko małą chwilką, na którą pracujemy długie miesiące albo lata, ale warto. Warto, bo uczucie szczęścia wypełniające serce i duszę  jest oceanem radości. I ta radość potrafi wrócić do nas w najgorszych, najtrudniejszych momentach zachwiań, potknięć życiowych i przywrócić nam równowagę.  Dać siłę do walki, kiedy już wydaje się, że rzeczywistość podcięła nam skrzydła na zawsze.

Dzieci mają swoje marzenia. Nam dorosłym wydaje się, że są małe dziecinne i proste, że możemy je łatwo spełnić. Ale to nieprawda. Dzieci mają swoje “wielkie” marzenia. A my dorośli często nie potrafimy ich zrozumieć, ogarnąć. 

Podobnie, gdy nasze dzieci dorastają, stają się myślącymi nastolatkami, walczącymi z własnymi rozstrojonymi potrzebami, planami, przemyśleniami. Z wizją do szczęścia, które jawi się im każdego dnia inaczej.  Dlatego tak trudno dogadać się z nastoletnimi dziećmi, a im z rodzicami, którzy wydają im się “starzy” i niczego nie rozumiejący.  Mimo, że w moim życiu nie doświadczyłam „ostrych zakrętów” to jednak nie obyło się bez zgrzytów. Siedemnastolatek wparowujący do domu z ogoloną na łyso głową, czy z kolczykiem w uchu, choć rodzice długo prosili i tłumaczyli, że nie jest to konieczne.. może być kilkudniowym szokiem. Ale , na szczęście, nie jest to tragedia. Przecież nie ma idealnych dzieci a tym bardziej idealnych rodziców 🙂

Większość rodziców (bo przecież nie myślę i nie piszę tu o marginesowych przypadkach) chce dla swoich dzieci szczęścia i tylko szczęścia. Każde dziecko dla rodzica jest jego wielkim szczęściem, marzeniem spełnienia. To proste stwierdzenie. Ale w realizacji – niełatwe. Jeśli ktoś teraz powie, że ma idealne stosunki z własnym dzieckiem – czy to z nastolatkiem czy to z dorosłym synem czy córką obojętnie na jakim etapie życia – nie uwierzę! Tak jak nie uwierzę, że my dorośli rodzice, którzy rozumiemy, że mamy samodzielne, niezależne dzieci – nigdy nie wkurzamy tych dzieci, nie zadajemy im trudnych wyborów, niemiłych uwag, “wtrącań się” w ich prawo do samodzielnego własnego życia.  Taka to już sztafeta pokoleń!

Relacja dziecko – rodzic jest wyjątkowa i bardzo specyficzna. Ma coś z przyjaźni, ale czystą przyjaźnią nie jest, ma w sobie siłę uzależnienia, ale nie może nią do końca być, jest miłością bezgraniczną, ale nie powinna być miłością bezmyślną, ślepą, ograniczającą. To wszystko razem sprawia, że “zasady” stają się dla każdego z nas inne i inaczej rozumiane. Bo kochamy inaczej, czujemy inaczej i budujemy własny świat wrażliwości i potrzeb emocjonalnych.  Świat niepowtarzalny! Jedyny, w sercu każdego rodzica. I każdego dziecka. 

Są różne związki między dorosłymi dziećmi i rodzicami.  Bywają rodziny żyjące na odległość, spotykające się raz czy dwa w roku, a czasem nawet rzadziej. Zdarza się jakaś rozmowa telefoniczna, lakoniczna niemal bez słów.  Jakieś zdjęcia od czasu do czasu. Ale – za to nie ma konfliktów. Gorzej, gdy dzieci nie rozmawiają z rodzicami, bo mają do nich żal o coś albo odwrotnie – to rodzice mają do dzieci pretensje i tym “karmią się” całymi miesiącami, latami podsycając w sobie niechęć do porozumienia. I tak mijają lata. Jest rodzina, ale szczęścia nie ma. Nie pamiętają nawet jak wzajemnie wyglądają, oddalają się od siebie tak, że pustka która rodzi się pomiędzy nimi jest jak kosmiczna przestrzeń. Tragiczna przestrzeń. A przecież siła ludzkiego uczucia, jedno mocne wyciągnięcie ręki znaczy tak wiele, że może taką przestrzeń wypełnić. Nic nie jest proste, ale nie ma takich związków, którym nie byłoby warto dać drugiej i trzeciej szansy..

Są związki, kiedy matka nie może żyć bez telefonicznej rozmowy z córką czy synem nawet przez jeden dzień, a gdy mieszkają w tej samej miejscowości, to pod byle pretekstem odwiedzają się każdego dnia. A to podrzucę małe zakupy, a to ugotowałam zupkę pomidorową, a to wpadnę tylko na kawę… Ileż to młodych małżeństw rozbiło się przez takie toksyczne związki dobrych rodziców z dorosłymi dziećmi. Jeszcze gorzej gdy kochana mamusia roztoczy skrzydełka opiekuńcze nad dorosłym synem i nie pozwoli mu zdecydować się na żaden związek z kobietą, bo przecież każda spotkana jest “niewłaściwą” dla niego. Są związki pokoleniowe uzależnione finansowo, gdy dorosłe dzieci nie potrafią zapracować na siebie, bo zawsze ktoś z rodziców trzyma „finansową rękę” na pulsie. I tak naprawdę nigdy nie wiadomo, po której stronie leży wina w takiej zależności, ale nigdy taka relacja nie jest zdrowa.

Och, można by snuć setki przykładów, życie i literatura robi to codziennie. Psychologia, wszelkiego rodzaju terapie mają tu pełne ręce roboty. 🙂 Wystarczy tylko obrócić się wokół siebie.

Urodzić dziecko to wielkie szczęście. Większość kobiet tak czuje, taka nasza natura i taki wybór. Są i takie kobiety, które dokonują wyboru nie mieć dziecka. Ja to szanuję, choć nie rozumiem. Ale dawno się temu nie dziwię. Wiem, że ludzie są różni i szczęście dla każdego człowieka może mieć inny wymiar ! 

Dorosłość własnych dzieci bywa trudna do pełnej akceptacji.

Urodzić i być szczęśliwą matką to dopiero początek. Potem to walka o „szczęście” każdego dnia. Płacz, bolący brzuszek czy ucho i pierwszy uśmiech. Pierwsze kroki i rozbita głowa podczas nauki jazdy na małym rowerku. Pierwszy dzień w przedszkolu i sukces zdania matury. Porażki szkolne, pierwsze miłosne zawody, w których nie bardzo można dziecku pomóc, bo przecież musi samo doświadczyć wszystkiego, choroby dziecka, w których chciałoby się ulżyć w bólu i głupie decyzje, na które także nie możemy nic poradzić.  

Szaleństwa młodości i odejście z domu w dorosłe życie.  Uświadomienie sobie, że nasze dziecko już NIE jest dzieckiem, choć nigdy dla mnie dzieckiem być nie przestanie. Więzy krwi schodzą na dalszy plan. Moje dziecko jest dorosłą samodzielną osobą. Ma prawo do własnej wizji życia, do decyzji, z którymi ja czy jej/jego ukochany tatuś może się nie zgadzać. 

Naszym obowiązkiem jest zrobić dwa a może i dużo więcej kroków do tyłu, odsunąć się i obserwować. To nie jest łatwe.  I nie dlatego, że jestem wścibską matką, bo nie sądzę, że jestem. Ale często tak bardzo chciałoby się pomóc, być użyteczną, ale oni już tego nie potrzebują. Matki i ojcowie dorosłych dzieci uczą się tego przez długie lata. Czasami szybciej, czasami dłużej. Niektóre decyzje przychodzą łatwiej, inne są, zwłaszcza dla ojców długim “cierpieniem”. 🙂   

Bywają chwile, kiedy ciosy są silne. Słowa potrafią ranić. Bolą, bardzo bolą. 

Wszyscy tego doświadczyliśmy. Z naszymi rodzicami. Z dziećmi. I wszyscy to czujemy – jednakowo. Przełykamy. Ze łzami. W ciszy, w niemym krzyku. Czasem z poczuciem krzywdy.. Ale tak naprawdę wiemy, że im bardziej mocno kochamy, tym bardziej i bez sensu krzywdzimy tę drugą kochaną osobę. Dziwna jest natura ludzka. Dziwny ten nagły bunt w głowie, krzyk wydobywający się z naszych ust, bo tak naprawdę wcale tak nie myślimy i nie czujemy. I już za moment żałujemy tych wykrzyczanych słów.

A później zupełnie nie możemy dać sobie rady z własnym sercem kochającym największe “marcowe szczęścia”. To działa w obie strony. A gdy wyrównuje się, szybko znów uśmiechamy się do siebie, jest ciepło, dobrze, normalnie, zwyczajnie i rodzinnie  – wiosna znowu jest wokół nas. Szczęście – najzwyczajniejsze, marcowe a może całoroczne, życiowe wraca… Wszystko wraca na właściwe miejsce. 

Mój szwagier często mówi: “nikt nie obiecywał, że będzie łatwo..” (żyć) 

Łatwo może nie, ale przyjemnie jest.  A jeszcze lepiej, gdy mamy swoje miejsce i swoje szczęście. Te małe chwile szczęśliwe, małe sukcesy, uśmiechy, ciepłe słowa, przyjaciół, kwiaty wiosenne. Dzieci i wnuki. Zwykłe dni. Marzec i wiosnę przez cały rok.

Nie chcę tu prawić morałów i wymądrzać się jak stara baba, ale dziś myślę, że jeszcze kilka lat temu nie napisałabym tego wszystkiego. Nie otworzyłabym swojej głowy i nie wyrzuciłabym z siebie tylu trudnych słów. 

Nie jest łatwo mówić o uczuciach, które są w nas każdego dnia, ale o nich nie rozmawiamy. Ani z najbliższymi, których te uczucia dotyczą, ani nawet z sobą samym. Te najtrudniejsze tematy są w nas i dlatego świat wydaje się taki skomplikowany.  Lubimy czytać książki i oglądać filmy,  fascynują nas skomplikowane ludzkie historie, a sami najczęściej nie dajemy sobie rady z własnymi relacjami. Szukamy przykładów i ich rozwiązań w innych ludziach, a swój świat zamykamy i głęboko skrywamy nasze uczucia. 

Dopiero kiedy starzejemy się, zaczynamy rozumieć, że nie warto szukać czegoś, czego nie ma, czego nie możemy dosięgnąć. Warto pielęgnować swoją wiosnę radosną każdego dnia. 

Mieć swoje małe “szczęśliwe szczęście”. Nawet jeśli bywa, że jest trudne i smutne, przygnębiające czy zatroskane…

Wiosna każdego roku jest na świecie! Każdy z nas ma swój własny „Marzec”.

BACK

03/08/2021

Mój wpis nie będzie miał osobistych zdjęć. Internet, media, zwykli ludzie codziennie publikują setki zdjęć wojennych wydarzeń Ukrainy. Te zdjęcia są prawdziwe. Są najprawdziwszą kroniką ostatnich dni naszej rzeczywistości.

“Dziwny jest ten świat, gdzie wciąż mieści się tyle zła” – tak śpiewał kiedyś Niemen. Ale w piosence są też słowa – “lecz ludzi dobrej woli jest więcej…”

Kiedy myślę: wojna – widzę moje dzieciństwo pełne wspomnień rodziców, setek oglądanych filmów, które zawsze dotykały tematyki wojennej niezależnie od kontekstu, widzę oczami wyobraźni ludzi smutnych i głodnych, słyszę wyjące syreny.. Choć nigdy sama nie przeżyłam tej najgorszej z wojen.  Przez dziesiątki lat żyliśmy w strachu przed wojną nieznaną nam, a jednak tak jakby w nas wrośniętą wraz z  przeżyciami rodziców, przez ich złamaną psychikę, przez to wszystko, co na zawsze w nich pozostało. A nam – następnemu pokoleniu, naturalnie się udzieliło. 

Później sami doświadczyliśmy czołgów na ulicach w czasie stanu wojennego. Przeżyliśmy swój strach, swoją wojnę. Zrobiliśmy wszystko co wydawało nam się właściwe i konieczne, by nasze dzieci nie zostały skażone strachem wojennych wyobrażeń. 

Od tygodnia nie mogę znaleźć w swojej  głowie skrawka spokojnego miejsca, bo wojna wróciła. Nie ta sprzed 70 lat, nie nasza polska, nawet nie taka, która wkroczyła tu na amerykańską ziemię. A przecież tak samo ważna, a może jeszcze bardziej. To wojna Putina przeciwko całemu światu, przeciwko ludziom dobrej woli, przeciwko Ukrainie, ale także przeciwko mnie i tobie.

Jest tragedią wszystkich ludzi, jak każda wojna – przeszła i przyszła. 

Ludzie zawsze walczyli ze sobą. O ziemię, o władzę, o wyższość swojej rasy, o poczucie wielkości i siły nad innymi – o bezsens… Walczyli na miecze, na szable, zabijali dzidami, pięściami, podrzynali gardła, strzelali, wieszali, dusili. 

Teraz wjeżdżają na obce ziemie czołgami, niszczą domy, pola, wyrzucają ludzi z ich domów, zabierają dzieci od matek.  

Tylko, że ta wojna to wojna jednego psychopaty, przeciwko któremu stanął cały niemal świat. 

Stanął i.. NIC nie może zrobić. Jak to jest możliwe?  Z jednej strony od pierwszego dnia ruszyła ogromna pomoc humanitarna ludzi dobrej woli. Cała Polska stanęła jak mur i zorganizowała się doskonale, by pomagać tłumom Ukraińców uciekających przed wojskiem rosyjskim. Wszyscy i wszystko co tylko jest możliwe i potrzebne w takiej sytuacji! Aż nie mogę sobie tego wyobrazić! Ubrania, koce, lekarstwa, transport, mieszkania, pomoc prawna, kontakty z rodzinami, pomoc medyczna, psychologiczna i pewnie setki innych, których nie potrafię wymienić. O których nawet pewnie nie wiem. Ludzie piszą, pytają, nie śpią po nocach, bo pomagają jak potrafią i jak mogą. Podobnie jest w innych krajach. Inni – po prostu chcąc zamanifestować swoją solidarność z Ukrainą doczepiają kolory narodowe Ukrainy do swoich portalowych zdjęć na Facebooku czy innych stronach mediów społecznościowych.

