Małgośka

09/02/2022

Ludzie to dziwne stwory. Ludzie to niezgłębione dziwolągi. Ludzie mają mózgi, które mogą wymyślać nieprawdopodobne rzeczy, procesy, intrygi. 

 Są ludzie zwyczajni, spokojni, niemal niezauważalni, którzy przeżyją życie bez wielkich wzlotów, ale też bez tragicznych i bolesnych upadków.  Prawdę mówiąc niewielu jest takich, bo życie nie jest aż tak łaskawe, żeby nie doświadczyć nas raz bardzo przyjemnie, a za chwilę mocno uderzyć o twardą ścianę.  Większość z nas ma jednak potrzebę bycia wyjątkowym. W grupie szkolnej, w pracy, w towarzystwie, w rodzinie. Gdziekolwiek jesteśmy, kogokolwiek spotykamy na swej drodze – chcemy być zauważeni. I tak powinno być. Bo każdy z nas jest wielką indywidualnością. Jesteśmy niepowtarzalni!!  Nie ma znaczenia czy świat idzie ku globalizacji, klonowaniu itp. – ja to JA, a ty to TY!   

Tylko – jak naprawdę i w jakim kierunku wykorzystujemy swoje indywidualne JA?  

I nie o geniuszach nauki czy wybitnych znanych ludziach mam zamiar mówić, bo to już wiele razy inni za mnie zrobili i fakty znane światu same za siebie przemawiają.  A co tworzy człowiek w swoich przemyśleniach, tak zwyczajnie, na co dzień? Dlaczego tak często robimy i mówimy inaczej niż naprawdę czujemy? 

Dużo czytam i bardzo cenię książki, które ukazują bohaterów psychologicznie głębokich, których reakcje są ciekawe i śledzimy z zapartym tchem ich poczynania. Idziemy krok w krok za wyborami bohaterów i tego, co dzieje się w ich głowach. I często nie zdajemy sobie sprawy, że wszystko to kreuje jeden człowiek – autor powieści. Człowiek, który tworzy kilku lub kilkunastu różnych bohaterów, nadając każdemu inny charakter, inne działanie, uzależniając ich od siebie. Autor tworzy własny świat, w jakim jego postacie muszą istnieć i działać, być dobrymi, złymi, często znajdować się w pułapkach życiowych tak trudnych, że nawet w prawdziwym życiu nie zdarzają się zbyt często.  Wyobraźnia jednego człowieka jest tak ogromna, że potrafi stworzyć przestrzeń nowego skrawka świata, w którym będą działy się wydarzenia, angażujące nas na całe godziny czy dni czytania powieści. 

Podobnie z filmem. Twórca – reżyser, scenarzysta, operator – wszyscy ci ludzie wykorzystują swoją wielką wyobraźnię i tworzą wizję świata, który potem ma przemówić do nas widzów – zachęcić nas do przemyśleń, rozpalić opinie i trafić w czułe miejsca naszych emocji.

No i właśnie.. Tu dotarłam do do punktu, który jest sednem fragmentu tego rozważania..

Ja – odbiorca, zwykły człowiek korzystający z pracy i twórczości innych ludzi. Z miliona napisanych książek, nakręconych filmów, stworzonych pięknych dzieł sztuk, wymyślonych nieprawdopodobnych wizji przekutych w ogrody, pałace, niezwykłe muzea itd. A obok – natychmiast pojawiające się w prasie, w internecie, w komentarzach telewizyjnych na żywo oceny fachowców, którzy “wszystko wiedzą”! Od których opinii często zależy dobry początek kariery autora książki czy filmu.  Od lat obserwując system działający w ocenach, opiniach tych “najważniejszych” i najbardziej liczących się w świecie krytyki stwierdzam ze smutkiem, że działa on niemal zawsze z przekorą, złośliwością i z premedytacją. Każda recenzja zaczyna się od wyszukiwania tego, co jest złe, a najchętniej omija to, co można by pochwalić. Jeśli chcecie przeczytać recenzje filmu, o którym jest bardzo głośno przed jego premierą, to wiedzcie, że jeśli ta pierwsza najważniejsza recenzja będzie negatywna – film najprawdopodobniej będzie wam się podobał! 

I wszystkie kolejne recenzje będą już wydobywały z niego dużo więcej pozytywów niż ta pierwsza. To niepisana zasada, którą od lat obserwuję w wyścigu opinii fachowców od osądzania literatury sztuki filmu itp.  I co ciekawe – kiedy przeglądam (bardzo pobieżnie!) oceny zwykłych odbiorców, czytelników czy widzów, natychmiast widzę jak bardzo rozbieżne są opinie przeciętnego człowieka od fachowców – krytyków.  Tak, wiem! Sama juz o tym pisałam – z gustami się nie dyskutuje! Każdy ma prawo do własnej opinii.  W każdym jednak dziele można dostrzec coś wartościowego. Każda ludzka idea, myśl niesie w sobie element, który twórca przesyła odbiorcy. Można krytykować, ale i pośród słów krytyki można dostrzec wartość pozytywną. Nigdy nic nie jest całkiem ZŁE albo całkiem DOBRE.  

 Oczywistym jest, że każdy krytyk zwraca uwagę na coś innego, co jest dla niego ważne. Indywidualne podejście do tematu filmu, sztuki czy powieści jest normalne i uzasadnione. Podobnie jest w naszych domowych dyskusjach. Każdy jest inny i każdemu podoba się coś innego. 

Jest jednak jedna zauważalna „polska zasada” (przepraszam za takie nazewnictwo!) – Polak uwielbia krytykować! Wszystko i w każdym temacie. Bez wyboru i bez zastanowienia. Nie trzeba sięgać daleko i głęboko, wystarczy przebiec oczami po krótkich komentarzach naszych polskich kolegów na Facebooku, by widzieć jak to działa.

Bardzo powoli rodzi się w nas umiejętność chwalenia, cieszenia się czyimś sukcesem, zadowolenia z dobrych efektów. Młode pokolenie już łatwiej wkracza w świat krytyki pozytywnej, nie tylko na “nie”.  Ale “starszyzna” aż zieje słowami krytycznymi, ironizującymi, złośliwymi w każdy możliwy sposób. Rzadko kiedy w zamian proponujemy pozytywny projekt…

Krytykujemy się w gronie koleżeńskim, często bez logicznej przyczyny. Czasem usłyszymy uwagę krytyczną bezzasadną, nie rozumiejąc po co i dlaczego, bo krytyka ma sens wtedy, gdy ktoś, nawet najbliższy powie ci coś, co zmobilizuje cię do zmian, dobrych zdrowych posunięć. Krytyka powinna być pomocna, uczciwa a nie złośliwa. Niestety – często jest tylko negatywna!  Jestem pewna, że przykrość, którą wyrządzamy drugiej osobie wraca do nas i długo nie daje nam spokoju. Czujemy się z nią niewygodnie. W większości przypadków zdajemy sobie sprawę, że krytyka była nieuzasadniona albo może nieładnie powiedziana i każda przyjaźń zawsze po takim incydencie musi ucierpieć. Zupełnie niepotrzebnie.. Bardzo ludzkie, ale… po co?

Jeśli myślisz że znasz siebie tak dobrze, że możesz sobie zaufać – to się myślisz.

Jeśli dziwisz się, że nie umiesz powiedzieć wszystkiego, co myślisz choć wydaje ci się, że masz łatwość wypowiadania swoich myśli – to tak naprawdę tylko ci się to wydaje..

Jeśli myślisz, że kochasz bardzo mocno, a za chwilę, że kochasz niewystarczająco… to wszystko są złudzenia chwili. Kochasz tak jak umiesz. Kochasz wciąż – więc pewnie mocno i naprawdę. Nigdy jednak to uczucie nie jest odczuwane jednakowo, dlatego masz w sobie wiele pytań wątpliwości. Jeśli ich nie masz, to nie wiem jak mogłabym cię określić. Ja mam i jestem pewna, że nie jestem wyjątkiem. 

Jeśli czujesz się zraniona, niedoceniona, niezrozumiana, a wciąż stoisz przy tej drugiej osobie.. to jak myślisz? – dlaczego? Musisz sama sobie na to pytanie odpowiedzieć. Przecież nikt cię do tego nie zmusza.. Przyzwyczajenie? Strach? Lenistwo przed zmianą? Chwilowy dołek? Może po prostu zwyczajne ludzkie wahanie nastrojów. 

Jeśli czujesz, że robisz dużo dobrego, a wciąż łzy pojawiają się z bezsilności – to może za dużo.. cię to kosztuje? Ale może tak potrzebujesz, bo taka właśnie jesteś..

Słabość czy siła? Konieczność czy bezsilność?  Nie wiem. Za dużo sprzeczności. Za mało odpowiedzi. 

Pewnego dnia zdarzy ci, się że  zamkniesz oczy i przez chwilę nie wiesz czy jedziesz pociągiem czy samochodem czy.. i nagle odkrywasz, że lecisz samolotem i znajdujesz się wysoko nad ziemią, zupełnie zdezorientowana, co się wokół dzieje.. – co to oznacza? Czy z tobą coś nie tak? Czy może myśli przeniosły się na chwilę w świat pogmatwany pokręcony dziesiątkami doświadczeń i przeżyć? Przecież za moment wszystko znów ułoży się po kolei. Wróci do normalności, bo wciąż jeszcze wraca..

Zdarza się każdemu taki moment w życiu, że na krotki czas oderwiemy się od rzeczywistości – w czasie i przestrzeni. Znajdziemy się w miejscu, które oczywiście jest ziemskie i realne, ale nas widzi się jakby pojawiło się na chwilę z naszych dawnych marzeń, wyobrażeń. Jakby zlepiły się skrawki pragnień, przemyśleń, wyrwanych z kontekstu różnych lat i miejsc. Dziwna układanka życiowych bardzo fragmentarycznych marzeń, puzzle z najdalszych zakamarków mózgowej pamięci, która przez dzień czy dwa ujawnia się w naszej życiowej rzeczywistości.  

I choć może nie jest dokładnie taka sama jak była kiedyś w marzeniach, to jest przeżyciem, które odgrywa nas od zwyczajnej codzienności. Od kłopotów, zmartwień, bólu, niewygody, rozdrażnienia, zdenerwowania. 

Jeśli czytasz teraz te słowa, zamknij oczy i pomyśl. Przypomnij sobie taki moment w życiu. Jeden dzień. Jedną godzinę komfortu. Przyjemności. Szczęścia i spokoju – dla siebie. 

Ludzie mają najróżniejsze marzenia. Absolutnie szalone i niepojęte dla innych. Marzenia o wielkiej karierze. Marzenia o ekstremalnych niebezpiecznych przeżyciach, o osiągnięciach finansowych, o wielkiej szczęśliwej rodzinie, o podróżach do miejsc, których nazw przeciętny człowiek nawet nie zna. Albo  przeciwnie, ktoś marzy o odludnym domku zaciszu lasu czy jeziora, na brzegu morza, czy czymś jeszcze innym, o czym nawet nie potrafię sobie teraz wyobrazić. Wszyscy mamy do tego prawo i wszyscy powinniśmy mieć czas i potrzebę marzeń. Im bardziej bogata jest nasza wyobraźnia, tym piękniejsze jest nasze życie. 

To prawda, że łatwiej realizować marzenia i “dobre” życie, gdy ma się pieniądze i dużo czasu.  Ale ja dziś nie o tej “realizacji realnej” mówię. 

Myślę o chwilach, gdy zdarzyło mi się popatrzeć w niebo albo w przestrzeń, przed siebie i wyszeptać do siebie: “ Dobry Boże! To jest właśnie ten moment… Jest mi dobrze, widzę niezgłębioną przestrzeń morza, czysty błękit nieba, słyszę dźwięk naturalnej muzyki.  Nie obchodzą mnie aktualne problemy świata, nic mnie nie boli, nie czuję ciężaru minionych lat, smutku trudnych chwil. Jest mi absolutnie dobrze. Jest pięknie. I cieszę się, że jestem…”

Taki stan ducha budzi w nas pozytywną energię i dobroć wobec innych ludzi. 

Nie szukamy elementów zła, nie krytykujemy. Uśmiechamy się, oddajemy innym nasze ciepło, poszukujemy harmonii pomiędzy nami i ludźmi  obok.  Zdecydowanie łatwiej żyć bez  szukania wad w innych, krytykowania ich, negowania, potępiania i besztania. 

No tak! Racja! Codzienne życie nie jest w różowym kolorze! Wiadomo, jesteśmy jacy jesteśmy.  Intrygi, awanturki, złośliwości, dziesiątki niemiłych słów i czynów – dzieciaki biją się już w piaskownicy, w szkole coraz więcej konfliktów między nastolatkami, a między dorosłymi to już szkoda gadać.  Współczesna technologia nie pomaga. Agresja i rozwiązywanie konfliktów za pomocą walk, broni, bijatyk są coraz popularniejsze. 

A ja – uparcie wracam do tego, co w człowieku dobre, do pozytywnej energii.

Bo dziś już wiem, że każdy z nas ją w sobie ma. Rzecz w tym, by ją w sobie chcieć odnaleźć. By zrozumieć, że jest nam potrzebna – najpierw dla nas samych. Potem – by móc lepiej i łatwiej żyć z innymi i obok innych.  Z mężem. Z córką, z rodziną, z przyjaciółką. Z przypadkowym przechodniem na ulicy. 

Nie jest łatwo mocować się z negatywną energią bliskiej mi osoby. To swoista wojna plusów i minusów. To trudna i nieprzyjemna walka, która w ostateczności musi znaleźć sobie wspólny dialog. Bywa, że dialog jest niewygodny, brakuje słów, przeradza się w milczenie. 

Często słyszymy, że ludzie starsi są złośliwi, zmierzli, trudni do wytrzymania. 

Nie wynika to z tego, że na starość stają się gorsi, ale dlatego, że poddają się wewnętrznemu marazmowi, niechęci do wielu elementów świata zewnętrznego, zmęczeni wieloletnimi walkami w swoich myślach i rozdarciach psychicznych. Ludzie poddają się, nie zdając sobie sprawy, że to prosta droga do utraty energii życiowej..  

Często – choroby, ból,  zmęczenie zniechęcają do rozmowy, uśmiechu. Zanika w człowieku pozytywna energia.  Zamykamy się w sobie. Nie reagujemy na to, co jeszcze powinno nas cieszyć. Stajemy się powoli obojętni, poddajemy się każdej sytuacji, byle nie trzeba było wkładać najmniejszego wysiłku, by czynnie w niej uczestniczyć. Niejednokrotnie obserwuję to wokół siebie, wśród moich znajomych i przyjaciół. Równie często podziwiam tych, którzy wciąż mają chęć i energię, by uśmiechać się każdego ranka do siebie i do innych wokół, dzielić się  radością i optymizmem, wierzyć, że dobra energia rozmnaża się w człowieku podwójnie i jest zawsze zaraźliwa. 

Czerpiemy tę energię z pierwszego promienia porannego słońca i z pozytywnej  myśli, która nas budzi po obudzeniu. Dzielimy się nią, gdy uśmiechamy się do siebie, gdy pijemy razem poranną kawę, gdy przesyłamy sobie ciepły krótki sms z miłym słowem “dzień dobry”. 