Miasta oświecają największe i najważniejsze budowle kolorami niebieskim i żółtym. Ważni i liczący się w świecie przywódcy krajów wygłaszają poparcie dla Ukrainy i potępiają działania Putina. Sportowcy odmawiają udziału w najważniejszych sportowych wydarzeniach jeśli mieliby grać z Rosją… Solidarność. Chcemy być solidarni.  Jesteśmy solidarni! Ale jesteśmy bezradni. Nie możemy nic konkretnego zrobić. 

Wszystkie te działania są piękne, wyraźne, ukazują naszą wolę, nasze serca, ale nie nasze działania, które mogłyby powstrzymać Putina i rosyjskie wojska. 

Co robić??  Kto może coś zrobić?  Jakie prawdziwe działania w dzisiejszym tak wielce silnym i rozbudowanym technicznie, militarnie i elektronicznie świecie mogą zatrzymać tę wojnę, by nie wywołać jeszcze gorszych konsekwencji?? 

Ja – mały człowiek, jeden prawie z ośmiu miliardów żyjących na kuli ziemskiej pytam: czy nikt nie potrafi zatrzymać tej dziwnej wojny? Takiej wojny, której nikt nie chce, a która trwa już od ponad tygodnia. 

Mieszkając w Houston widzę tę wojnę z daleka, na pewno inaczej niż moi przyjaciele z Polski, z Krakowa i innych miast. Codziennie dostaję bardzo przejmujące wiadomości, tak głęboko poruszające, bo zwykłe ludzkie, bardzo prywatne.  Każda jest inna, każda zawiera tyle emocjonalnego ładunku: smutku, strachu a równocześnie wielkiego zaangażowania, determinacji i nieograniczonej pewności co i jak należy teraz robić. Jak pomagać, na ile mnie stać, w czym ja mogę, chcę się przydać… 

Jestem zafascynowana moimi bliskimi i dalszymi znajomymi i nieznajomymi. Jestem dumna, że jestem Polką. My także nie jesteśmy tu bezczynni – pomagamy finansowo albo jeśli ktoś ma dostęp po innych form pomocy przez rodzinę, przyjaciół, także tę pomoc oferują. 

A jednak – czuję się bezużyteczna.  Czuję się bezsilna 😦

Denerwuje mnie, że ludzie piszą, mówią, żyją zwykłymi normalnymi sprawami dnia codziennego, choć doskonale wiem, że życie toczy się wszędzie i nie może być inaczej!!  Sama tak robię i równocześnie jestem zła na siebie. Głupie?? Bardzo głupie! Wiem. I nie wiem jak to wytłumaczyć, wyrazić co czuję. Jednak nie mogę odeprzeć od siebie takiego myślenia, nie mogę zająć się “normalnością”, bo wiem, że tej nie ma.  

Można żyć w nienormalności. Można jeść, pić wino, pracować, cieszyć się, że wnuk dostał się do wymarzonej szkoły średniej, odpoczywać na krótkich wakacjach, martwić się zwykłymi codziennymi kłopotami i istnieć tak zwyczajnie i po prostu… Ot, życie..

A gdzieś za morzem dzieją się sprawy nam bliskie, a równocześnie dalekie. Nie mogę tego ogarnąć. Jakby świat podzielił się na części zupełnie do siebie nie przylegające ani geograficznie, ani czasowo, ani “po ludzku”.

Zazdroszczę tym, którzy nie mają takich myśli i takich dylematów jak ja. Podziwiam takich, którzy umieją się uporać z uczuciami i racjonalnie poukładać sobie sens takiego porządku świata. Bo ja zupełnie się pogubiłam.  Mam wrażenie, że znajduję się na rozdrożu i w gdzieś wysoko powietrzu. Żyję moim zwykłym codziennym życiem, które toczy się tak, jak powinno się toczyć. A obok istnieje  życie, o którym wiem, że jest, a do którego nie mam wstępu…  To jak zły sen, w którym chciałabym coś natychmiast przerwać, zmienić, a nie mogę, nie potrafię – bo to tylko sen… Tyle, że tym razem to nie jest sen. Nie mogę obudzić się, przetrzeć zmęczone nocnym koszmarem powieki i zacząć nowy lepszy dzień.

Wyobraźnia podsuwa mi okrutne i straszne obrazy. Media codziennie donoszą o chaosie, dezinformacji, walkach wojskowych, trudnościach codziennego wojennego życia, ale także o setkach fantastycznych ludzi, którzy bezinteresownie pomagają w każdy możliwy sposób, wspomagają Ukraińców. Jaki będzie następny krok? Co wielki świat powinien zaplanować?

Jaka jest rola małego człowieka w takim planie? 

Nie mam żadnej mądrej odpowiedzi. Jak wielu podobnych do mnie, jestem bezradna i przerażona. I choć też dokładam finansową  “cegiełkę” pomocy, to nadal czuję się mało użyteczna. Nie potrafię stworzyć pokoju dla Ukrainy, dla Polski, dla naszych dzieci, dla siebie. Dla Świata. Mimo wielkiej “dobrej woli”, którą ludzie w sobie mają, nie potrafimy zbudować bezpiecznego miejsca na Ziemi. Domu, w którym nie będzie wojen, nienawiści, konfliktów i ludzi – POTWORÓW. 

Wiem, że ten wpis może sprawiać wrażenie – dla jednych jakiegoś niedojrzałego miotania się z własną niemocą, dla innych to niejasna próba wyrażenia myśli pomieszanych ze strachem. Jeszcze inni pomyślą, że to wielkie mieszanie się w mojej głowie. 

Pewnie wszystko po trochu.  

Ludzie politykują, ludzie oceniają innych, ludzie rzucają się w wir pracy i pomocy dla innych. Jeszcze inni – odcinają się od otaczającej ich rzeczywistości, stronią od mediów, informacji i żyją radością nadchodzącej wiosny, własnego małego świata, podróży.  Ludzie są różni.

 “Lecz ludzi dobrej woli jest więcej..”  i każdy z nas chce, na swój własny sposób,  plan dobrego życia w pokoju zrealizować. 

02/17/2021

Jestem Amerykanką z przypadku, ale i poniekąd z wyboru. Jestem Polką z urodzenia. Mam polską duszę, ale lubię życie w Ameryce. Tęsknię za Krakowem, ale gdy wracam  z wakacji w Polsce i ląduję na lotnisku w Houston, to czuję, że jestem w domu.  Jak wytłumaczyć to dziwne zjawisko?  Po 32 latach emigracji wciąż nie potrafię wyjaśnić tego skomplikowanego podwójnego własnego JA w sobie. 

Wyjazd do Ameryki nigdy nie był w moich życiowych planach. Ani nawet w marzeniach. Owszem, jak większość młodych ludzi w latach 60 czy 70-ch zachwycaliśmy się postępem amerykańskim niemal we wszystkich dziedzinach życia, ale raczej myślałam o tym kraju  jak o wielu innych, do których chciałabym pojechać (a raczej polecieć) w celach turystycznych   i zobaczyć to, co wiedziałam już z filmów, przeczytanych książek, opowieści znajomych. Ogromny kontynent, nieznany kraj, jak każdy inny fascynował, szczególnie, że był nam tak bardzo niedostępny. 

Znalazłam się w Ameryce jako osoba dorosła, mająca już rodzinę, całkiem dobrze ułożone życie, ustalony status zawodowy, a przynajmniej tak mi się wtedy wydawało. Mąż z doktoratem, dobrą pozycją na uniwersytecie, dzieci odchowane “z pieluch”. W Polsce mieszkaliśmy wprawdzie nie w rodzinnym Krakowie, ale w przyjacielskim Sosnowcu, gdzie wiele “klocków” dorosłego życia całkiem dobrze już nam się poukładało. Zbliżaliśmy się powoli do 40-ki, a więc jak to mówią, jeszcze jeden czy dwa solidne kroki i połowa życia za nami. Skąd więc pomysł skoku przez Atlantyk i szukania nowych wyzwań właśnie tam?  Dziś myślę, że w głowie mojego męża działo się zupełnie co innego niż w mojej. Dzieci z dnia na dzień zachwyciły się nową przygodą i wszystkim co było ciekawym impulsem dla dzieciaków w wieku 10-14 lat. Mąż, po latach spędzonych na uniwersytetach  w Leningradzie (dziś Petersburgu) i w Moskwie, nagle znalazł się w pięknym kampusie Rice University, gdzie poczuł, że może spełnić się jego marzenie. Wprawdzie to tylko było na chwilę, wyglądało jak spełnienie chwili marzeń, jak film, w którym on może zagrać mały epizod, a ja przy okazji będę miała wyjątkowe wakacje…

Każdego dnia pojawili się jacyś nowi ludzie, uśmiechnięci i mili, nawet jeśli nie rozumiałam co do mnie mówili, bo ja przecież nie znałam angielskiego. Każdego dnia widziałam pełne półki w sklepach, wszelkiego rodzaju owoce, soki, pięknie opakowane mięsa… Przez lata niczego takiego nie widzieliśmy w Polsce. Jakieś strzępki towarów, które dopiero zaczynały wtedy do Polski docierać.  Zmęczeni walką o każdy lepszy element życia, tu w Ameryce nagle mieliśmy wszystko dostępne, wszystko co przyciągało nasz wzrok i było piękne, pachnące, czyste, miłe. 

Już w pierwszych dniach poznaliśmy Polaków, którzy mieszkali w Houston. Ci także byli uśmiechnięci, pomocni i radośni. Bez kompleksów, bez smutku w oczach. Jakaż to była wielka odmiana! Ludzie po prostu, tak bez powodu uśmiechali się do siebie – w sklepach, na ulicy, w restauracji, w szkole. Każdy mówił: dzień dobry, cześć, co słychać, czy mogę ci w czymś pomóc?  Początkowo byłam tym zażenowana, nie wiedziałam jak się zachować. Przecież w Polsce obcy nigdy się do ciebie nie odezwał bez powodu…  Dziś gdy jestem w Polsce, brakuje mi na ulicy tego zwykłego “obcego” dzień dobry, brakuje mi uśmiechu drugiego człowieka, poczucia, że mnie zauważa, że zwraca na mnie uwagę.  Brakuje mi świadomości, że drugi człowiek, który znajduje się tuż koło mnie jest zwyczajnie zadowolony, szczęśliwy i wie, że nie jest sam na ulicy czy w sklepie. 

To była pierwsza wielka i bardzo przyjemna odmiana w Ameryce. Pozytywne zaskoczenie i odkrycie. Ludzie są mili! Ludzie się uśmiechają do siebie wzajemnie, są zadowoleni.  Nie mają “chmury na czole” jak większość Polaków. 

Dziś już jest nieco inaczej, ale i tak myślę, że z natury Polacy są smutną i ponurą nacją. 

Dzieci poszły do szkoły i jak to dzieci – szybko albo raczej szybciej niż my, dorośli, przysposobiły się do nowych warunków, nowych przyjaciół. Już po kilku miesiącach czuły się tutaj dobrze. Wacek pracował, wyzwania bywały trudne, dużo dodatkowej pracy z dziećmi, żeby nadrabiały  zaległości w szkole albo raczej krok po kroku uzupełniały braki, których “dziury” sięgały kilku lat. 

A ja? Powoli robiło się samotnie i pusto, bo zostawałam w domu sama, gdy oni byli zajęci. Nie znałam języka, trzeba było zabrać się choćby trochę za angielski, choć motywacji na bardzo nie miałam, bo przyznaję, traktowałam wciąż te pierwsze miesiące jako przedłużone wakacje. 

Po raz pierwszy poleciałam do Polski po półtora roku pobytu w Houston. W mojej głowie jeszcze wciąż był to pobyt wakacyjny. Jeszcze nie podejrzewałam mojej rodziny, że każdy,  na swój sposób, mój mąż, dzieci nie chcą już wracać do Polski. Tylko, że wtedy chcieć zostać a móc zostać legalnie w USA, to były tak odległe sprawy jak podróż z Ziemi na Marsa…

Kiedy w 1992r. przyleciałam do Warszawy, a potem pociągiem do Sosnowca, nasz przyjaciel Andrzej K. odebrał mnie i zawiózł do naszego mieszkania. 

Otworzył drzwi, wrzucił drobne zakupy i powiedział: prześpij się, odpocznij a my tu wszyscy przyjdziemy po południu. I poszedł. Byłam w domu. Tak – wtedy byłam znów w MOIM w domu!  Po południu rzeczywiście przyszli wszyscy moi najbliżsi sosnowieccy przyjaciele. Przynieśli polskie pyszności: kiełbaskę, pomidorki, ogórki, wódeczkę.. Na stole pojawiła się popielniczka i papierosy, otworzyli okno i wtedy doznałam kolejnego szoku! Uświadomiłam sobie jak bardzo śmierdzi mi dym papierosowy! I że wszyscy w Polsce palą, podczas gdy w Ameryce prawie nikt już nie palił. No, może czasem ktoś…  Mój mąż, który palił zawsze, po kilku miesiącach pobytu w Houston, z dnia na dzień przestał palić a ja (też kiedyś trochę podpalałam) przestałam jeszcze przed wyjazdem do Stanów. 

Przez półtora roku pobytu w Houston nie zwróciłam uwagi, że właściwie ludzie tam NIE palą. Musiałam znaleźć się w moim własnym domu, wśród moich przyjaciół, żeby ten fakt sobie uświadomić.  Gdy po kilku godzinach zostałam sama, wydawało mi się, że cały mój dom, firanki w oknach, cała ja – wszystko jest przesiąknięte obrzydliwym smrodem dymu papierosowego. To było niesamowite – całymi latami nie przeszkadzało mi, gdy wszyscy paliliśmy ucząc się nocami, dyskutując, pijąc wódkę, odpalając dziesiątki papierosów niemal jeden od drugiego.  W pokojach 10 metrów kwadratowych było szaro i kompletnie gęsto od dymu, a my byliśmy z tym całkowicie szczęśliwi. Aż tu nagle, powrót z Ameryki i to na chwilę, wywrócił mój węch i stosunek do papierosów tak bardzo, że rewolucja w mojej głowie odjęła mi mowę. Co zresztą nie było takie złe, bo  nie powiedziałam nic na ten temat moim przyjaciołom. Pewnie wtedy bardzo by się zdziwili. Dziś – hmm… chyba już nikt z nich nie pali. 🙂 

Wróciłam i tak dużo się działo, że chyba tylko dziecięca zabawka – młynek nakręcony do maksymalnej prędkości, obraca się szybciej. Dziś już nie pamiętam jakie procesy myślowe i uczuciowe zachodziły wtedy w mojej głowie, w moim sercu. Mijały dni, miesiące, wszystko układało się raz lepiej, raz gorzej. 

Nie mogę powiedzieć, że poszło tak jak zaplanowaliśmy albo raczej jak wymarzył sobie mój mąż, czy moje dzieci. Człowiek jest jednak dziwną istotą. Im więcej trudności, im głębiej “w las”, tym robi się twardszy, odporniejszy, bardziej zaparty. 

 Zwłaszcza, gdy wspierają go dobrzy ludzie. Gdy spotykamy przyjaciół, gdy stajemy się cząstką społeczności i życia, które toczy się na co dzień wokół nas i z nami.  I wtedy nawet nie wiemy jak to się stało, że już należymy do tego nowego miejsca, do nowej rodziny. Zaczynamy myśleć tak samo jak otaczający nas ludzie, cieszyć się razem z nimi, lubić nasze nowe życie.  

Każdy człowiek ma inny limit tolerancji nowego porządku i siebie w nowym świecie. Mnie zajęło bardzo dużo czasu, bym poczuła, że jest mi dobrze w Ameryce. 

Formalnie, moja rodzina nie miała łatwej drogi, aby otrzymać papiery – najpierw “zieloną kartę” a potem obywatelstwo. Zabrało nam to wiele długich lat, ale nie byliśmy w Stanach ani jednego dnia nielegalnie! Nie będę nikomu opowiadać ile nerwów, niepewności, łez, przykrych momentów, ale i szczęśliwych dokonań zebrało się na to, by otrzymać amerykańskie dokumenty i wyprostować formalny nasz status. Nie my pierwsi i nie my ostatni. Każdy emigrant ma swoją historię. Są tacy, którym udało się to prościej i szybciej, są tacy jak my – którym droga szła “pod górkę’ i jeszcze z ostrymi zakrętami. 

Nie sądzę, że gdybym o tym wszystkim wiedziała wcześniej podjęłabym te same decyzje. Ale – w tamtych czasach, po naszych polskich doświadczeniach młodości, wizja lepszego życia dla dzieci, budzenie się każdego nowego dnia i robienie nowego kroku w przyszłość.. Kto z was by zrezygnował?.. Wiem, że są i tacy ludzie. My szliśmy dalej po amerykańskiej ziemi, coraz częściej z poczuciem, że to będzie, jest nasz dom. I co wcale nie zaprzeczało uczuciu, że jesteśmy Polakami.   

I tak dotarliśmy do decyzji, że zostajemy. I niech nikt nie myśli, że nie zdawałam sobie sprawy jakie to niosło za sobą konsekwencje. Oczywiście, że pewnych rzeczy NIE wiemy, nie przewidujemy. I pewnie dobrze.. 

Nie myślimy o tym,  jak ciężko będzie, gdy zaczną odchodzić nasi rodzice i będzie nas  dzielić taka wielka odległość, choć wiemy, że kiedyś taki moment będzie musiał nadejść..  Nie myślimy o tym, że nasze dzieci, choćbyśmy dokładali wszelkich możliwych starań, mogą kiedyś zapomnieć o polskich korzeniach , bo będą czuły się Amerykanami, podobnie ich dzieci a nasze wnuki..  Nie zastanawiamy się, jak poukładają się nasze wieloletnie ważne dla nas przyjaźnie i związki rodzinne z czasów, kiedy mieszkaliśmy w Polsce. Dystans, który niekoniecznie mierzony jest w odległości czy w czasie, lecz przede wszystkim w mentalności, jest coraz większy i już nie rozumiemy tych innych realiów. I nie ma się co dziwić. Jesteśmy różni. Mamy prawo do własnych uczuć, własnych przemyśleń, własnych wyborów. 

Za każdym razem, szczególnie przez pierwsze 5-10 lat, gdy przylatywaliśmy do Polski łaknęliśmy spotkań z dawnymi kolegami, przyjaciółmi z harcerstwa. Szukaliśmy okazji do spędzenia wspólnego wieczoru, choćby kilku godzin razem. Zazwyczaj były to bardzo miłe emocjonalne spotkania, dla mnie ogromne radosne, niezależnie czy spotykałam przyjaciół w Krakowie, czy w Sosnowcu, rodzinę w Gdańsku czy z Sanoka. Wciąż mieliśmy jeszcze rodziców, to też było dla nas bardzo ważne.  Ale zdarzyło się i tak, że kiedyś w pięknej scenerii krakowskiego wzgórza z widokiem na Wisłę, gdy wydawało się, że nic nie może zakłócić tak pięknego wspólnego wieczoru, jedno z takich spotkań koleżeńskich skończyło się ogromnie przykrą dyskusją, właściwie awanturą – jedną wielką pretensją do nas wykrzyczaną przez naszego wieloletniego dobrego przyjaciela. On jeden “wypluł” wszystko, co pewnie wielu innych nam bliskich ludzi miało w głowach i w sercach: że jak mogliśmy wyjechać z Polski?? że to w jego oczach zdrada, że tu, w Polsce jest tyle do roboty, że tu mamy rodziców, rodzinę, że.. itd, itd. Już dokładnie nie pamiętam i nawet nie chciałabym tego przytaczać, bo nie w tym rzecz, ile argumentów zebrał. Sedno w tym, że wszystko co wtedy usłyszeliśmy, z jego strony było absolutnie logiczną i uzasadnioną prawdą, tyle że jednostronną. Po prostu, jego – polską stroną prawdy. Ale także tą samą, która siedziała we mnie i wiele razy powracała w wątpliwościach, myślach, zapytaniach w mojej własnej głowie. Nie zmieniało to jednak faktu, że decyzję podjęliśmy, że byliśmy szczęśliwi tam, gdzie byliśmy.

Wiele razy wracały takie rozmowy, dyskusje w różnych sytuacjach i z różnymi ludźmi, może nie tak drastyczne i nieprzyjemne. Zdarzają się i dzisiaj po ponad 30 latach.  Zdarzają się także między nami, w domu, w rodzinie. Tego nie uniknie żaden emigrant pierwszego pokolenia. To naturalna kolej rzeczy. Ale to nie znaczy, że żałujemy wyboru czy jesteśmy nieszczęśliwi. Ci, którzy odkryli w sobie potrzebę powrotu do Polski po wielu latach, po prostu wrócili do kraju. Czy są szczęśliwi? Jedni tak, ale znam i takich, którzy znów z powrotem znaleźli się na amerykańskiej ziemi. Albo – próbują być i tu i tam. Nie jest to łatwe. Ale nikt kto nie jest emigrantem, kto nie zaznał tego rozdwojenia – NIGDY tego NIE zrozumie. 

Polacy lubią być sędziami. Oceniają łatwo i bez ogródek, dochodzenia i wysłuchania obu stron. Ile to razy będąc w Polsce usłyszałam rozmowy, zwłaszcza młodzi ludzi pewni swoich racji, mówili różne dziwne fakty o Ameryce absolutne niezgodne z rzeczywistością. Przysłuchując się takim dyskusjom, wchodziłam w słowo i pytałam: a skąd to wiesz? Czy widziałeś? Czy byłeś w Stanach? Stąd taka pewność??  I słyszałam odpowiedź: “Ach, dziś internet ci wszystko powie!” Cóż za ignorancja!  Skąd wynika taka “wiedza” i pewność siebie?  Czułam się wtedy zawstydzona taką postawą, niechętna nawet sprostowywaniu faktów nieprawdziwych, bo pewnie zaraz byłabym posądzona, że “och, przyjechała z Ameryki i już się wymądrza..”  

I tak świat wiedzy i porozumienia pomiędzy nami a dawnymi bliskimi w Polsce z zaczął się zupełnie naturalnie oddalać.  Życie “inaczej” rozdziela…

Ale – niekoniecznie i nie do końca.  Jeśli odrzucimy zwykłe codzienne realia, jeśli zrozumiemy, że to co nas łączyło i nadal łączy, to coś więcej – potrafimy się porozumieć. 

Ci, którzy naprawdę chcieli zobaczyć jak żyjemy, czy jesteśmy tymi samymi ludźmi, których zapamiętali z naszych wspólnych czasów, przyjeżdżali nas odwiedzić. A my z całą radością, z sercem i z tymi samymi uczuciami sprzed lat, przyjęliśmy ich tutaj – czy to był pobyt na tydzień czy na miesiąc czy jeszcze dłużej – tak by każdy zrozumiał, że miejsce nie musi człowieka zmienić. Mimo odległości, innego stylu życia, mimo śnieżnych zim, których tu nie mamy, braku wiosennego bzu i krakowskiego Rynku, możemy w zamian zaproponować tu w Ameryce teksański steak na obiad, wspaniałe kalifornijskie wino, wycieczkę do Grand Canyon i białe plaże Florydy. Możemy mieć inną codzienność, ale przyjaciół nawet na różnych kontynentach łączy wiele. 

Od pierwszego dnia zamieszkania w Houston rzuciliśmy się w wir pracy, bo była to jedyna szansa, by utrzymać się na drodze, którą sobie wybraliśmy i zaplanowaliśmy. Szybko zorientowaliśmy się, że w tym kraju ludzie pracują zupełnie inaczej niż w Polsce.  

Sama w końcu wychowałam się w komunistycznych czasach, przez 17 lat pracowałam w szkole, ale przez  ostatnie kilka lat dodatkowo prowadziłam prywatną firmę, co na owe czasy było wtedy jeszcze rzadkością i nastawienie społeczne do takiej działalności raczej było negatywne. Dopiero powoli przebijały się trendy indywidualności i inicjatywy w pracy. Każdy wiedział, że pracując na państwowej posadzie godziny są unormowane, od 8.00 do 15.00 i powrót do domu. Wczasy każdego roku zapewnione, kolonie dla dzieci też. O ubezpieczeniu nikt nie myślał, bo po prostu BYŁO itd. Pensje były byle jakie, ale kto mógł to dorabiał jak i gdzie się dało. Kupowaliśmy wiele artykułów “na lewo” i spod lady i co gorsza – nie mieliśmy wyrzutów sumienia i poczucia, że to nie jest w porządku, że to nie jest do końca legalne. Bo jeśli coś robią wszyscy, to poniekąd staje się to globalne – zwyczajne – normalne – legalne.. choć NIE jest. Najbardziej popularnym słowem w tamtych czasach było słowo “załatwić” Długo nie zdawałam sobie z tego sprawy. Trzeba mi było przyjechać do Ameryki, żeby przekonać się, że można mieć rzeczy bez “załatwiania”. Wystarczy zadzwonić, kupić, zamówić, poprosić i już! 

Kiedy Kasia poznała Billa, swojego “chłopaka na poważnie” a dziś męża, wiele razy opowiadaliśmy mu różne nasze polskie historie i usiłowaliśmy mu wytłumaczyć co oznacza słowo “załatwić”. Nie wiem ile lat zajęło mu, żeby pojąć w czym tkwi sedno.. Dopiero po kilku wyjazdach do Polski, gdy dobrze zapoznał się z polską rzeczywistością, nauczył się wielu polskich sposobów rozumowania tamtych realiów. Do dziś zresztą Polska mu się podoba i dobrze się tam czuje.

Amerykanie pracują dużo dużo więcej niż Polacy. Dzień pracy kończy się o 17.00 a często jeszcze później. Sklepy otwarte są do późnych godzin nocnych, zarówno w soboty jak i w niedziele. Amerykanie nie jeżdżą na wakacje na dwa tygodnie czy na miesiąc. Wykorzystują weekendy, czasem dodają do tego dzień czy dwa i wypad gdziekolwiek na 3 do 5 dni jest już całkiem dobrym urlopem uzupełniającym energię baterii życiowych. Każda godzina przestoju w pracy to strata pieniędzy, które szef na pewno odliczy od pensji. Urlopy są znacznie krótsze. Nie do pomyślenia są takie kombinacje jak łączenie święta 1 maja z 3 maja i dodanie 2 maja tylko dlatego, że jest pomiędzy.. W Ameryce (jak zresztą w większości krajów) nie ma dwudniowych Świąt Wielkanocnych czy Bożego Narodzenia i jeszcze do tego wolnej wigilii.. Dzień Matki obchodzony jest zawsze w niedzielę. Owszem, są święta, które są wolne ustawowo od pracy ale na pewno nie da się ich połączyć „darmowo” z niedzielą czy sobotą, żeby sobie przedłużyć urlop. No, chyba że za własne pieniądze.

Amerykanie nie biorą zwolnień lekarskich na jakieś kaszle, grypy, bóle głowy jak Polacy. Nie chodzą do lekarzy tak często jak w Polsce. W aptece można kupić dobre leki i spróbować najpierw podleczyć się samemu. Podobnie dzieci – jakoś tutaj nie chorują tak często jak w Polsce. Może to dziwne ale – prawdziwe!!  Sama tego doświadczyłam, więc naprawdę nie wymyślam.  Nie ma też urlopów macierzyńskich jak w Polsce, każda kobieta musi sama zadbać o kilka tygodni wolnego (czyli zabezpieczyć się wcześniej finansowo) i jakoś „ułożyć” się z szefostwem w pracy i jest to bardzo indywidualna kwestia. Nie gwarantowana żadną ustawą! Mnie osobiście nie bardzo się to podoba, bo noworodek potrzebuje bliskości matki choćby przez pierwsze kilka tygodni, ale z kolei uważam, że to co w Polsce dostają matki jest znów przesadą w drugą stronę. A już na pewno ciągle i wielce popularne zwolnienia w czasie trwania ciąży, by pacjentka „odpoczywała”. W Ameryce ciąża jest stanie normalnym, zdrowym i kobieta pracuje jak każdy inny pracownik niemal do dnia urodzenia. Ja urodziłam dwoje dzieci (w Polsce) 🙂 i studiowałam/pracowałam do ostatniego dnia przed porodem. Ludzie cenią sobie pracę i wiedzą, że nikt nie zapłaci im za przestój. Oczywiście są tacy, co nie pracują, bo nie muszą. Każdy kraj ma bogatych, którzy mogą robić wiele innych rzeczy niż zarabianie pieniędzy. 