Nie jestem wyjątkiem, czy świętą, nie mam nic idealnego w sobie. Ale na pewno mam wiele pozytywnej energii. Nie przeczę, bywają dni “deszczowe i mroczne” – pokłady smętne też mam w sobie. Walczę jak każdy z nas. Nie idealizuję własnej duszy ani charakterku (zwłaszcza, że mam go podobno “po tatusiu”) a on nie był łatwy. 🙂 Ale wiem też i mam świadomość, iż bardzo nie chcę być na starość zgnuśniałą marudną, negatywną “babcią”, więc codziennie niezmiennie szukam w sobie nowych pokładów pozytywnej energii, dobrych fluidów i pogodnych poranków. 

Kieliszek winka z widokiem na morze, poranna kawa na balkonie z widokiem na morze i …..morze kwiatów wokół !

Pomaga mi w tym joga, medytacja, kwiaty na stole, świeca zapalona wieczorną porą, ładna dekoracja zwiastująca kolejną porę roku, dobra książka, zdjęcia rodzinne, mój blog, bliska osoba, dobre wino… 

Tak niewiele. A przecież wystarczy…

Na koniec – piosenka o tym, że jest wiara w dobry świat i energię, którą możemy się dzielić. 🙂

---

BACK

 08/19/2022

Mam swoje nawyki, rutynę dnia codziennego, uzależnienia, które przez kilka dziesiątek lat  ułożyłam sobie w swoim życiu i teraz już nie mam zamiaru z nich rezygnować. Praktycznie to każdy z nas ma swoje poukładane zasady, bo młodzieńcza spontaniczność z wiekiem coraz mocniej przeistacza się w logiczną listę przyzwyczajeń. W młodości nie przywiązujemy uwagi do porządku, kolejności i potrzeby trzymania spraw poukładanych i uporządkowanych. Szaleństwo i jak to mówią dziś młodzi – “spontan” – jest jednym z najpiękniejszych elementów młodości. Później, gdy nadchodzi czas  założenia rodziny, wychowywania dzieci, pilnowania i kontrolowania porządku życiowego – niestety rutyna ma swój sens i konieczność istnienia, nie zawsze jest jednak przyjemnością.  Są sprawy, które muszą zająć pierwsze miejsca w naszej codzienności i tak jest wtedy dobrze. Jak to mówią “najstarsi górale” – życie to nie bajka i nie tylko w bajkach można być szczęśliwym. 

A jak już odrobimy największą i najtrudniejszą lekcję życia, pewnego pięknego dnia możemy sobie pozwolić na takie niewinne (może emeryckie?) wyselekcjonowane maniery, mody, których inni nie akceptują, słownictwo, które innym przeszkadza, nałogi, które innych drażnią.  I dopóki nie zagraża to naszemu zdrowiu lub bezpieczeństwu innych ludzi, to możemy robić co tylko chcemy! 

Oczywiście – wiem, że są na świecie tacy, którzy w tym momencie pomyślą o ostrych “zakrętach” narkotycznych, uzależnieniach od milionów dolarów czy funtów wydawanych na super samochody czy inne niepojęte dla mnie szaleństwa, ale ja – prosta leciwa kobita – wywlekę moje bardzo zwykłe i bardzo zwyczajne nawyki i przyzwyczajenia, które – przyznaję z całą radością – uwielbiam!!  I wiem, że znajdzie się w ciągu pięciu minut tabun osób, które prychną z niesmakiem, jak można o takich byle jakich drobiazgach mówić, że to ważne rytuały w życiu, ale ja tak mam dzisiaj! To o czym powiem teraz jest dla mnie fajne, zabawne, wypracowane przez lata, ulubione i MOJE!!

Poranek. Broń Boże, nie za wcześnie! Ale też nie lubię spać długo, do południa. Budzenie się ma być naturalne, takie jak podpowiada mi mój organizm. Tak jak dziś podpowiada mi moje ciało. W poniedziałek – o 9 rano. W środę o 8.40. W piątek może dopiero o 9.50. Jak dobrze, że nikt mnie nie budzi, nikt nie każe mi wstać wcześniej. NIE muszę budzić się na dźwięk budzika. Przez wiele wiele lat musiałam. Wstawałam, bo tak trzeba było. 46 lat pracy zawodowej! Obowiązków, zasad, rutyny. Tyle lat.. To nie było łatwe… Dziś też czasem tak bywa. Ale częściej to zegar biologiczny podpowiada mi kiedy moje JA chce się obudzić. Kiedy moje oczy mają ochotę otworzyć się i spojrzeć na promienie słońca. Powoli podnoszę głowę, opuszczam nogi z łóżka. Zabiera mi to czas, bo nie powinnam robić szybkich ruchów. Tak, trudno zrozumieć to młodym. Czas wstawania, mycia zębów, brania prysznica, pełnej porannej toalety to teraz już długi proces. 

To już nie dawne 15 minut. Sama często zastanawiam się dlaczego dziś trwa to tak długo?  Ale najprzyjemniejszy moment to świadomość, że NIE muszę się spieszyć. Spokojny ruch, jeden po drugim – i do kuchni. Nie patrzę na zegarek. Włączam maszynę do kawy. Nalewam mleka i naciskam czerwony guzik, by mleko spieniło się na śliczną piankę.  Wybieram kolor filiżanki pasujący mi na dzisiejszy dzień. Czym mam ochotę na niebieską czy na pomarańczową? A może dziś mam nastrój granatowy albo żółty?  Wokół rozsiewa się zapach świeżo parzonej kawy. Łączę ją ze spienionym mleczkiem i z dodatkiem odrobiny cynamonu. Do tego maleńki biszkopcik albo herbatnik. Czasem mały dodatek z malin lub truskawek. Zabieram to wszystko na tacy, siadam fotelu, na moim małym skromnym patio i mam moje już nie 5 minut a pół godziny, czasem nawet więcej. Ile potrzebuję. Ile zapragnę! Mój, tylko mój – kawowy czas! Patrzę na zieleń, trochę inną wiosną, trochę inna jesienią. Podnoszę wzrok na houstońskie niebo, w większości roku błękitne i niemal bezchmurne. Lubię też dni ulewnych deszczów. Rzadko się zdarza, że trzeba wypić kawę w domu, bo pogoda przeszkadza w porannym rytuale. Upał? Bywa dokuczliwy i to często, 🙂 ale wiatrak szemrzący sztucznym wiaterkiem nad głową pomaga i już nawet tutejsze poranne upały polubiłam. Nie lubię tylko bardzo upierdliwych komarów, pojawiających się o różnych godzinach i w różnych dniach i porach roku. Za to one mnie bardzo bardzo lubią 😦 !!

I niech mi ktoś powie, że tego nie lubi??!  Że kawa w kubku plastikowym albo papierowym wypijana w biegu, w samochodzie jadąc do pracy jest przyjemniejsza i smakuje lepiej? Przepraszam, NIE uwierzę!

Uwielbiam czytać! I jak wiadomo nic w tym złego, żadne to dziwactwo ani zły nawyk. Wręcz przeciwnie. Gdyby nie fakt, że lubię czytać książki w pozycjach, które wiem “od  zarania dziejów” że są niewłaściwe, niezdrowe dla kręgosłupa, zwłaszcza starego, który i tak ma problemy z miliona innych powodów.  Nie potrafię siedzieć przy czytaniu prosto na krześle albo w fotelu. Muszę leżeć na wpół zgięta albo podparta łokciem, gdy kręgosłup wygięty jest w literę “C”. 

Uwielbiam siedzieć na kanapie w pozycji pół leżącej, co także jest absolutnie niewłaściwie. Wiem od wieków, że to nie jest dobre dla mnie i moich pleców, a jednak nie mogę się przemóc i zmienić pozycji.  Jeśli to zrobię z rozsądku – za chwilę znów powrócę instynktownie do tej niewłaściwej pozycji, choć jestem w pełni świadoma, że działam na własną szkodę i przeciwko sobie. Wiem doskonale co to jest ból pleców i kręgosłupa i nie potrafię się sama wyprowadzić z tak nawyku.  Jeśli przeliczymy to na dni miesiące i lata błędnej postawy “czytelniczej” to mogę mieć pretensje tylko do samej siebie, gdy łapie mnie wielki ból, trudny do opanowania. Oczywiście, spokojnie mogę znaleźć sto innych przyczyn i powodów, ale wiem też, że już uwagi Mamy sprzed 60-ciu laty: nie leż tak jak czytasz! usiądź! wyprostuj się jak się uczysz!” miały swój sens.. Cóż – nie udało się.. Bywają nawyki dobre, bywają i złe..

Prawie każdy z nas w jakimś momencie życia uprawia sport na poważnie lub dla towarzystwa albo przynajmniej ma okres biernej fascynacji sportem. Nigdy nie byłam przesadnie “sportową” osobą. W szkole nie przepadałam za lekcjami wf-u. Były raczej nieciekawe i daleko im było do tego, co dziś oferuje się dzieciom w szkołach amerykańskich w sporcie. Nie było ani takich możliwości, ani sprzętu, ani entuzjazmu, zarówno wśród nauczycieli jak i wśród dzieci. Sport był złem koniecznym w szkołach. Ale kibiców  na meczach piłki nożnej nie brakowało, hokej był bardzo popularny, piłka ręczna czy koszykówka także. Poza tym lekkoatletyka na miarę możliwości polskiego zaplecza rozwijała się na tyle, że kto był fascynatem, mógł te sporty uprawiać.  Dla mnie era sportowa otworzyła się dopiero kiedy przyjechaliśmy do Houston. Mój syn Jacek wprawdzie już w Polsce grał w piłkę nożną w klubie i interesował się tym sportem, ale naprawdę zaczął treningi szkolne tutaj. 

Zarówno córka jak i syn znaleźli sobie zajęcia sportowe w szkole i zaczęli próbować swoich sił w różnych szkolnych rodzajach sportów. Jacek przez wiele lat  najmocniej trzymał się piłki nożnej, grał nawet w drużynie college’u, a Kasia do dziś jest absolutną maniaczką biegania, co zainspirowało jej syna Christopha, który także biega razem z nią maratony i pół-maratony. Natomiast młodszy syn Lukas upodobał sobie Taekwon Do, jedną ze sztuk walk wschodnich, o której nigdy wcześniej nawet nie słyszałam.

Lukas i jego wiele lat treningów i zawodów Taekwon Do

Chase – najmłodszy z naszych wnuków, syn Jacka, nie poszedł w ślady taty, tylko z wszystkich sportów, które próbował jako dziecko, najbardziej uwielbia baseball i football i już teraz (ma tylko 10 lat!) zaangażował się, jak na swój wiek, bardzo poważnie w regularne treningi. 

A ja.. Trochę jeździłam na rowerze, trochę rodzinnie chodziłam po górach, trochę pływałam ale nic tak naprawdę sportowo mnie nie angażowało.  Próbowałam Pilates, aerobic, chwilami lubiłam i szło mi dobrze ale nigdy nie na długo. Aż do dnia – a było to prawie 24 lata temu) gdy zaczęłam chodzić na pierwsze zajęcia yogi (wiem powinno być jogi, ale tak to dziwnie wygląda..) 🙂 na Rice University. Od tego czasu klas i zajęć różnego rodzaju jogi doświadczyłam ogromną ilość!!  Już chyba nawet nie pamiętam wszystkich. Była joga z tańcem, była joga medytacyjna, joga poranna w niedziele… Aż wreszcie po latach trafiłam do malutkiego studia Amandy, do której przylgnęłam na wiele lat. Przeszłam z nią wiele etapów rozwoju jej studia zarówno w sensie miejsca i proponowanych nowych klas jak i zmieniającej się filozofii, a także grupy ludzi, którzy gromadzili się wokół Amandy. 

Po latach studio rozrosło się, zmieniło lokalizację, zasady działania i rodzaj ćwiczeń jaki Amanda oferowała.  A ja.. poczułam się staro i po 22 latach “jogowania” nie potrafiłam już udźwignąć ani fizycznie ani mentalnie, tego co działo się na zajęciach Amandy. No i wtedy też zaczęła się pandemia.. A potem przyszło bardzo łatwo: lenistwo, zapomnienie, bo bardzo prosto znaleźć sobie wymówkę, że… No właśnie! – że co??? 

Ciągle wracałam do wspomnień, do myśli o jodze, do prawdy, która tkwiła we mnie, że to JEDYNY sport w moim życiu, który lubię, który umiem robić i który potrzebuję.  

I wreszcie znalazłam siłę, w kilka tygodni ułożyłam swój własny program na dzisiejsze moje potrzeby. Przecież wiem o jodze bardzo dużo. Wiem czego potrzebuję. Umiem sama sobie być trenerem, nauczycielem. Umiem połączyć elementy oddechu, jogu relaksującej, jogi na bóle kręgosłupa, jogi medytacyjnej. Wiem bardzo dobrze, co jest mi potrzebne! Mam sprzęt i mam dobre nawyki jogowe. Jestem uzależniona. Joga drzemała we mnie prawie trzy lata, tylko od czasu do czasu robiłam kilka ćwiczeń. Wstydzę się przyznać jak zaniedbałam siebie i swoje potrzeby. Jak bezsensownie porzuciłam to, co rano daje mi taką przyjemność skupienia się na swoim ciele, na własnym oddechu, na rozciągnięciu moich mięśni. 

Powrót do jogi stał się fizyczną i mentalną radością. Ach, jacy jesteśmy czasem głupi i niedobrzy dla siebie samych pozbawiając się tego, co lubimy co jest dla nas najlepsze. I nie myślcie, że to łatwy powrót. W tym wieku, te kilka lat przerwy czyni w naszym ciele duże zmiany. Widziane z boku pozycje jogi wydają się znajome i proste do powtórzenia. A jednak – mięśnie drżą i wcale nie chcą nas słuchać tak jak kiedyś, nie można przyciągnąć nogi czy ręki bez bólu i do takich pozycji, które jeszcze niedawno nie sprawiały nam trudności. Trzeba ćwiczyć, każdego dnia przesuwać się o centymetr do przodu. Wydłużać oddech, wracać do tego, co kiedyś było proste i wypracowane przez nasze ciało. Tak, łatwo jest zatracić to, co osiągnęliśmy przez wiele lat. Trudno jest odzyskać kondycję. Ale tak naprawdę nie o tę samą kondycję chodzi. O powrót do ulubionego dobrego nawyku, o robienie czegoś co lubimy, a co bezsensownie zgubiliśmy.

Dobre nawyki, uzależnienia trzeba pielęgnować, nawet jeśli nie są tylko samą przyjemnością, a wymagają od nas trochę wysiłku i koncentracji. Dopóki mamy nad sobą kontrolę, nie poddawajmy się biernie kolejnemu dniu – panujmy nad swoimi potrzebami. Tymi, które naprawdę lubimy. Szanujmy siebie – dla siebie samej !!