Przez 30 lat przeszłam długą drogę różnych prac. Wykonywałam je rzetelnie nawet jeśli niekoniecznie je lubiłam. Szybko przyzwyczaiłam się do tutejszych wymagań i szybko zrozumiałam, że zamiast narzekać na swój los, człowiek musi pracować, by w życiu coś osiągnąć i mieć godne życie, bo tak naprawdę NIC nie ma za darmo ! – jak uczy polskie przysłowie – „jak sobie pościelesz, tak się wyśpisz„!

W Polsce są tłumy “50-kilkuletnich emerytów”, którzy nie wiem w jaki sposób doczekują do prawdziwej emerytury. Podobno właściwa emerytura powinna być w 65 roku życia. Skąd więc taki ciąg i takie możliwości, by nie pracować już dużo wcześniej? No i oczywiście narzekać, że emerytury są takie niskie… Nie dziwię się, bo skąd brać pieniądze, gdy ludzie w wieku jeszcze całkiem zdolnym do pracy zawodowej, z tej pracy odchodzą..  Oczywiście – znów zaznaczam, że to NIE reguła, bo znam i takich (jednostki 🙂 )  którzy pracują powyżej wieku emerytalnego. Mam małą tolerancję dla życiowych leniuchów wszędzie, niezależnie od wieku i miejsca na świecie, dlatego nie miałam problemów z przystosowaniem się do amerykańskiego systemu pracy, podobnie jak moje dzieci, już niemal zaraz po przyjeździe zauważyły, że młodzi ludzie pracują w czasie wakacji, zarabiają własne pieniążki i uczą się odpowiedzialności i poszanowania wartości pracy. Dziś, choć oboje pracują bardzo dużo i ciężko, efekty tej pracy mają imponujące.

W Ameryce – mało kto idzie na emeryturę wcześniejszą, czasem kobiety, gdy mężowie zarabiają naprawdę dobrze, ale większość doczekuje ustawowego terminu albo przekracza go znacznie i nadal pracuje. Możliwości są różne. Motywacje też. 🙂 

Może dlatego Amerykanie są narodem ogromnie czynnym, aktywnym, nie siedzą w domach, pracują jako wolontariusze wszędzie gdzie się tylko da. Jest to tak popularne, że w zasadzie jeśli ktoś nie jest naprawdę chory, to nie może się w tym kraju nudzić. Może dlatego ludzie starsi nie są tu smutni i zgorzkniali?.. 

Amerykanie lubią się spotykać z przyjaciółmi, w grupach, grać w karty, w gry, bywać w restauracjach, na wycieczkach, organizować sobie wyjazdy (częściej babskie, ale taka to już natura aktywniejsza 🙂 ).  Nie zamykają się w domach. Oczywiście zwalniają nieco tempo, gdy są starsi, ale nie poddają się samotności, nie odcinają się od przyjaciół i od aktywnego życia.  To także jedna z bardzo widocznych różnic pomiędzy polską a amerykańską mentalnością. I przyznaję, że ten sposób życia bardziej mi odpowiada i bardziej przystaje do mojej starzejącej się natury. 

Przypomniała mi się jeszcze jedna ciekawa obserwacja z pierwszych miesięcy naszego pobytu w Stanach. Jako nauczycielka z Polski przez pierwsze lata bardzo pilnie obserwowałam naukę dzieci w szkole, wychwytywałam podobieństwa i różnice  i fascynowałam się metodami, które mi się podobały, a równocześnie dziwiłam się organizacji ogromnych szkół, w jakich na początku znalazły się moje dzieci. Później, gdy Jacek zaczął chodzić do prywatnej szkoły, w dodatku dość wyjątkowej, bo międzynarodowej (Awty International School, do której dziś, po ponad 20 latach chodzi nasz wnuk) doświadczyłam jeszcze innych wrażeń i odkryć. Od pierwszego dnia dzieci walczyły z nowymi sposobami uczenia się, odrabiania prac domowych, testami, które okazały się   czymś zupełnie innym, niż test czy klasówka polska. Również ocenianie tych prac było inne. I co najważniejsze – kontakt ucznia z nauczycielem! Każdego dnia czekałam na powrót dzieci do domu, na ich opowieści, na ich nowe spostrzeżenia. Dodatkowo ciekawym był fakt, że o ile Kasia jakoś dawała sobie radę z angielskim i porozumiewała się  z koleżankami czy nauczycielami, to Jacek był zupełnie “odporny” językowo na to, co się wokół niego działo. Powoli – codziennie zdobywał słówko po słówku… Nie wiem jak to dzieci robią, co myślą, jak rozumują…

Dość, że w piłkę grał najlepiej w klasie i szybko złapał sportowy kontakt, matematykę opanował tak (dzięki ci, polska szkoło!) , że w lutym (po pól roku pobytu w Stanach!) zdobył drugie miejsce w jakiś ważnych zawodach matematycznych w dystrykcie, a w czerwcu już całkiem  spokojnie porozumiewał się z dziećmi po angielsku. 

A ja szybko zauważyłam, że w szkole amerykańskiej np. nieznane jest uczniom  pojęcie “ściągania”.  Nie istnieje ani w języku szkolnym, ani w mentalności ucznia. Uczeń uczy się dla siebie, pisze test sam, nigdy nie pomyślałby nawet, żeby komuś dać odpisać, podpowiedzieć,  pokazać co napisał, ułatwić drugiemu jego pracę. Proste i logiczne – “Możemy uczyć się razem, przygotowywać – ale każdy z nas pracuje na siebie i dla siebie. Jesteśmy odpowiedzialni. I uczciwi.” 

Na studiach, gdy Kasia była już studentką na Rice University, po raz pierwszy w życiu usłyszałam o istnieniu egzaminów “honorowych”. Profesor daje studentom test, studenci podpisują jakieś zobowiązanie, że  będą ten test wypełniać bez zaglądania do książek i innych pomocy naukowych i – nie wiem jak jest naprawdę, ale wiem, że Kasia i jej znajomi, przyjaciele zawsze tej zasady uczciwie się trzymali. Oddawali pracę w terminie, napisaną honorowo, bez dodatkowej pomocy. Szok! To był dla mnie szok. Sama byłam uczennicą, której niejeden raz zdarzyło się ściągać zadanie z matematyki czy fizyki, odpisywać od dobrych koleżanek ćwiczenie z francuskiego czy rosyjskiego. Nie będę oszukiwać. Gdyby nie ściąga z matematyki na maturze podana mi przez moją wychowawczynię (rusycystkę) to na pewno pisemnej matury nie zdałabym.. Niech podniesie rękę ten, kto nigdy epizodu ściągania nie doświadczył. Pełny szacun już w tej chwili!! 

A tu – na świecie istnieje kraj, który nie wie, co to uczniowska ściąga!  Kraj, który na pewno NIE jest idealny, w którym nie zawsze żyje się łatwo. Kraj, który może fascynować, intrygować, a już na pewno jest niezwykle interesujący.  Kraj wielki, piękny, mający jak każdy inny, własne trudne problemy. 

Możecie myśleć co chcecie, oceniać jak chcecie, pytać i “wiedzieć” z internetu..

Ja także przez ostatnie trzydzieści kilka lat zadaję sobie pytania, odpowiadam i staram się “wiedzieć”. Wiem, że jestem Amerykanką z polską duszą. Wiem, że kocham oba te kraje i wiem, że to się nigdy nie zmieni.  I dziś także już wiem, że jest mi z tym dobrze.  Jeśli ktoś tego nie może zrozumieć, to wcale się mu nie dziwię. 

My – emigranci to wiemy. Ludzie mają prawo być różni. 

Bądźmy tolerancyjni..

BACK

02/6/2022

Nie, to nie był mój pomysł!  To nie była iskra jednej chwili!  To nie nagłe olśnienie ani przypływ zachcianki. Oczywiście czytałam różne blogi, wiedziałam, że piszą je młodzi, sprawni w słowie, w pomysłach ludzie. Często są to blogi tematyczne, mające jakiś od początku przewidziany cel i to mnie bardzo fascynowało.  Nic takiego nie widziałam dla siebie ani przed sobą. Broniłam się mocno. Zwłaszcza, że i komputerowo za bardzo sprawna nie byłam (gadam jakbym teraz była..) 

Przyznaję, gdzieś głęboko w duszy czy z zakamarkach głowy marzyło mi się napisanie książki, choćby jednej w życiu. Ale im więcej czytałam im więcej myślałam tym bardziej nabierałam przekonania, że dobrej książki to ja nigdy nie napiszę.. Takie to były czasy, że wszyscy mieliśmy więcej kompleksów niż dobrych myśli o sobie, rzadko wierzyliśmy w swoje możliwości. Mało kiedy ktoś nas chwalił, raczej na początku dziennym było krytykowanie, karcenie za każdy nawet mały błąd. W domu byliśmy chowani bez zbędnych pochwał, w szkole nauczyciele straszyli a uczeń z zasady miał się bać. 

  I tak sobie “podpisywałam” w różnych momentach ważnych i mniej ważnych życia jakieś artykuły, opowiastki, listy, zwierzenia, bo mi to lepiej wychodziło niż rozmowy. Potem był teatr, zaczęłam robić adaptacje, wstępy do programów, kolejnych spektakli – jednym słowem coś tam skrobałam, ale trudno to nazwać pisaniem a co dopiero literackim.  

Właściwie to wszystko, co przydarzyło mi się w ostatnim roku – mogę przypisać Ani. Mój “Anioł stróż” od dawna, na długo zanim stałam się emerytką (no, taką trochę nie do końca) 🙂 namawiała mnie na pisanie blogu. Anioł stróż namawiał, szeptał do ucha, żartował, sugerował, pokazywał, dociskał i kusił jak nie Ania-Anioł a najlepszy “diabeł- kusiciel”. Mój Anioł miał jeszcze ten silny argument, że obiecał mi pomóc i zająć się oprawą komputerową i zdjęciową i to wtedy Anioł i kusiciel w jednym wcieleniu przekonał mnie, bym spróbowała. 

Odwagi nabrałam, gdy usiadłyśmy obie przy komputerze na kilka dni, zatopiłyśmy się w studiowaniu możliwości jakie daje WordPress, by założyć własny blog. Ja – oczywiście głównie w roli asystentki, nieśmiało zgłaszającej co bym chciała, co mi się podoba, a Ania  z wrodzoną pasją i niesamowitą energią i zaparciem – zmieniając, dobierając, łącząc, koloryzując, dokonując jak dla mnie CUDÓW komputerowych. Ja tylko nieśmiało dopisywałam tu i ówdzie tekst, powoli poznawałam zasady nowego programu i tak z dnia na dzień posuwaliśmy się – najpierw razem, potem już osobno po moim nowym raczkującym bardzo nieumiejętnie blogu. 

Nie miałam pojęcia czego naprawdę chcę. Wiedziałam, że idę na żywioł i że każdy nowy dzień pokaże mi co z tego wyjdzie. Ba, wcale nie byłam pewna czy coś z tego wyniknie. Jedyne co miałam w planie to zamysł, że jeden z działów tego blogu ma być poświęcony Teatrowi Polskiemu w Houston, który kiedyś prowadziłam przez 20 lat. Chciałam ocalić od zapomnienia ten kawałek polskiej kultury i historii, przypomnieć aktorom, przyjaciołom wszystkie te piękne wspólne chwile. Od lat było to moim marzeniem, od lat przymierzałam się do tego projektu. Może więc to także był jeden z powodów powstania tego blogu?  

Ale to nie jest tylko blog teatralny. To MÓJ blog. Od początku Ania mi powtarzała: blog jest twój, możesz pisać co chcesz i jak chcesz! 

Założyłam więc, że blog piszę, by mieć poczucie wolności, nie przejmować się żadnymi ograniczeniami, wypowiadać swoje myśli tak jak siedzą w mojej głowie. Blog jest dostępny dla publiczności, ale może się zdarzyć, że nikt moich tekstów nie będzie czytać. Piszę go więc tak, jakbym pisała tylko dla siebie, do siebie. To było i nadal jest moim podstawowym założeniem. Nie przeczę, że doznałam bardzo miłego uczucia, gdy dowiedziałam się, że jednak mam pierwszego, drugiego czytelnika.. 

Ale ludzie czytają blog różnie – jedni (rzadko, ale są i tacy!) regularnie, inni od czasu do czasu. Jeszcze inni przypadkowo natykają się na coś, co ich tematycznie zaciekawi, albo dlatego, że jest coś we wpisie o nich, o ich dzieciach, o wydarzeniach z dawnych lat, które w nich samych wywołują własne wspomnienia. Jestem szczęśliwa, gdy zdarzają się komentarze, w których ktoś zwraca uwagę na elementy, które go poruszyły, bo są nie tylko moje, ale także jego. Jakieś okruszki wspomnień, skoki pamięci otwierające ich własne życiowe zdarzenia. Inni przypominają mi nasze wspólne przeżycia, uzupełniają moje dziury w pamięci, łączymy się przez chwilę w zdarzeniach sprzed 40 czy 50 lat. Wszystko to dla mnie jest bezcenne, niesamowite. Mój świat, moje życie wypełnia się po raz kolejny. 

To nic, że czasem wybieram sobie temat i moja droga wiedzie do A do wyznaczonego punktu Z, a po drodze nagle znajduję się na bezdrożach wcale niezaplanowanych. Na bocznych dróżkach i małych ścieżkach i jestem zupełnie gdzie indziej niż miałam się znaleźć. Jak w życiu. Nie zawsze jest prosto do celu. Czasem krążymy, spotykamy ciekawych ludzi, zdarzają się niezaplanowane przygody. 

Blog żyje podobnie. Mój blog to życie. Moje życie pierwsze, drugie, trzecie.. Moje długie – różne życia. To moje dzieciństwo, dom rodzinny, Kraków i Polska. To dorosłość w Sosnowcu, przyjaźnie z tamtych lat, te które minęły i te które przetrwały do dzisiaj. Nasza samodzielność solidarnościowych czasów i nasze małe dzieci. Mój świat, to nowe życie Houston i dziesiątki podróży po całym świecie.  Moi przyjaciele, którzy tutaj są dla mnie jak najbliższa rodzina. Dziesiątki setki wydarzeń i myśli, które zapełniają MÓJ blog, bo życzyłabym każdemu człowiekowi tak ciepłego i intensywnego życia jak moje. 

Nie powiem, że tylko łatwego. Nie. Każdy ma “swój krzyżyk”.  Nikt nam nie obiecywał, że będzie łatwo. O tym też mówię, nie używam “nadmiaru lukru”.

Jest luty. Za kilka dni będzie połowa miesiąca. 13-go lutego 2021 r trzęsącą się ręką kliknęłam niebieski prostokącik z napisem “Publish” i włożyłam na swój blog pierwszy własny wpis pt.“ Puste ściany.. Zadzwonię”. I tak to się zaczęło.

Czym jest dla mnie blog?  Przede wszystkim czymś, co bardzo lubię! Na początku pisząc każdy nowy tekst byłam bardzo zestresowana. Podenerwowana, z dreszczykiem emocji, czytałam go milion razy. Zmieniałam słowa, przestawiałam, szukałam zdjęć, bałam się, że niepotrzebnie coś nacisnę i wszystko gdzieś w przestrzeni wyparuje (tak też się zdarzyło :). Wtedy był wielki i głośny krzyk o pomoc do mojego Anioła stróża, który zawsze jakoś wyciągał mnie z opresji. Gdy już byłam w dołku rozpaczy ona mówiła: to nic, to tylko..  I tak powoli uspokoiłam się, przyzwyczaiłam się do swojego nowego dziecka. Bo to właśnie tak działało. Jak z pierwszym dzieckiem, gdy przyniesiesz je ze szpitala. Drżysz, zaglądasz co minutę czy wszystko jest w porządku, czy powinnaś coś poprawić. A potem powoli przyzwyczajasz się do zmian, jakie zaszły w twoim życiu i idzie ci coraz lepiej. 

Kolejne teksty pisałam łatwiej i szybciej, mniej się z nimi “cackałam”, łatwiej wyskakiwały ze mnie myśli i słowa. Cieszyły mnie i bawiły.  Właśnie! Gdy poczułam, że pisanie mnie bawi i sprawia mi przyjemność wiedziałam już, że chcę to robić. 

Nigdy nie myślałam o moim blogu, jako narzędziu zarabiania jakichkolwiek pieniędzy.  Nie taki był mój zamysł, ani nie takie przeznaczenie blogu. To raczej rodzaj terapii dla starszej pani, ćwiczenie dla mózgu i pamięci, uświadomienie samej sobie zmian, jakie zaszły i zachodzą we mnie. Czasem – nawiązanie niespodziewanych kontaktów z ludźmi, których odnalazłam dzięki wspomnieniom blogowym. No i.. cicha nadzieja, że kiedyś pozostanie po mnie coś dla moich najbliższych. Może zdarzy się, że ktoś trafi na moje opowieści, myśli i wspomni jakąś naszą wspólną chwilkę, gdy mnie już dawno nie będzie.. 

Może przecież tak się zdarzyć. 

Nie jestem specjalną entuzjastką statystyki, bo wiem, że to tylko suche liczby i nigdy dają prawdziwego obrazu “z duszą”. To tylko twarde fakty, numerki, często z jakiegoś powodu podwojone czy nawet jeszcze bardziej zwielokrotnione. Ale WordPress prowadzi statystyki i to wielowariantowe i kiedy kilka dni temu zaczęłam się im przyglądać, to niektóre podsumowania mnie zadziwiły. Miło jest zobaczyć, że (oprócz tego, co właśnie sobie tutaj dopisuję): 

> Od początku napisałam ponad 108 tysięcy słów, odwiedziło mnie blisko 1000 spoglądających na moje wpisy (nie powiem czytających, bo pewnie niektórzy uznali, że za długie, albo to nie temat dla nich, albo spojrzeli tylko na zdjęcia…) 

> Mój blog został w różny sposób i z różnych powodów, czy to z ciekawości i chęci przeczytania któregoś tekstu, czy po prostu przeze mnie, by go sprawdzić czy uzupełnić – otwarty ponad 8800 razy.    

> 37 osób zostawiło pod tekstami swoje komentarze, wliczając w to moje odpowiedzi, natomiast, niestety nie ma tu wielu komentarzy, które dostałam  wielokrotnie w koleżeńskich sms-ach czy e-mailach. Wszystkie są dla mnie jednakowo cenne i miłe. Zarówno te chwalące jak i te krytyczne. Te dopełniające moje opowieści i wspomnienia czy dodające inne, kojarzące się moim czytelnikom z danym tematem. Nie mam pojęcia czy to dużo, czy to nic nie znaczące liczby. Wiem, że są blogi, które otwierają się setki razy dziennie i mają tłumy czytelników i jeszcze większe rzesze fanów.

> Mam siedmiu tzn. “followers” czyli takich zaprzyjaźnionych z moim blogiem, co zapisali się, by dostawać moje wpisy e-mailowo, zaraz po ich opublikowaniu.  Najwierniejszymi czytelnikami są Ania (wciąż jest moim Aniołem stróżem, która pierwsza czyta i sprawdza, zanim wydam “głos” publicznie – taka to już nasza tradycja 🙂 i mój mąż, który prawie zawsze dołącza potem swój komentarz. To bardzo miłe. 

 Mój blog jest malutki cichutki, no i ma dopiero “roczek”. Dzisiejszy wpis ma numer 60-ty! czyli zakładając, że rok ma 52 tygodnie, każdego tygodnia- średnio – napisałam (a raczej „opublikowałam”) 1,15 wpisu. Oczywiście nie jestem aż tak regularną „blogerką” – jak już mówiłam bawią mnie statystyki, więc i ta informacja jest kolejnym klockiem mojej zabawki.

Nie mam ambicji wypłynięcia na głębokie wody, zresztą zawsze lubiłam zaciszne spokojne zatoczki.  Byle było słonecznie, przyjaźnie i ciepło. Tak mi jest dobrze. Nie oczekuję już żadnego szaleństwa…

BACK

 01/21/2022

(w DNIU BABCI – Babcie też mają swoje kaprysy 🙂 )

Sama się sobie dziwię, co mi czasem na stare lata do głowy przychodzi. Głupawki jakieś. Przecież to raczej przywilej dzierlatek i młodych szalonych kobiet. 

Nie wiem dlaczego chcę podzielić się takimi wspomnieniami.  Może raczej powinnam je nazwać postrzępionymi  opowiastkami. 

Coraz częściej nachodzi mnie potrzeba porządkowania wokół mnie śmieci. Śmieci życiowych. W każdym możliwym sensie. 

Każdy człowiek, w każdym etapie życia lubi COŚ zbierać. Czasem są to zbiory bardzo przemyślane, sensownie zaplanowane (kiedyś już na ten temat napisałam osobny wpis) a czasem zupełnie przypadkowe rzeczy, które nagle nam się spodobają, zafascynują nas. Niekoniecznie nawet konkretne rzeczy. Bywa, że są to cytaty dla nas ważne, przemyślenia, zdjęcia, artykuły. Cuda! Po latach otwieramy pudło, szufladę, zapomniany kąt w domu, w piwnicy, na strychu i jesteśmy zdumieni, że to nasze!  Nawet nie potrafimy sobie przypomnieć kontekstu, w którym powstał ten pomysł, skąd się wziął i kiedy. A czasem zupełnie odwrotnie – nagłe olśnienie! I niesamowita chwila fantastycznego wspomnienia!  Zapomniana, zagubiona w niepamięci, a przecież ważna. I wtedy odtwarzamy  kawałek życia, który wyciekł nam, umknął, a dzięki przypadkowemu znalezisku odnajdujemy ułamek siebie…

I to są “śmieci” istotne. Ciepłe. Ważne. 

Tyle o zbieraniu, przechowywaniu, zatrzymywaniu i odtwarzaniu po latach w pamięci tego, co już dawno minęło. Każdy tak ma. Mniej czy bardziej, częściej czy rzadziej – jesteśmy ludźmi, a więc mamy ten przywilej od Boga, że myślimy, czujemy, przeżywamy, wracamy do przeszłości i planujemy własne wizje przyszłości. Są ludzie, którzy umieją o sobie i swych uczuciach mówić. Większość z nas, niestety, nie potrafi.  Myśli ulatują szybciej niż się formułują w zdania, wydaje nam się, że druga osoba nie może nas zrozumieć, bo przecież jest “inna”. Tworzy się w nas blokada, która nie pozwala wypowiedzieć tego, co w nas ważne i tak żyjemy nie oczyszczając własnych “śmieci” w głowie – dobrych i tych złych. O ile świat byłby łatwiejszy, ludzie byliby sobie bliżsi, a przyjaźnie, małżeństwa trwałyby tak po prostu. Bez nieporozumień, cichych dni, kłótni, niedomówień. Ach.. idealnie, co? 🙂 

No tak, wciąż jeszcze daleko jestem od mojego dzisiejszego tematu..  Ale to normalne. W głowie błądzi dużo ścieżek i miesza się ze sobą…

Choć jestem osobą mocno wierzącą w siłę jednej solidnie zbudowanej i trzymającej się razem rodziny, to życie pokazało mi wiele przykładów, że nie zawsze tak musi być. Widziałam wiele dowodów, że drugi mąż, trzecia partnerka, czasem “wielopoziomowa” rodzina są szczęśliwsze niż ta pierwsza “na wieki”. Cóż – życie bywa przewrotne, a wyjątki potwierdzają regułę. Starość (uupsss.. chciałam powiedzieć: długie lata życia na tym świecie 🙂 uczą doświadczenia. Dziś wiem, że może być różnie. 

I choć jestem konserwatywna w tym temacie, przyznaję – i mnie zdarza się mieć dosyć i ja miewam mieszane ludzkie uczucia na tę okoliczność: złość, gniew, rozczarowanie, ból, poczucie krzywdy, smutek i dziesiątki innych. Pewnie jak wszyscy inni ludzie wokół.  Na szczęście – umiem poradzić sobie z moimi “śmieciami” w mojej głowie. Za każdym razem wyczyszczam emocje i wracam do równowagi, choć przyznaję, nie jest to wcale łatwe. Może dlatego, że umiem mówić. Do siebie. Dla siebie. I nie tylko. 

Gdybym miała spróbować przełożyć to na język obrazkowy, to powiedziałabym tak: 

Od zawsze lubiłam zmieniać, porządkować rzeczy wokół siebie. Lubiłam zmiany. Odświeżanie! Jeszcze kiedy mieszkałam z rodzicami w małym dwupokojowym mieszkaniu w Krakowie i dzieliłam pokój z bratem, namówiłam kiedyś Mamę na wymianę starych dużych – wydawałoby się nienaruszalnych mebli, na nowe dużo lżejsze i wtedy już nowoczesne. Te, które stały u nas w pokoju były “od zawsze” . Miała je jeszcze Babcia, którą w dzieciństwie ledwie pamiętałam. Szczęśliwie rodzice pozbyli się wielkiego łóżka, ale szafa trzydrzwiowa została (kto takiej nie miał niech podniesie rękę!) i tapczan wielki dwuosobowy. Nie znosiłam tych mebli!  A mój tata był niechętny do jakichkolwiek zmian, jak każdy w tamtych czasach, jak w ogóle i z zasady każdy facet.. Bez względu na czas. 🙂 Kupiłyśmy więc z Mamą “bez zezwolenia” małą zgrabną (tylko dwudrzwiową!) szafę, biblioteczkę, mały stolik, dwa fotele i dwa małe tapczaniki. Rewelacja! I REWOLUCJA na tamte czasy!  Mama miała niezłą przeprawę z Tatą, ale dała sobie radę. Miałam wtedy może 15-16 lat. Potem doszło biurko. Potem Mama rozochociła się i powymieniała coś tam jeszcze. Długo nie posiedziałam w domu rodzinnym, bo wyszłam za mąż i wyjechałam z Krakowa mając 21 lat. 

Przez pierwsze kilka lat mieszkaliśmy  w różnych akademikach, wiadomo jak wyglądał wystrój takiego akademickiego  pokoju. Każdy robił cuda, żeby  choć trochę nadać takiemu miejscu wizerunek prywatności i poczucia “własnego domu”. Choćby na jeden rok. A my nie tylko byliśmy studentami (tzn. ja byłam studentką a Wacek już pracował jako asystent na uniwersytecie) to jeszcze jako małżeństwo naprawdę chcieliśmy mieć posmak przytulnego domu. Tak więc od pierwszego dnia oprócz elementów dekoracyjnych ciągle coś przesuwałam, zmieniałam układ mebli, przestawiałam, dodawałam. Proszę sobie wyobrazić jakie to było wyzwanie w pokoju, który miał kilkanaście metrów kwadratowych!  

Oczywiście mieszkając w akademiku mieliśmy dziesiątki przyjaciół i znajomych, zarówno pracowników – kolegów Wacka jak i studentów. Drzwi się nie zamykały dniem i nocą. Graliśmy godzinami w brydża, piliśmy dobrą! kawę, nie “plujkę” (jako jedyni mieliśmy ekspres do kawy, bo dostaliśmy taki w prezencie ślubnym), paliliśmy papierosy i gadaliśmy o literaturze, nowych książkach, podziemnych wydaniach..  Wszyscy śmiali się i robili zakłady “co dziś będzie zmienione, przesunięte” w naszym pokoju, gdy przyjdą na kolejną kawę..

A potem już było tylko lepiej. W 1977 roku dostaliśmy pierwsze własne mieszkanie i mój żywioł zmian, przemian, ustawiań, kombinowań ogarniał mnie co kilka miesięcy na nowo. Odreagowywałam swoje stresy, potrzebę odczuwania “nowego”, świeżego. Nie mieliśmy wiele. Wszystko było trudne do zdobycia. Ale byliśmy młodzi i chcieliśmy, żeby było ładnie, modnie i nowocześnie. 