(ps- idę ćwiczyć jogę – ciąg dalszy nastąpi) 🙂 

O tym, że jestem maniaczką filmową pisałam wielokrotnie. Ale nie zwierzyłam się, że oglądając filmy mam dziwną “wieczorną chorobę”. Do pełnego luksusu przenoszenia się w świat wyobraźni filmu czy książki wieczorną porą, potrzeba mi mojego ukochanego miękkiego cieplutkiego kocyka. Moje stopy, niezależnie od pory roku i miejsca – czy to gorące lato houstońskie czy trafi się wakacyjny czas zimowy w Colorado – po prostu “zamarzają”!  Stają się lodowate i tylko kocyk ratuje mnie i daje mi komfort spokojnego oglądania kolejnego filmu czy serialowego odcinka. Albo czytania książki. Już nie powiem, że do kocyka w parze dołącza kieliszek Metaxy lub czerwonego wina i dopiero wtedy wszystko gra w filmowym wydaniu czy powieściowym zrozumieniu. 🙂  Może to “choroba głowy” a może dziwactwo, którego nie zamierzam się już wyzbyć, bo mi z nim bardzo dobrze. 

Uwielbiam świece zapachowe, więc każdego wieczoru zapalam je na stoliku, często też w łazienkach. Blask świec jest dla mnie elementem nastrojowym, romantycznym, ciepłym i  serdecznym. Potrzebuję tego!

Teraz już rzadziej – ale bywa, że robimy domowe jacuzzi i wtedy też zapalam wokół wszędzie świece. Uwielbiam. Trochę to może.. “filmowe” a może zostało mi coś z dawnych czasów harcerskich, z blasku ognisk i kominków. Poczucie spokoju przyjaźni i ciepła przy boku drugiego człowieka – to coś, co może pozostało we mnie z dawnych czasów młodości na zawsze. 

Lubię chodzić regularnie na manicure i pedicure i nie wyobrażam sobie, żebym mogła sobie odmówić tego “obrządku” higienicznego i upiększającego. I uwielbiam zmieniać kolory lakierów! Za każdym razem wybieram inny kolor, w zależności od humorku, pory roku, nastroju. Bawi mnie to bardzo.  Nie jestem wierna żadnym stylom ani kolorom. Cieszę się jak dziecko, gdy przyglądam się swojej starej dłoni w znów innym kolorze. 🙂 

Mam swój talizman, bez którego nie wsiądę do samolotu, uwielbiam małe słoniki z trąbą do góry i wierzę, że przynoszą one szczęście. Ogólnie – NIE jestem przesądna, ale akurat to gdzieś kiedyś wbiło mi się to w głowę i tak pozostało.  Acha! No i kiedy coś zapomnę zabrać z domu i wracam z powrotem, to koniecznie muszę przysiąść na moment na krześle, odliczyć do dziesięciu i dopiero wychodzę po raz drugi…

Patrzę na swoje odbicie w lustrze i niespecjalnie się lubię. Ale dzisiaj mogę spojrzeć na siebie z pobłażaniem i spokojem, bo wiem, że lepiej już nie będzie. 🙂 

Mam swoje lata i muszę dbać o to, co mi zostało. O siebie i najbliższych. O tych, co jeszcze mnie czasem potrzebują. 

Kiedyś za żadne tortury ani nagrody nie przyznałabym się do wielu moich wad, głupot i bezsensownych działań. A przecież wszyscy je mamy. Człowiek z czasem “zbiera” wokół siebie dziwne przyzwyczajenia, nawyki, które najpierw chce zmienić, potem je ukrywa, później już wie, że będzie z nimi żył do końca życia. Pozostaje kwestia – czy to dobre nieszkodliwe dziwactwa, czy takie, które utrudniają nam i naszym najbliższym życie?

Bo wtedy to już inna bajka..

Dziś myślę, że moje śmieszności, nawyki, dziwactwa nikomu nie przeszkadzają. Może trochę drażnią. Może są niezrozumiałe. To przecież normalne.

Ale – ilu i kto z was opowiedziałby o tym, że jest trochę “dziwolągiem” i jeszcze TO lubi???

---

BACK

08/06/2022

Emocjonalne stany, które przeżywamy przez całe życie są zmienne i skomplikowane. Jako dzieci nie zdajemy sobie sprawy, co targa naszymi uczuciami, ale z czasem poznajemy siebie, ludzi wokół i sytuacje, które wpływają na nasze odczuwanie. Nasza osobowość kształtuje się długo, właściwie niemal zawsze, do końca życia, a nasze reakcje na wydarzenia i relacje z ludźmi wciąż się zmieniają. Dojrzewamy, dorastamy, myślimy, pragniemy na nowo i inaczej.  

Faktem niezaprzeczalnym jest, że większość z nas jest “zwierzęciem stadnym” i od początku pojawienia się na świecie potrzebujemy ciepła i przychylności drugiego człowieka.  Instynktownie przytulamy się do piersi matki, kładziemy maleńką główkę na ramieniu ojca, babci czy opiekunki. 

Noworodek potrzebuje ciepła drugiego człowieka. Podobnie nieco później – kiedyś matki naszego pokolenia uważały, że jeśli zatrzymają nas w domu jak najdłużej, będzie to z korzyścią dla dziecka. Dziś uważa się, że dziecko powinno jak najszybciej znaleźć się w żłobku, przedszkolu, by nawiązać kontakty z rówieśnikami, spędzać czas w grupie, nie wychowywać się samotnie. 

Oczywiście nie określam tu żadnych mądrych racji – wiadomo, że dzieci są różne, jedne bez problemu nawiązują “socjalne” relacje z rówieśnikami, inne w kącie wolą bawić się same. To łatwo przekłada się na obrazki z życia ludzi dojrzałych i dorosłych, zarówno w szkole jak i na studiach czy później w pracy. 

Kiedy myślę o sobie i moim dzieciństwie często analizuję jak trudny proces przechodziliśmy w polskiej szkole lat 60-tych i 70-tych i jak trudno było nam nauczyć się otwartości i dobrych kontaktów z rówieśnikami.   

Nigdy nie chodziłam do przedszkola, bo mama była w domu i do pracy poszła dopiero, gdy ja zaczęłam chodzić do szkoły. Już jako mała dziewczynka zazdrościłam moim nielicznym wówczas koleżankom tego, że chodzą do przedszkola. Miały zawsze tyle do opowiadania! Dla mnie to był nieznany świat, pełen zabawek, w którym “królował Jasiek, Marek ciągnął za warkocz, Ala miała brzydki fartuszek a Kasia nie lubiła pomidorówki”. Te opowiadania były dla mnie fascynujące i zazwyczaj przysłuchiwałam się im po południu na Plantach, bawiąc się z dziećmi w piaskownicy. Ci, którzy dziś mnie dobrze znają może nie uwierzą, ale jako dziecko byłam bardzo nieśmiała, nie umiałam poradzić sobie w wielu sytuacjach i do dziś pamiętam nieprzyjemne momenty wynikające z poczucia osamotnienia, nieumiejętności nawiązywania kontaktu, strachu, wstydu.  Szkoła nas, broń Boże, w tym nie wspierała, wręcz przeciwnie!  Dystans wyczuwalny był wszędzie i w każdej sytuacji. Świat dorosłych był dla dzieci całkowicie zamknięty, młodzież większość doświadczeń życiowych zdobywała sposobami, które nie nie były najlepszymi przykładami na pierwsze wrażenia. Dziś wszystko jest prostsze łatwiejsze, jaśniejsze i bliższe.  Świat dzieci i rodziców nie jest tak odległy jak kiedyś, wiedza jest na wyciągnięcie ręki, aż zbyt łatwo dostępna. Za to brak czasu, pogoń za… właściwie już nie wiadomo czym, jest tak szybka i absorbująca, że wpędza nas wszystkich – starych, młodych i najmłodszych w samotność czy może lepiej nazwać to – osamotnienie.. 