Miałam kilka bardzo bliskich przyjaciółek – Teresę, Łucję, Martę. Wszystkie byłyśmy na etapie urządzania nowych mieszkań, lubiłyśmy kupować nowe ciuchy sobie, dzieciom. Byliśmy wszyscy młodzi i choć życie było w sklepach szare, trudne, niedostępne, to my mogłyśmy godzinami  dyskutować, planować, wymieniać koncepcje, co byśmy chciały, co byśmy mogły…  I choć każda z nas była inna, biegałyśmy po sklepach (np. niezapomniany butik naszej koleżanki J 🙂  i kupowałyśmy całkiem jak na tamte czasy nieprzeciętne sukienki.  Czy w słynnej, dobrze  zaopatrzonej “Modzie Polskiej” w Sosnowcu. Wtedy były bardzo modne  eleganckie  kostiumy. Nosiłyśmy je do pracy i na spotkania towarzyskie, a nawet na wieczorne imprezy. W  tamtym czasie miałam ich kilka, były eleganckie, bardzo różne w stylu, świetne odszyte, z podszewką, doskonale wykończone i w różnych kolorach. Ciepłe, na chłodniejsze dni i zupełnie letnie z dobrych jedwabnych materiałów. Prezentowały się doskonale! No i my w nich też. Zresztą, miałyśmy po dwadzieścia kilka lat, doskonale figury i wszystko świetnie na nas pasowało. Szalałyśmy w tym sklepie! Sosnowiec jako “stolica Gierka” był wyjątkowo uprzywilejowanym miastem i zaopatrzenie wielu sklepów było zdecydowanie lepsze niż w innych regionach Polski.  

Do pracy zawsze przychodziłam bardzo elegancko ubrana. I zawsze bardzo różnie!  Bo ubrania też uwielbiałam ciągle zmieniać.  Nie, nie jestem próżna! Zresztą.. Nie wiem jak psycholog specjalista by to określił. Dla mnie próżność to chęć olśniewania innych zewnętrzną powłoką, zwrócenie uwagi na siebie za pomocą wyglądu, posiadania czegoś np. samochodu, markowej torebki, markowych ciuchów. Ja takiego przesłania w sobie nie miałam. Ja zawsze miałam w sobie potrzebę, wręcz konieczność nieustających zmian. Widok tego samego ubrania, pomieszczenia, tej samej scenerii przez długi czas męczy mnie. Mój nastrój często się zmienia. Jednego dnia mam potrzebę na sportowy strój: jeansy, koszulę albo prostą bluzkę, a następnego dnia widzę siebie w bluzce z falbaną. Nie potrafię tego uzasadnić, wyjaśnić dlaczego tak się dzieje. Nie umiem powiedzieć do końca – JAKI jest mój styl?  Wiem czego nie lubię i czego nie założyłabym na siebie. Czego nigdy nie wstawiłabym do mojego pokoju. Ale nie mogłabym powiedzieć, że coś lubię tak bardzo, że tylko TO i to jedno, na zawsze!  Nudzi mnie monotonia. Nudzi mnie jednostajność. Nudzi mnie klasyka, co nie znaczy, że jej nie lubię, bo miewam dni i nastrój na klasyczne “co-nie-co”.

No i teraz, jeśli ktoś czuje się na siłach zdefiniować, co to za dziwny stwór osobowościowy, to niech sobie myśli o mnie co chce. 🙂 

A ja właśnie dotarlam (albo docieram) do sedna mojego pierwotnego zamysłu na ten post. 

Torebki. Patrzę na moją szafę (czy jak to tutaj w Ameryce nazywają, closet) i uważam, że są świetnym przykładem mojej natury zmienności. Natury każdej kobiety! Jak to mówią: pokaż mi swoja torebkę powiem ci kim jesteś. 🙂 

Oczywiście nie pamiętam kiedy pojawiły się torebki w moim życiu jako ważny element codzienności i osobowości. Za to pamiętam, że do szkoły chodziłam z tornistrem, którego nienawidziłam! Były obrzydliwe brązowe, kwadratowe, twarde. Trochę później miałam taki jasno-brązowy z ładniejszego bardziej miękkiego plastiku, który miał udawać skórę. Nie mogę sobie przypomnieć w czym nosiłyśmy książki i zeszyty w liceum, ale plecaki wprowadzono grubo już po ukończeniu szkoły przez moje pokolenie.

Za mojej młodości, w Polsce nie było “markowych” torebek. A jeśli nawet były, to ja nic takiego nie pamiętam. Na pewno nie były dla nas dostępne ani znane. Zresztą podobnie jak i ubrania. Choć o ubraniach i ich twórcach wiedziałyśmy, bo tu i ówdzie udawało nam się od czasu do czasu oglądać katalogi, zdobywać wiadomości. Orientowałyśmy się co było modne, znałyśmy najważniejsze nazwiska twórców mody i trochę jej główne trendy. Ale torebki? Ten temat był zbyt szczegółowy i zbyt głęboki. W Polsce jednak dostępne były ładne wyroby skórzane, w tym torebki, coraz częściej o ciekawych kształtach i nawet zaczynały bywać w różnych kolorach. Jakość tych torebek była bardzo dobra. Cena też niemała.. 

Pamiętam, w Krakowie na ulicy Grodzkiej po prawej stronie, gdy szło się w kierunku Wawelu, był sklep z torebkami. Piękna prawdziwa skóra! W dodatku niektóre kolorowe: bordowe, ciemno-zielone, czarne, brązowe w kilku odcieniach. Nie tylko torebki, ale i torebki-worki o różnych kształtach i wielkościach. Był to czas kiedy już mieszkaliśmy w Sosnowcu (druga połowa lat 70-tych, początek 80-tych). Przyjeżdżaliśmy do Krakowa często  z małymi dziećmi, do rodziców. Szwędaliśmy się po mieście godzinami. Wtedy jakoś odkryłam ten sklep i “zakochałam się” w torebkach.  Miałam torebek – jak to mówią – “od metra i ciut ciut“, ale tamta wystawa urzekła mnie i oczarowywała za każdym kolejnym razem. Zwłaszcza, że wszystko na niej było jak ze snu – niedostępne, bo ceny tych torebek były po prostu zupełnie dla nas nieosiągalne. W tamtym czasie Wacek często jeździł z przyjacielem do Niemiec na wakacyjne zarabianie pieniędzy, bo tak w tamtych czasach większość  z nas ratowała się, by przeżyć jakoś kolejny nadchodzący rok. Po jednym z takich wyjazdów zobaczyłam, że moja przyjaciółka ma ten “mój” wymarzony worek z wymarzonego sklepu. Ojej! Ale mnie ukłuło !! Ale jednak nie kupiłam go, czasy były takie, że torebka nie była najważniejszym zakupem. 

Dziś gdybym go znów zobaczyła, mogłabym się skusić bez oporów, choć tyle pięknych torebek wisi w szafie. 🙂 Ale – może marzenia Niezrealizowane smakują najbardziej?!

Nigdy nie zabiegałam o torebki markowe z nazwiskami ważnych twórców. Nawet nie znam wielu, choć były i takie w mojej szafie, które miały naszywki ze znanymi nazwiskami. Kiedyś, dobrych kilka lat temu, moja córka (mój Boss w pracy) jako prezent gwiazdkowy wzięła całą naszą ekipę do firmowego sklepu Michael Kors, który był zamknięty przez dwie godziny tylko dla nas i tam za określoną kwotę mogłyśmy sobie kupić dowolne torebki lub inne firmowe artykuły.

Tak z racji poniekąd przypadku zaczęła się moja przygoda z torebkami z naszywką “Michael Kors”. Kupiłam wtedy jedną dużą zieloną, druga malutką. Później jeszcze kiedyś jasną gołąbkową, aż nagle doszłam do wniosku, że wszystkie są takie.. jednakowe, dość twarde. I w ogóle JUŻ nie chcę takich..  Potem odkryłam torebki – Patricia Nash. Mało kto wie, że Patricia Nash jest rodowitą Houstonką, którą życiowe losy związały z Mediolanem, a teraz od 2010 roku duża część jej kolekcji sprzedawana jest w dużych sieciach sklepów w Houston. Ja osobiście bardzo lubię jej styl.

Dobra skóra, mocna solidna, często kolorowa wesoła. Torebki bardzo różnorodne, od dużych nadających się świetnie do  codziennej pełnej napakowanej torby dla kobiety pracującej, po malutkie służące do teatru lub na party. Tych w tej chwili mam najwięcej w swojej kolekcji ale tylko dlatego, bo są to akurat zakupy najpóźniejszych lat. Poza tym moje torebki nie mają żadnych uzasadnionych określeń – mam duże i małe i średnie.

Czarne, brązowe i bardzo kolorowe. Lubię wszystkie.  I słowo daję – nie potrafię określić co i jakie lubię. Zależy na czym dziś moje oko się zatrzyma. Jedno mogę powiedzieć szczerze: moje oko zatrzymuje się już dużo rzadziej niż kiedyś na czymkolwiek!… Także na torebkach. 

W tym roku moje porządki zdecydowanie zmierzają (raczej powinnam tu użyć też czasu przeszłego!) w kierunku usuwania ogromu rzeczy z domu. Moje szafy przerzedziły się o jedną trzecią posiadanych ubrań, torebek, butów itd. Teraz przyszedł czas na meble. Właśnie sprzedaję meble stare, duże, zamieniam na mniejsze, drobniejsze, wygodniejsze. Usuwam powoli to, co wydaje mi się zbędne nie dlatego, że tego nie lubię już, ale dlatego, że nie chcę rzeczy, których od lat NIE używamy, a które może mogą cieszyć innych i służyć innym praktycznie.  

Coraz bardziej przeraża mnie ilość rzeczy, które mamy w domu. I coraz częściej rozumiem, że człowiek nie pozbywa się ich tylko z powodu własnego lenistwa. Z niechęci do ruszenia się, by zacząć przyglądać się temu CO mamy. Co przez lata zgromadziliśmy, a czego tak naprawdę od lat nie dotykamy, nie potrzebujemy i co najgorsze – nie chce nam się nawet myśleć o tym, że to nasze, że kiedyś trzeba by się tym zająć. Bo jak nie my, to .. 

Właśnie – o tym najbardziej nie chcemy myśleć. 

Wracam do torebek, żeby mnie nie rozsypało myślenie o ponurych stronach przyszłości. 

Mam koleżanki, które noszą tylko jedną i tę samą torebkę i argumentują to niechęcią do przekładania zawartości do innej. Mówią, że każda zmiana torebki to na pewno zapomnienie czegoś ważnego, niedopatrzenie i brak.. klucza, prawa jazdy, karty kredytowej..  Może i tak być. Ja od “tysiąca lat” mam tak dopracowane w swojej głowie przekładanie rzeczy torebkowych, że nie stanowi to dla mnie żadnego problemu! Co, przyznaję, nie znaczy, że nie zdarzyło mi się czegoś tam zapomnieć. 🙂 Mam absolutnie wszystko poukładane w szufladach – głowie: w małej kieszonce z zamkiem – klucze samochodowe, malutki woreczek z trzema najważniejszymi lekarstwami i malusieńka książeczka z modlitwą, którą kiedyś dostałam od kogoś bardzo ważnego.. Po przeciwnej stronie – w kieszonkach: szminka, malutkie perfumy, błyszczyk, puder w sztyfcie czyli cały mój mini arsenał kosmetyczny. Reszta w środku to ID, karty kredytowe, nieszczęsna konieczność ostatnich dwóch lat czyli maski, krem do rąk, wazelina do ust, długopis, mały dezodorant, pilnik do paznokci, okulary, no i oczywiście niezastąpiony telefon. Od czasu do czasu jakieś gumy do żucia albo paczka krakersów, teraz już rzadziej, bo wnuki wydoroślały.  Zdarza się mieć rzeczy “jednorazowe”, jak każdemu wedle nagłej potrzeby.

I jak przekładam mój “torebkowy bałagan”  z jednej torebki do drugiej, to działam jak wyuczona (własna) maszyna – pierwsza idzie przegródka z zamkiem.. itd. 

Torebki kupuję przypadkowo, w sklepach wcale nie-firmowych. Często w podróżach do innych krajów. Lubię mieć coś co jest oryginalne i co po prostu mi się podoba. Nie mam żadnych zasad w tym względzie. Mam zawsze nastrój i „oko”

I tu zapytacie: a co robię jak mam nastrój z dużej torby ( bo takie najczęściej używam na co dzień) do mniejszej albo całkiem małej? I jak na przykład ta całkiem mała nie ma kieszonki z zamkiem? Zazwyczaj staram się kupować takie torebki, które mają moje organizacyjne wymagania, a jak nie mają to.. w mojej głowie mam kieszonkę i na pewno ustawię w torebce wszystko tak, jakbym tam kieszonkę miała. Do małych zresztą nie zabieram wszystkiego, co mam w dużych. Mam swoją listę numer 1 i numer 2. 🙂   

Mam dziesiątki nastrojów i humorów, jak każdy z nas. Jak każda kobieta. Budzę się z radością, bo świeci słońce, bo są święta, bo jesteśmy zdrowi. Jestem niespokojna, jestem zła, jestem zmęczona. Mam nastrój taki, owaki. Lepszy – gorszy. 

Zmieniam torebki, bo lubię i mam dziś nastrój na taką, a nie na tamtą 🙂 Mogłabym napisać: piję dziś winko a nie metaxę, bo taki mam dziś smak. Słucham dziś muzyki country a nie Bacha, bo taki mam dziś nastrój..

Mój nastrój opowiastkowy zawędrował tym razem do torebki.

I wcale, wbrew pozorom, nie był tylko torebkowy. 🙂 🙂

BACK

01/06/2022

Każdy człowiek ma tylko raz w zyciu “rok” a potem już zawsze “lata”.  A jednak dodaje nam się każdego roku tylko – rok. To zwykła kalendarzowa liczbowa dokładanka. Gdy ma się już dużo lat (właśnie, lat!) to do głowy przychodzą różne dziwne myśli i jeszcze bardziej dziwne rozważania i wspomnienia. Pewnie każdy człowiek tak ma, tyle że większość z nas nie zatrzymuje się zbyt długo nad takimi obrazkami w głowie. Było – minęło. Dziś jest tak, jutro będzie nowy dzień. A ja czasem lubię zatrzymać się nad zwyczajnościami momentów z przeszłości. Im więcej dopisuje się liczb na moim prywatnym kalendarzu, tym częściej wypełzają mi z zakamarków pamięci zadziwiające mnie samą obrazki i strzępy wspomnień.

Dlaczego dzień 1 stycznia jest taki ważny dla większości ludzi na świecie? Przeciez to jeden z 365 dni, który składa się jak każdy inny dzień, na cały rok. 

A jednak – niemal cały świat równo o północy czyli 24.00 czasu obowiązującego w danym miejscu na Kuli Ziemskiej  uroczyście żegna rok  mijający a wita Nowy, kolejny. Z nadzieją, radością, trochę niepewnością co nam kolejne dwanaście miesięcy przyniesie. Dla mnie, zwykłego laika i obserwatora życia – dziwnym wydaje się, że gdy ja ciągle czekam tutaj na nasz Nowy Rok, moja rodzina i przyjaciele w Polsce już śpią po emocjach balowania, po wrażeniach powitalnych i mają o siedem godzin więcej “lat” niż ja tutaj, w Houston.  A nasi znajomi w Australii  już wyprzedzają nas na swoim kalendarzu o całą dobę.  