W ciągu prawie 70 lat życia, jak każdy człowiek,  przechodziłam fale szaleństwa towarzyskiego, kiedy nie wyobrażałam sobie jednego dnia bez przyjaciół, rodziny, znajomych, imprez, wyjazdów itd.  Pomiędzy tymi latami czy miesiącami życie rzucało mnie w  otchłań pustki, gdzie poczucie osamotnienia było tak silne, że chciało mi się wyć. Czasami trwało to dzień dwa, bywało, że ciągnęło się dużo dłużej. Nic nowego, prawda? Każdy zna to po swojemu, nikomu takie uczucia nie są obce. Tyle, że.. inne. Bo tak naprawdę, nie potrafimy do końca opisać samotności tej najgłębszej, którą nosimy w sobie, jaka ona naprawdę jest. To uczucie jest tak intymne, tak indywidualne, że choćbyśmy bardzo chcieli ułożyć je w słowa – każda “opowieść” odmaluje się nieco inaczej.  Może dlatego poezja, cala literatura, filmy są tak bogate i różnorodne na temat samotności człowieka. 

Kiedy byłam małą dziewczynką Mama wychodziła z domu na zakupy albo w celu załatwiania różnych innych spraw i zostawiała mnie samą w domu. Takie były czasy, że rodzice nie obawiali się zostawiać cztero, pięciolatków samych w domu, zamykali drzwi na klucz i o dziwo, nikt nie uważał tego za przestępstwo. Czasem zaglądała zaprzyjaźniona sąsiadka, która zawsze na wszelki wypadek posiadała drugie klucze.  Nie były to długie godziny, ale jednak dziś chyba nikt takich ryzykanckich zachowań nie uskutecznia..  Mieliśmy małe dwupokojowe mieszkanie i moim “królestwem” była jedna półka – wnęka doczepiona do dużego tapczanu rodziców, którą Mama dała mi w całości i tam urządziliśmy domek dla moich dwóch (a może trzech ?) laleczek. Niedużych, bo półka miała może niecałe 30 centymetrów wysokości i długość tapczana dwuosobowego. Pamiętam dobrze, że miałam tam drewniane mebelki pomalowane jasno-niebieską farbą. Była szafa dwudrzwiowa, której drzwiczki naprawdę się otwierały, i kredens, i stół i krzesła. Lalki miały łóżka a Mama uszyła mi malutkie kołderki i poduszki z kolorowych skrawków materiałów. A dalej była kuchnia z kuchenką i jakieś garnki i naczynia malutkie jak naparstki. I talerzyki. Nie wiem ile mogłam mieć wtedy lat. Może cztery, może trochę więcej. Ale ten obraz pozostał mi w pamięci z dużą siłą. Wycinałam małymi plastikowymi nożyczkami papierowe dywaniki, bo Mama nie chciała dać mi normalnych nożyczek do ręki. I jeszcze nakleiłam jakieś zasłonki na dykcie wewnętrznej, choć nie pamiętam czy były też z papieru czy z materiału. Ta zabawa w dom musiała trwać długo, bo rozwinęła się w”moją rodzinę”.  Moje lalki miały imiona, marzyłam dla nich o długich włosach, więc Mama dała mi starą pończochę i z niej zrobiłam im warkocze. Nie było to łatwe, by umieścić je na plastikowej głowie. Musiałam być już wtedy nieco starsza, ale na pewno nie chodziłam do szkoły. 

 Wspominam o tym, bo dziś wydaje mi się, że właśnie ta moja pierwsza własna przystań pomiędzy półką a piecem kaflowym w pokoju nauczyła mnie bycia ze sobą w samotności. Byłam małym dzieckiem, ale tak często przebywałam sama, że stworzyłam sobie samotny – wtedy szczęśliwy świat. Umiałam go zapełnić swoją wyobraźnią, ułożyć takie elementy, które zapewniały im bezpieczeństwo, kiedy byłam sama – w domu, sensie faktycznym, jak i sama, bez ludzi: rodziców czy rówieśników, z którymi nie bawiłam się zbyt często.  Myślę, że takie momenty życia, choć wydają się niezauważalne i mijają szybko, ale w psychice pozostawiają ślad, który potem gdzieś ujawnia swoje ważne znaczenie. 

Później w szkole, życie każdego dziecka zmienia się,  oczywistym jest, że od pierwszego dnia trafiamy do grupy. No i tu pojawia się problem – a raczej mnóstwo problemów, bo wcale nie wiadomo czy młodemu człowiekowi będzie w grupie lepiej czy odwrotnie – poczuje się zagubiony, samotny i nieszczęśliwy.  

I znów – przykładów można by przytoczyć setki i tysiące, tych nieszczęśliwych i tych radosnych. W moim życiu po pierwszych miesiącach trudnych przełamań nieśmiałości, przyjaźnie, które zawierałam były ciepłe i ważne dla mnie i wiele z nich pamiętam do dziś. Ba, nawet mam takie koleżanki, które spotkałam w tym roku na zjeździe 50-lecia matury ale tak naprawdę spotkałyśmy się w pierwszej klasie podstawówki. Może i nie utrzymujemy kontaktów na co dzień, ale fakt, że po tylu latach tak nagle, przy wspólnym stole, przy winku i świecach miałyśmy tyle tematów do obgadania, tyle wspomnień i momentów, żeby razem się pośmiać – świadczy o tym, że  lata szkolne nauczyły mnie być z ludźmi, nie być samotną, nie stać “z boku”. Pomogło też harcerstwo. W tamtych czasach to było jak terapia grupowa. Zawsze razem, zawsze wokół ogniska, zawsze hasło “każdy za każdego”..

Ale młodość jest też wiekiem wielkiej wrażliwości. Budzą się mocne uczucia i wybory. To właśnie w latach dojrzewania każdy z nas przeżywa pierwszą miłość, pierwsze uniesienia, pierwsze ukłucie zazdrości, pierwsze rozczarowania i zdrady. Wszystko to ze zdwojona siłą, bo emocje przerastają nasze rozumowe rozmyślania. 

Nie wiem czy młodzieńczy świat mojego pokolenia był lepszy, czy też ja nigdy nie otarłam się o margines, ale narkotyki czy seks (w dzisiejszym wymiarze i rozumieniu) były mi praktycznie nieznane albo raczej  znałam je tylko jako zjawiska teoretyczne. 

Dziś młodzież mówi o tym swobodnie, narkotyki w szkole wszędzie są niemal na wyciągnięcie ręki, każdy kto chce je mieć ma łatwy dostęp do “zniszczaczy życia”, aż mnie ogarnia przerażenie, gdy o tym słucham niemal codziennie i bez jakichkolwiek zahamowań. 

A jednak – tysiące młodych ludzi kończy szkoły, dobre studia, zakłada rodziny i żyje szczęśliwie.  Depresje, samotność, trudności w przystosowaniu się do środowiska czy życia z drugą osobą były zawsze. Także za naszych czasów i wcześniej i później.  Tylko podejście do tych tematów zmiania się. Wiedza i dostęp do informacji są znacznie większe. 

Czy to lepiej? Nie wiem…

Za moich młodych czasów, w Krakowie była taka tradycja w szczepach harcerskich, że oprócz nazwy drużyny czy szczepu, mieliśmy także swojego bohatera. Drużyna “ Harnasie” jeszcze w 1962 obrała sobie za bohatera Jana Kasprowicza – poetę, tłumacza i turystę tatrzańskiego. Znacznie później, w 1970 roku Kasprowicz stal się symbolicznym bohaterem całego naszego Szczepu “Harnasi”.

Nawiązaliśmy ścisłą współpracę z “Harendą” – willą w Zakopanem i dawnym domem Kasprowicza, który wtedy w latach 70-tych był częściowo Muzeum Jana Kasprowicza a od 1964 r. mieściła się tam także siedziba Stowarzyszenia Przyjaciół Twórczości Jana Kasprowicza, do którego należał też nasz szczep.

Nie byłam i nie jestem specjalną entuzjastką poezji Kasprowicza, ale  pamiętam takie harcersko-prywatne wydarzenie. W  okolicy 12 grudnia Stowarzyszenie zawsze przygotowywało bardzo piękne i emocjonalne wieczornice i spotkania w Harendzie. Zdarzyło mi się raz wraz z moim (przyszłym) mężem uczestniczyć w takim wydarzeniu. Pojechaliśmy tam jako przedstawiciele szczepu. Niepowtarzalna domowa atmosfera ściągała wielu miłośników poezji Kasprowicza. Ludzie znali się, lubili się, przywozili ze sobą herbatę, zasiadali przy kominku, czytali poezję, dyskutowali… Byłam zafascynowana tym wieczorem. Byliśmy tam najmłodsi, każdy był dla nas miły i wypytywali nas skąd nasze harcerskie zainteresowanie Kasprowiczem i jego twórczością.

Wtedy po raz pierwszy usłyszałam jak ktoś siedząc przy kominku, w blasku ognia, bez przesadnego patosu – deklamował słowa jednego z Hymnów Kasprowicza: ..Kopcie samotny grób..”  Był może rok 1971 może 72. Miałam 18 lat. Atmosfera tego miejsca, głos osoby, która deklamowała ten wiersz, może późniejsza rozmowa z nim.. – dziś już nie pamiętam, ale  było coś w tamtej chwili magicznego, niezapomnianego, co wywarło na mnie niesamowite wrażenie. 

Wiele lat później, gdy już byłam nauczycielka polskiego i sama uczyłam młodzież, w 3-ciej klasie licealnej zawsze przy okazji omawiania poezji Kasprowicza,  wspominałam ten wieczór i opowiadałam  o nim moim uczniom. 

Ten cytat “KOPCIE SAMOTNY GRÓB..” krąży w mojej głowie, w mojej pamięci przez wiele lat. Jest silnym przekaźnikiem tego, że tak naprawdę przez całe życie człowiek  sam odpowiada za to, czy jest samotny czy nie. Czy tej samotności potrzebuje i w danym momencie potrafi sobie z nią poradzić. Czy samotność to dla niego dobro, potrzeba wewnętrzna czy nieudolna ucieczka od świata zewnętrznego, z którym nie potrafimy sobie poradzić.

Samotna czy osamotniona?  Chcę tak, czy nie umiem inaczej?  Uciekam od ludzi czy przyciągam ich do siebie i nie chcę być sama?  W gruncie rzeczy każdy z nas sam o tym decyduje. 

Tylko w jednym momencie jesteśmy naprawdę samotni – gdy odchodzimy z tego świata.  Choćby wokół byli najbliżsi – umieramy sami. 

Nasz symboliczny grób jest zawsze samotny. To jedyny rodzaj samotności, na którą nie mamy wpływu!   

Na szczęście samotność nie jest odczuciem stałym. Zazwyczaj pojawia się i znika, wraz ze zmianą sytuacji, ludzi, którzy się do nas zbliżają, rozmów, które pomagają znaleźć inne  lepsze życiowe rozwiązania. 

Samotność bywa także uczuciem twórczym. To prawdopodobnie dlatego poeci, pisarze czy malarze tak często izolują się od  świata publicznego, uciekają w ciszę i puste zakątki, bo to pomaga w odnalezieniu weny twórczej. Temat samotności od wieków powraca we wszystkich środkach wyrazu artystycznego, w każdym wymiarze – smutnym, gorzkim, pozytywnym i negatywnym. Także przynoszącym ludzkości wiele dobrych rozwiązań i potrzebnych odkryć znalezionych i przemyślanych  właśnie w samotności.     

Są ludzie, którzy nie mogą znieść samotności i ciszy, którym w pustym domu od pierwszej minuty musi towarzyszyć muzyka lub głos płynący choćby z radia lub telewizora.  Ja lubię ciszę. Lubię samotność. Lubię być sama ze sobą. Ale gdy jesteśmy razem z mężem obecność drugiej osoby mi nie przeszkadza! Podobnie – bardzo lubię, gdy w domu jest  cała rodzina, gwar, szum. Gdy mamy gości, jest wesoło i wokół słychać śmiech i radość. 

Nie jestem sama. Choć bywam samotna. Nie jestem osamotniona. Choć bywają chwile, kiedy czuję się pusta, smutna i samotna. Każdy tak ma… 

To nie skarga. To naturalny stan naszych odczuć. 

Dziś wydaje się, że wszelkie media społecznościowe pomagają młodym ludziom nawiązywać szybkie kontakty, stwarzać poczucie, że nie są sami, że mają setki, tysiące przyjaciół. To tylko świat ułudy, oszustwa.  “Przyjaciel” z FB czy Instagramu nie przytuli cię, nie spojrzy ci w oczy i cokolwiek ci powie – może być szczere a może nie.. Bo “papier ekranowy” wszystko przyjmie a rozmowa w cztery oczy to coś zupełnie innego. 

Samotność w dzisiejszym świecie ma inny wydźwięk niż kiedyś. I choć dobrze wiem, że ludzi samotnych nigdy nie brakowało, wiem też, że w tej chwili każdy, kto przeczyta o czym tu piszę, pomyśli o “innej” wizji samotności i innym osamotnieniu. 

A jednak – jeszcze wczoraj samotna i smutna…
A dziś  ”… widzę karty dwie na różowym tle
Odnajdziemy złote szkiełko
gdzieś na samym dnie..” 

Agnieszka Osiecka

---

BACK

07/22/2021

Trudny temat dla każdego, ale nikt od niego nie ucieknie. I nie sądzę, że jest na świecie ktokolwiek, kto choć raz w życiu nie myślał o śmierci i o odejściu z tego świata. Wszystko zależy kiedy nas ten problem zaskoczy, w jakim momencie, w jakich okolicznościach, kogo dotyczy – przeżywamy go inaczej, indywidualnie, nigdy dwa razy tak samo. Nigdy też nie jesteśmy na śmierć przygotowani, niezależnie od tego czy nas zaskakuje czy uczestniczymy w długim procesie odchodzenia najbliższej osoby. 

Znamy to z literatury, znamy z filmów, z opowieści najbliższych, z przeżyć ludzi, którzy przechodzą ten proces a my wraz z nimi – a jednak.. obok.  

Śmierć to jedyny fakt, jedyny “element życia”, który na pewno jest sprawiedliwy dla wszystkich i nikogo nie ominie. Bez względu na rasę, kolor skóry, religię, bogactwo czy biedę, ignorancję czy wyjątkową dobroć. Młodego czy staruszka, drania i bandytę czy Matkę Teresę… każdego z nas czeka to samo. Śmierć jest częścią naszego życia, tylko czasem przychodzi za wcześnie, czasem niespodziewanie, czasem boleśnie i nigdy tak byśmy byli na nią gotowi.

Każda religia ma własną wizję śmierci. Ludzie wierzący często potrafią sobie wybudować wizerunek świata pośmiertnego, który wydaje się ich uspokajać za życia. Nie mam pojęcia czy to jest możliwe. Zawsze wydawało mi się, że będąc wychowana w rodzinie i wierze katolickiej mam albo kiedyś będę miała też do tego tematu podejście katolickie. 