Tak oczywiście, na tyle jestem wyedukowana, iż wiem,  że to wszystko “przez” Kopernika, bo odkrył, że Ziemia kręci się dokoła słońca i dlatego nie wszystko na naszej poczciwej planecie dzieje się równocześnie. Wszystkie zawiłości tego problemu tłumaczono nam w szkole, w setkach mądrych książek, dyskusji i nowych odkryć w NASA czy innych podobnych mądrych miejscach na całym globie. Wiem także, że nie wszyscy ludzie uznają datę 1- go  stycznia za początek nowego roku. Są inne kalendarze na świecie, inaczej odliczające czas, inaczej nazywające lata przeszłe i przyszłe. Wszystko jest umowne.

Wszystko – oprócz przemijania. To jedno nie podlega dyskusji. “Panta rhei” – wszystko płynie.. jak kiedyś powiedział grecki filozof Heraklit z Efezu (żyjący na przełomie IV i V przed naszą erą). Wszystko przemija, nic nie jest trwałe, choćbyśmy bardzo mocno wierzyli w wieczność, świat się zmienia i zmieniać się będzie.

Ale – odbiegam od tematu, od głównej mysli, która kłębiła mi się w głowie kiedy zamierzałam pisać ten tekst. 

Gdy byłam małą dziewczynką rodzice często chodzili gdzieś na tradycyjne sylwestry, spędzali je ze z przyjaciółmi, znajomymi. W czasach lat 60-tych popularne były zorganizowane bale pracownicze lub prywatne. Nigdy  nie wiedzialam, gdzie to było ale wiedziałam, że dla rodziców był to ważny wieczór.

Chciałam doczekać do północy i zauważyć co jest specjalnego w tej magicznej chwili, ale przez lata dzieciństwa długo mi się to nie udawało. Sen był zawsze silniejszy, a ranek wydawał się już zupełnie zwyczajny i taki sam jak wczoraj.. 

Pamiętam, że gdy we wczesnych latach 60-tych rodzice stali się posiadaczami pierwszego telewizora, oczywiście czarno-białego, w którymś momencie zaczęliśmy oglądać sprawozdania z powitań Nowego Roku w innych krajach. Zapewne były to  obrazki z krajów demokracji ludowej, ale i tak zapamiętałem to jako fascynujące momenty. No i zawsze polska telewizja już od wczesnych godzin wieczornych nadawała “dobre” programy: jakieś kabarety, rozrywkowe koncerty, czasem był to wyjątkowy film…  Czekaliśmy na ten wieczór telewizyjny z dużą radością z zapartym tchem sprawdzając program w codziennej gazecie. 

Nie wiem kiedy po raz pierwszy w swoim życiu doczekałam północy i powitałam Nowy Rok. Kojarzy mi się to z wyjazdami na zimowe krótkie wakacje z rodzicami do Szczyrku, Wisły, Ustronia. Może wtedy? Na pewno były to lata połowy 60-tych, bo później zaczęły się już moje harcerskie zimowiska. 

Ale najbardziej pamiętam Sylwester 1968/69. Nie pojechałam wtedy na  harcerskie wakacje, bo wciąż miałam jakieś problemy zdrowotne, anginy powtarzały się co kilka tygodni. W końcu lekarze zdecydowali, że muszę mieć wycięte migdałki rodzice ustalili termin tego zabiegu na 7 stycznia czyli dzień po święcie Trzech Króli. Miałam go mieć w szpitalu w Nowej Hucie. Do dziś nie mam pojęcia dlaczego tam. Byłam pierwszej klasie nowego liceum, mialam nowe koleżanki, nowe życie towarzyskie i mnóstwo ciekawych wydarzeń wokół siebie. 

W klasie tworzyliśmy we czwórkę “silną grupę” towarzyską, znaliśmy się już z podstawówki. Postanowiłyśmy spędzić wieczór sylwestrowy razem, miałyśmy już swoich  chłopaków, jedna z nas mieszkała w dużym mieszkaniu i tam zorganizowałyśmy nasz bal sylwestrowy.  Mama zabrała mnie do komisu (czy ktoś pamięta takie sklepy?) i kupiłyśmy pierwszą prawdziwą sukienkę wieczorową. Była wprawdzie krótka, bo przecież mini królowało wszędzie a ja miałam tylko szesnaście lat.  Była biało-srebrna, obcisła i wyglądała szałowo! Potem poszłam do fryzjera i miałam włosy upięte w koka, bardzo dorośle. 🙂 

No i miałam wtedy kolegę, którego poznałam w czasie poprzedzających wakacji w Gdańsku i Sopocie, który wtedy  zafascynował mnie ogromnie. Był trochę starszy ode mnie, wydawał się bardzo poważny, myślał serio studiowaniu medycyny. Mieszkał w Starachowicach więc nasza znajomość zaraz po wakacjach ograniczyła się do pisania listów, bo przecież innych sposobów komunikacji nie było. A że papier “wszystko przyjmie”, listy szybko stały się “obiecujące” i jakoś tak się złożyło, że mój korespondencyjny chłopak w okresie świąteczno-sylwestrowym spędzał ferie w Zakopanem i obiecał przyjechać do Krakowa na sylwestra. Byłam bardzo podekscytowana, odebrałam go z dworca autobusowego, przyprowadziłam do domu na herbatkę. Mama zachowała się bardzo  w porządku, jak to Mama- Polka, nakarmiła napoiła. Tata patrzył na niego z dużym dystansem, niezbyt zadowolony, ale żadnych opinii głośno nie wydawał.

Wieczorem wyszliśmy razem do Basi na mój pierwszy samodzielny wieczór sylwestrowy. Jej rodzice, którzy uchodzili z bardzo “postępowych” i przychylnych młodzieży i zawsze lubiliśmy w nich w domu przebywać,  przygotowali dla nas jakieś kanapki, słodycze i napoje. Oczywiście, żadnego alkoholu nie było!  Za to był magnetofon czy adapter, w każdym razie dobra muzyka, bo bawiliśmy się jak szaleni do białego rana. I to dosłownie! Sypał śnieg wielkimi płatami, było bardzo mroźno (tak, kiedyś takie zimy bywały!) a ja w mojej krótkiej sukience i płaszczu narzuconym na nią, za to w wysokich kozakach i z przemarzniętymi do czerwoności kolanami w cieniutkich rajstopach, szłam znów na dworzec autobusowy odprowadzić mojego chłopaka (tak, po tym szaleństwie sylwestrowym i noworocznych obietnicach uwierzyłam, że mam chłopaka! 🙂 ) na pierwszy poranny autobus do Zakopanego. Wracałam do domu około 6 rano i dobrze pamiętam wciąż tańczące płatki śniegu. Na szczęście nie było to daleko. Nikt nie bał się maszerować o tej porze samemu, nie było to zjawisko wyjątkowe, zwłaszcza w noc po imprezach sylwestrowych. Byłam szczęśliwa i chyba wtedy po raz pierwszy doznałam uczucia, że Nowy Rok to moment, który  niesie ze sobą radość i optymizm, nadzieję i ciekawość co dobrego wydarzy się jutro, za tydzień, za miesiąc.. 

Takie uczucie pozostało mi na całe życie. Niezależnie od miejsca w jakim przyszło mi witać kolejny Nowy Rok zawsze z optymizmem patrzyłam w przyszłość nadchodzących dni. 

Niestety – życie ma swoje góry i doliny.. 

Aby zakończyć temat mojego pierwszego sylwestrowego doświadczenia dodam – dziś już ze śmiechem, że w połowie lutego, gdy już przeżyłam jakoś moją operację wycięcia migdałków (co proszę wierzyć, w tamtych czasach, wcale nie było prostym zabiegiem) otrzymałam od mojego korespondencyjnego chłopaka kolejny list. Tym razem słodycz wyznań  była zdecydowanie mniej słodka, za to bardzo konkretna i “uczciwa” – że matura, że dużo pracy, że nauka najważniejsza, że niestety ale.. to nie ma sensu. No i tak zakończyły się moje optymistyczne i pobożne życzenia i wizje na kolejny nowy rok. Wpadłam w rozpacz, stałam oparta o duży kaflowy piec w naszym pokoju a Mama pocieszała mnie, że to “nie pierwszy i nie ostatni”. No i po kilku dniach a może tygodniach (ale raczej dniach..) okazało się, że miała rację, bo dość szybko wpadłam w wir harcersko-szkolnych nowych  wydarzeń i przyjaźni i świat stal się znacznie lepszy. 

Dodam jeszcze (choć trudno w to nawet mnie samej uwierzyć 🙂 ), że jakieś dwa lata temu przez zupełny przypadek, tu w Houston zgadałam się z jedną z moich tutejszych koleżanek (pochodzącej ze Starachowic), że ten mój “sylwestrowy facet” – Uwaga! Uwaga! – rzeczywiście jest lekarzem kardiologiem, mieszka w Ameryce i w dodatku w Texasie, niedaleko ode mnie… 

Gdy “namierzyłam” go w internecie, to najpierw uśmiałam się do łez, a potem pomyślałam sobie, że nigdy nie wiadomo jaką niespodziankę szykuje dla nas  kolejny rok 🙂 .  W każdym razie historia mojego pierwszego sylwestra wydawała mi się warta tej barwnej opowieści. 

Wiele razy zdarzyło mi się witać Nowy Rok w gronie przyjaciół, na obozach harcerskich. Zazwyczaj byliśmy wszyscy razem o północy w lesie. Około 23.00 biegliśmy w górach, w zaspach śnieżnych za czerwonym uciekającym światełkiem (taka gra, którą serwowali mam starsi instruktorzy), które doprowadzało nas do palącego się na polanie ogniska. Wokół był las, sosny, świerki czy inne drzewa, pokryte puchem śniegu. Jakoś pamiętam, że zawsze BYŁ śnieg. Staliśmy w kręgu, jeden przy drugim, śpiewaliśmy nasze zimowe ogniskowe piosenki, na szafirowym niebie świeciły gwiazdy. Składaliśmy sobie nawzajem życzenia i choć byliśmy biedni, a Polska była ponura i smutna, to my młodzi, szczęśliwi i pełni nadziei.  Młodość ma zawsze swoje prawa. Nikt z nas nie myślał, że kolejny rok może być trudny, że żyjemy w niepewnych czasach. Nie baliśmy się niczego, nie mieliśmy żadnych zahamowań w marzeniach, wierzyliśmy, że każdego nowego dnia będzie lepiej. 

Dorosłość zmienia perspektywę na życie. Zmienia odpowiedzialność.  Nabiera rozwagi, dystansu, przewidywalności.  I niestety, przynosi także wiele rozczarowań, trudności, których młodość nie zna. Przemijanie przynosi strach. Doświadczenie, które uczy, że kartki kalendarza mają już nieco inne znaczenie niż w młodości. 

W Polsce, także chodziliśmy na bale większe czy mniejsze, organizowaliśmy je w mojej pracy (w Liceum Medycznym), pamiętam fajne sylwestrowe prywatki wśród dość dużej grupy przyjaciół. Zawsze wśród ludzi.  Nigdy sami.

Styl ubierania się na bale byl inny niz teraz ale i tak zawsze było to duże wyzwanie znaleźć sukienkę elegancką, wyjątkową, specjalną. Nie było to łatwe w tamtych czasach. I na pewno nie miało nic wspólnego ze stylem balowym współczesnych czasów.  Ale – dawałyśmy sobie radę. Dziewczyny wyglądały “szałowo” i na owe czasy byłyśmy po prostu.. piękne. 🙂 

Raz nawet urządziliśmy wieczór sylwestrowy u nas w domu. To był chyba rok 1977/78 gdy już mieliśmy nasze pierwsze samodzielne nowe mieszkanie. Malutka półtoraroczna Kasia spała w swoim małym pokoiku a my w gronie może 10-14 osób szaleliśmy przez całą noc – wtedy wydawało nam się w “dużym” pokoju. 

Bardzo się starałam przygotować ten sylwester elegancko, z dekoracją i dobrym jedzeniem, w kuchni, która wymiarami była na pewno mniejsza niż dzisiejsza moja łazienka.. Wszystko grało jak trzeba, muzyka była głośna (nikt z sąsiadów nie protestował, przecież to była noc sylwestrowa!) jedzenie jak na owe czasy dobre i obfite. Wszystko toczyło się radośnie, alkoholu nie brakowało, gdy w pewnym momencie jeden z naszych gości (brat naszego przyjaciela, który przyjechał do niego z jakiejś miejscowości z zachodniej Polski i znalazł się przypadkowo u nas) zrobił coś, co na wiele lat zmieniło moją decyzję o witaniu Nowego Roku w domu i urządzaniu “balu”.  Towarzystwo bawiło się i tańczyło, ktoś właśnie zajadał  śledziki i potrzebował dokładkę sałatki jarzynowej. Z uśmiechem (zupełnie grzecznie) krzyknął do nowego kolesia: ”rzuć sałatką” bo ten akurat znajdował się w pobliżu stołu. A nasz gość, niewiele myśląc sięgnął po miskę pełną sałatki jarzynowej i rzucił nią (dosłownie!) w.. szczęśliwie trafił w szafę w przedpokoju rozbijając miskę w drobny mak a sałatkę rozpryskując po całym pomieszczeniu.  Na szczęście nie w tego, który miał ochotę na tę sałatkę… Niezależnie od poziomu alkoholu (w końcu w tamtych czasach wódka królowała na takich imprezach) i humorów poszczególnych osób – zamieszanie było duże i nieprzyjemnie i wiele momentów, rozmów tamtej nocy było nieprzyjemnych. Więcej takiej imprezy przez długie długie lata nie powtórzyłam!

Kiedyś przez wiele lat myślałam, że każdy kolejny Nowy Rok będę witać z najbliższymi, z przyjaciółmi na sali balowej, w dużym gronie oczekując odliczania ostatnich sekund (10, 9, 8…. 1, 0!) i tych charakterystycznych dźwięków radości, strzelających pod niebo kolorowych rakiet oznajmujących, że nadchodzi NOWE, dobre, nieznane i na pewno szczęśliwe. Życzenia w ramionach męża, a potem setki ciepłych słów wśród najbliższych trwały czasami godzinę.

Ten moment o północy z 31 grudnia na 1 stycznia to chwila, która daje mi poczucie jedności, wspólnoty i nadziei.  Myślę o tym, że stajemy się o rok starsi, choć przecież jutro będzie zwykły dzień jak codzień. Wyjątkowość tej chwili dla mnie zawsze była i jest ważna. Tak zakodowało się kiedyś w mojej głowie i tak pewnie będzie trwało już zawsze. 

Od kilku lat unikam balów, tłumów, głośnych i efektownych krzyków powitalnych nadchodzącego Nowego Roku. Teraz bardziej lubię kameralne imprezy, ciche chwile oczekiwania, nostalgiczne życzenia. Ale wciąż chcę mieć bliskich ludzi obok. Czasem jest to kilka osób, czasem tylko jesteśmy we dwójkę z mężem. Patrzę ufnie w przyszłość, choć wiem, że coraz mniej mogę mieć tych postulatów i wymagań od życia. Jestem umiarkowana w swoich oczekiwaniach, mam dużo mniej pragnień, za to te, które mam są bardzo solidne i ważne. 

Przemijanie budzi we mnie strach. Strach jest pozytywną emocją. Często wywołuje potrzebę walki i zmierzenia się z nim. Walczę  o swój wygląd, o kontakty koleżeńskie by nie czuć się samotna, czytam książki, oglądam filmy, podróżuję, planuję, by nie poddać się marazmowi siedzenia w jednym miejscu i “przyrastaniu” do krzesła, do fotela, do czterech ścian, do braku planu na jutro. Dla siebie samej zmieniam kolor włosów, chodzę do fryzjera, na masaż, na manicure. Przecież NIE muszę tego robić! Ale wiem, że nie mogę dopuścić  w swojej głowie, by lęki przed najgorszymi wizjami przemijania zawładnęły moimi myślami. Bo lęk jest paraliżujący. Z lękami ciężko jest walczyć. Strach można wykorzystać pozytywnie.  Może nie zawsze, ale przynajmniej w słoneczne uśmiechnięte dni. Takie, które nadchodzą wraz z Nowym Rokiem. Z nowym porankiem, kiedy budzę się spokojna, gotowa na moją codzienną poranną kawę, na nowy pomysł – co by tu dziś zrobić kreatywnego? Może przestawię meble w pokoju i będzie wyglądało świeżo ? Może poszukam pomysłu na kolejne przyjacielskie spotkanie albo… na pewno wymyślę!   

Moja ukochana W. Szymborska napisała kiedyś w swym słynnym wierszu “ Nic dwa razy się nie zdarza”

“Czemu ty się, zła godzino,
z niepotrzebnym mieszasz lękiem?
Jesteś – a więc musisz minąć.
Miniesz – a więc to jest piękne”…

Minie, więc nie mogę ani jednej chwili zmarnować 🙂

BACK

12/19/2021

Tak naprawdę to nawet nie wiem co to jest mój “święty spokój”. Chyba nigdy czegoś takiego nie doświadczyłam. Pewnie dlatego, że nigdy tego tak na serio nie potrzebowałam, nie poszukiwałam. Moja osobowość, charakter pędzącej “rodzinnej i społecznej lokomotywy” nie pozostawiał miejsca na spokój i kontemplację. 

Przez całe życie, na różnych jego etapach zawsze było coś, dla kogoś. Nie wiem skąd biorą się takie elementy w ludzkim mózgu, w myślach, w uczuciach, w emocjach, że mamy w sobie potrzebę bycia w nieustającym biegu. 

Od wczesnego dzieciństwa nie umiałam wyłączyć się i odciąć tak od rzeczywistości wokół, by coś mnie nie przytłaczało, bym mogła nie czuć się odpowiedzialna za coś, co działo się obok mnie. By to coś nie pobudzało mnie do wiecznego nieustającego działania. Jako mała dziewczynka w drużynie zuchowej szybko poczułam się odpowiedzialna za najmniejsze nawet zadania, które druhna powierzała małym grupkom zwanych wtedy “szóstkami”. W szkole cokolwiek było do zrobienia, nawet jeśli nie było to moje zadanie, miałam poczucie, że muszę pomóc, muszę dopilnować, bo tak trzeba.

Harcerstwo i wieloletnie funkcje tam sprawowane nauczyły mnie tej odpowiedzialności potrójnie. Mogłam siedzieć nocami, byle tylko wywiązać się z obowiązków dla innych. Ja sama nie byłam dla siebie ważna. Ważni byli koledzy, koleżanki, przełożeni. Później rodzina – mąż, dzieci. Szkoła, praca, przyjaźnie. Dziesiątki, setki sytuacji, w których zawsze wybierałam na pierwszym miejscu innych. Nigdy siebie. Na każdym etapie życia w innym sposób ale z tym samym skutkiem. I nie mówię tego z żalem czy z  pretensją do kogokolwiek. Po prostu – taka byłam. To przecież nie jest zła cecha. Z takiego działania wynikają same pozytywne efekty. A jednak – “pociąg pędzący przez życie” po latach prawie nie zatrzymywania się na przystankach, na miejscach swoich, zamkniętych wewnątrz siebie przestrzeni uświadamia sobie, że zaczyna brakować mu pary. Bywa duszno, bywa samotnie, choć ludzie są wszędzie wokoło. Ale wtedy już nie umiemy zatrzymać się sami z własnej woli, z uśmiechem i codziennie taką samą siłą biegniemy dalej. Tylko gdzieś w środku, w głowie, w sercu zaczyna czegoś brakować… Chciałoby się chwilami być częścią tego zewnętrznego świata, tego dla którego “pędzimy”, by ten świat przez chwilę pędził dla ciebie, adorował cię przez mały kwadrans, obrócił poukładany od lat system działania i przeniósł cię na tę “drugą stronę”. Na spokojną przestrzeń przystanku, na którym pędząca od lat lokomotywa – TY, może się w ciszy i spokoju zatrzymać. I pomyśleć – teraz jest moje pięć minut…

Nie pamiętam w życiu chwil, kiedy mogłabym powiedzieć, że “nudziłam się”. Nie znam takiego zjawiska. Kiedy dzieci były małe myślałam, że jak dorosną będę miała więcej czasu dla siebie. Nie miałam.  Zmieniły się preferencje, potrzeby, rodzaj pracy, system życia. Tu w Houston stał się tak intensywny, że o jakimkolwiek czasie “własnym” już zupełnie nie pamiętałam. Pochłonęło mnie życie towarzyskie, nowa praca, wielogodzinne dojazdy, nowe wycieczki, nowe wyzwania. I znów – wiele akcji, w których czułam się odpowiedzialna i potrzebna innym ludziom. Ale – także sobie. Poświęcałam dziesiątki godzin, dni na próby w teatrze, by dopasować się do potrzeb indywidualnych aktorów, bo ich czas był dla mnie ważniejszy niż mój własny.  

Lata mijały. Przyszła era wnuków. Czas dla nich. Każda godzina, każda minuta, jak mnie potrzebowały. Niezależnie od tego czy było mi łatwo czy nie, odbierałam, zawoziłam, jeździliśmy na wakacje, na mecze, na szkolne przedstawienia, gdziekolwiek i na cokolwiek trzeba było dowieźć, być obecnym. Uwielbialiśmy i uwielbiamy to!  I nigdy czasu nie skąpimy, ani wysiłku ani sił. Byłam i jestem szczęśliwa w każdej minucie i sekundzie, którą spędziliśmy i spędzamy razem.

Aż nadszedł dzień, kiedy każdy człowiek doznaje obudzenia.  Pewnego dnia otwieramy oczy i  uświadamiamy sobie: jestem zmęczona. I pojawia się cicha myśl o emeryturze. Już nie w postaci żartu i myśli, że tylko “starzy ludzie są emerytami!” Ale zupełnie na serio, że emerytura, to naturalny kolejny etap życia każdego człowieka. I jeszcze to, że emerytura to niekoniecznie numer/wiek. To stan umysłu, samopoczucia, potrzeby zmiany sposobu swego naturalnego rozkładu “nowego dnia”. We mnie kiełkowało to wiele długich miesięcy. I nie miało nic wspólnego z lenistwem, z nagłą chęcią porzucenia pracy, z oderwaniem się od obowiązków rodzinnych czy zamknięciem się w sobie i spaniem do połowy dnia.

W moim pojęciu od początku emerytura kojarzyła mi się z czymś przyjemnym, na co zasłużyłam sobie ogromnie długą ilością przepracowanych lat (42!) I świadoma byłam, że nie pieniędzmi tu się kieruję, bo te w moim życiu nie za bardzo się udały (cóż, tak wyszło..) a poczuciem dobrze spełnionego obowiązku, dobrze wykonanej życiowej roboty. I kiedy moja córka wyraźnie była niezadowolona, że chcę odejść z pracy (częściowo) ja byłam pewna mojej decyzji.

Wydawało mi się, że wreszcie dojrzeją moje plany przeczytania wszystkich książek, które chcę przeczytać, które mam wokół siebie jako zaległości absolutnie konieczne do nadrobienia, że będę miała czas na złapanie każdej nowości, każdego nowego i starego zapomnianego filmu.. 

Nic bardziej mylnego!  Kilka miesięcy temu (no, już niedługo będzie rok!) powstał pomysł stworzenia tego blogu. Nie był to mój pomysł. Długo się opierałam i nie wierzyłam, że się uda, ale Ania zmobilizowała mnie, począwszy od organizacyjno-komputerowej jak i graficznej strony do omawiania innych szczegółów, a potem to już poszło jakoś samo. To ona nauczyła mnie miliona komputerowych, fotograficznych tajników i do dziś nie wiem jak wytrzymuje wszystkie moje pytania, błędy i ..znów te same pytania. 🙂 

Moja emerytura ma też “ciemne” strony. Niestety, charakter człowieka nie zmienia się za bardzo nawet na stare lata. Nie umiem opanować swojego sposobu działania dla innych, a coraz bardziej mnie to męczy. Mam wrażenie, że właśnie teraz, kiedy mam coraz mniej sił każdy coś ode mnie chce! Na dodatek – ja nie umiem sobie z tym poradzić! Jestem coraz bardziej powolna, każde działanie zajmuje mi dużo więcej czasu niż kilka lat temu, co mnie bardzo denerwuje. Staję się zła na siebie i na innych wokół, wkurza mnie coraz więcej prostych faktów, o czym wiem, czego jestem w pełni świadoma. I to jeszcze bardziej mnie denerwuje. Zamiast pozbywać się mocnych i irytujących emocji, bywają dni, że mam ich w sobie zbyt dużo i zbyt silne.  Szukam sama dla siebie rozwiązań, jak się  od tego uwolnić. Jak znaleźć swój “święty spokój”, którego nigdy nie miałam i nigdy nie potrzebowałam tak bardzo i tak naprawdę jak teraz. 

Umiem uczciwie siebie samą zanalizować, nie mam dla siebie samouwielbienia, nie wybielam swojego charakterku. Ale też wiem, co w życiu zrobiłam czy robiłam dobrego.   

Zadaję sobie setki pytań (jak zresztą dziesiątki moich koleżanek-emerytek) jak to możliwe, że kiedyś pracowałam na pełny etat, miałam dwoje małych dzieci, najpierw w Polsce, gdzie miesiącami bywałam sama, bez samochodu, wożąc dzieci do żłobka czy przedszkola w zaspach śniegu, piorąc i susząc tetrowe pieluchy na kaloryferach, później tu w Stanach, jeżdżąc 27 mil do pracy, gotując obiady, robiąc prania, zakupy, udzielając się towarzysko itd. i dawałam rady, zdążałam ze wszystkim. Udawało mi się też przeczytać książkę, pójść na party i do kina..

Dziś – jedna rzecz w jeden dzień.  Rano – kawa. A potem – jeśli lekcja polskiego na zoom z Christophkiem, to potem już tylko domowe prace, obiad i .. dość!!!! 

Już chcę ŚWIĘTEGO SPOKOJU!!  Ale go nie ma 🙂 bo jeszcze coś i jeszcze coś. Bo święta, bo pakowanie prezentów, bo brakuje szamponu w domu, bo trzeba zrobić dekorację, bo czas na lunch i ktoś głodny już się kręci koło lodówki 🙂 Bo właśnie trzeba wyciągnąć pranie z suszarki, poszukać miejsc na wakacyjny wyjazd, sprawdzić tysiące rzeczy, zadzwonić do lekarza.. Zawsze zawsze coś!  Nieustająca potrzeba zrobienia czegoś.  Konieczność biegania i działania. Nieumiejętność wyłączania się na stan: ZERO – odpoczynek. Spokój. Mój spokój:

„Robię co lubię co chcę i przez chwilę tylko dla siebie. NIKT mi nie przeszkadza. Nikt ode mnie NIC nie chce”

A może po prostu takie osoby jak ja nigdy takiego stanu nie osiągają? I w dodatku same są sobie winne takiego stanu rzeczy? Może dla takich jak ja święty spokój NIE istnieje, bo nie umiem go sobie sama wokół siebie stworzyć? może potrzebuję go tylko trochę, troszeczkę, bo…jestem jaka jestem 🙂

Czas aby się tego nauczyć.

Jest grudzień, za kilka dni święta Bożego Narodzenia. Moje ukochane najpiękniejsze święta. Jest dekoracja, jest choinka, jest kolorowo. Lodówka pełna produktów przygotowanych do potraw wigilijnych i świątecznych, które za kilka dni  będę gotować. Jak co roku. Choć.. już chyba ze mną lepiej,  bo w tym roku trochę z listy dwunastu obowiązkowych potraw wigilijnych odpuściłam Młodszym w rodzinie. 🙂 

Może zaczęłam już poszukiwać mojego “świętego spokoju”?…

Mogłabym tradycyjnym amerykańskim sposobem włożyć go do “New Year Resolution bucket” (do wiaderka rzeczy/marzeń do spełnienia w 2022 roku) ale.. boję się, że nie spełni się i na dodatek sama sobie będę winna. 🙂 

Mimo wszystko jestem gotowa do walki o siebie. Muszę poszukać pięknego miejsca i czasem przystanąć tam w ciszy i spokoju, sama ze sobą. 

Czasem..

BACK