O ile lata poszukiwań i przemyśleń religijnych i filozoficznych stworzyły w moim wyobrażeniu wizję “mojego Boga”, o tyle mój obraz świata pośmiertnego nie mieści się w jego katolickim wyobrażeniu. Nie przemawia do mnie obraz sądu ostatecznego i zmartwychwstania wszystkich ludzi a raczej ich dusz. Nie mogę sobie wyobrazić nieba i piekła, choć może podział na “dobre i złe” dusze mogłabym jeszcze jakoś zaaranżować w  mojej wyobraźni. Ale gdy wiem, że powinnam pośrodku dodać pojęcie czyśćca, to pytam sama siebie, bardzo głęboko: GDZIE miałaby być ta granica pomiędzy dobrem – czyśćcem i złem? Kto miałby ocenić, oddzielić dobrych od złych i jakimi kategoriami miałby się kierować?  Wszystko to wydaje mi się tak sztuczne i naciągane, że już od dawna straciłam wiarę w życie pośmiertne. Religia katolicka przekonuje człowieka, że trzeba żyć zgodnie z przykazaniami kościoła, czyli być dobrym człowiekiem, bo po śmierci wszyscy staniemy przed obliczem Stwórcy i będziemy oceniani i rozliczani ze swych ziemskich uczynków. Sąd Ostateczny oceni nas w kategorii “dobry – zły”.  Tym przesłaniem powinniśmy się kierować przez całe życie – czyli BAĆ się. Bać się wyroku ostatecznego.

 “Memento mori” – pamiętaj, że umrzesz. Możesz umrzeć w każdej chwili, więc bój się  wyroku Boskiego. Bądź dobry, bo nie znasz chwili, gdy Stwórca cię oceni. Nie człowiek, nie sąd ziemski – ale ten najwyższy, Boski.. 

Dla mnie już od dawna “memento mori” ma zupełnie inny sens. Pamiętaj, że umrzesz więc, “CARPE DIEM” – korzystaj z każdego dnia, z każdej chwili. Żyj pięknie, dobrze, szczęśliwie i godnie. Właśnie dlatego, że nie wiesz ile życia ziemskiego przed tobą – żyj pięknie i dobrze! Byśmy mogli siebie, w swoim własnym sumieniu w każdym momencie ocenić jako dobrych ludzi i nie bać się żadnych innych sądów! 

Każdy boi się śmierci. Każdy inaczej, na swój własny sposób. Ludzie starsi pewnie mają ten temat nieco “przerobiony”. Wiemy, że śmierć jest nieuchronna, że zbliża się do nas. Zdajemy sobie sprawę z upływającego czasu. A jednak – jak to jest gdy nastąpi taki dzień, że nie obudzisz się, nie otworzysz oczu, nie zobaczysz słońca..? Nikt z nas nie potrafi sobie tego wyobrazić… 

Nie jestem pierwszą ani ostatnią, która rozmyśla i wyobraża sobie – co dalej? W mitologii greckiej wierzono, że każdy umierający musi być przewieziony przez boga Charona, starca posępnego i bezwzględnego, z siwą długa brodą – na drugi brzeg rzeki Styks, do krainy zmarłych. Tę podróż trzeba było opłacić, dlatego wierzono, że zmarły musi być zaopatrzony w monetę, którą wkładano mu w usta.

Krakowskie groby moich i mojego męża rodziców. Solidne, kamienne.. tylko kto będzie o nich pamiętał za 50-100 lat? Bardzo mnie to gnębi..

Przez wieki powstawały obrazy, ikony, wiersze, sztuki, pieśni zainspirowane tym tematem. Ludzka wyobraźnia jest nieograniczona. Ale nikt nie wie czy istnieje życie pośmiertne i jakie mogłoby być. Wszystko jest wytworem ludzkiej wyobraźni, wiary.

Przytoczę fragmentarycznie jeden z setek wierszy nawiązujących do powyższego tematu, tym razem poetki Haliny Poświatowskiej, która w bardzo bliski mi sposób odczuwała wizję „drugiej strony lustra”.

„Kiedy umrę kochanie…
kiedy umrę kochanie
gdy się ze słońcem rozstanę
i będę długim przedmiotem raczej smutnym

czy mnie wtedy przygarniesz
ramionami ogarniesz
i naprawisz co popsuł los okrutny

często myślę o tobie
często pisze do ciebie
głupie listy – w nich miłość i uśmiech

potem w piecu je chowam
płomień skacze po słowach
nim spokojnie w popiele nie uśnie

patrząc w płomień kochanie
myślę – co też się stanie
z moim sercem miłości głodnym

a ty nie pozwól przecież
żebym umarła w świecie
który ciemny jest i który chłodny”

Dla mnie – tam, po drugiej stronie już nic nie istnieje. Jest pustka. W moich myślach i wyobrażeniach nie widzę niczego. Jest tylko nicość, czarna dziura. Nie ma żadnego życia – ani formy błękitu i spokoju niebiańskiego ani piekielnych ognistych męczarni. 

A jednak – jak wytłumaczyć fakt, że często rozmawiam z Mamą i widzę ją tam, po “drugiej stronie”? Istnieje w mojej wyobraźni, w świecie, którego nie ma. Nie ma Jej, a jednak czuję jej obecność tuż obok mnie.. Pamięć ludzka, potrzeba odczuwania bliskiej zmarłej osoby jest chwilami tak silna, że pustka zapełnia się i staje SENSEM ciągłości życia człowieka.

Istnieje wiele wyobrażeń, teorii, przemyśleń ludzkich – religijnych, filozoficznych. Wielu ludzi wierzy w reinkarnację, w odrodzenie się gdzieś kiedyś w innej postaci – ludzkiej, zwierzęcej..? W znalezienie się w kompletnie innym świecie, który ludzie już dziś kreują w swojej wyobraźni jako zupełnie nowy wytwór natury.. A tak naprawdę nic z tych wizji może nigdy się nie zdarzyć. Jeszcze inni wierzą, że Bóg przywróci ludzi do raju pełnego szczęścia, wierności i miłości.  Hmm.. Piękne marzenia ludzkie. Wiara czyni cuda. 🙂 Tylko co wtedy z tymi, którzy byli źli? Gdzie dobry Bóg umieści tych wszystkich niepokornych?   

Pozostaje pytanie jak rozumiemy pojęcie duszy? Jak każdy z nas radzi sobie z wizją umierania ciała a nieumierania duszy. Ja sobie nie radzę. Nie umiem tego oddzielić.  W moim mniemaniu dusza to pamięć. Pamięć innych – moich najbliższych o mnie. Moja dusza będzie żyć, będzie krążyć wokół, dopóki ktoś będzie o mnie pamiętał. Pamiętają ci co kochają, ci co mają z nami związek emocjonalny. Taki związek nie może jednak trwać w nieskończoność. Duszom ludzkim trzeba pozwolić kiedyś odejść. Bo ileż pokoleń może o mnie pamiętać? Dwa? Może trzy..  Dlatego jestem za pozostaniem na Ziemi jako drobna “cząstka ziemskiego świata” gdzieś w jego przestrzeni. A w pamięci najbliższych: we wspomnieniach, opowieściach przy świątecznych stole, przy okazji wakacyjnych wspomnień, przy celebracjach rodzinnych.  

Każdy z nas jest “śladem” po naszych rodzicach, nasze dzieci są częścią nas, ich dzieci także będą maleńką cząsteczką mnie. To niekończący się cykl życia, sztafeta pokoleń. Świat nie umiera, choć człowiek umrzeć musi.  Zostawiamy po sobie maleńki ślad. Istniejemy. A więc – nie umieramy do końca. 

Każdego dnia, gdy budzę się rano mam inną wizję “na jutro”. Boję się inaczej. 

Śmiejemy się z przyjaciółkami, że co tam 70-ki, jeszcze tyle przed nami, czujemy się młodo, umiemy się bawić i korzystamy z każdej okazji, by być szczęśliwe. I to jest prawda! Umiemy być szczęśliwe, wesołe w każdej możliwej okazji, by cieszyć się razem. Spędzamy czas z rodziną, celebrujemy każdą piękną ważną i nieważną chwilę. Żyjemy pełnią dnia i każdego momentu! Prawdą też jest, że wracamy do domu i bywamy zmęczone, obolałe, świadome, że z wielu szaleństw musimy już zrezygnować.  

Dobrze jest skupić się więc na radościach codziennych, na drobnych sprawach, zadaniach, rozmowach, planach na najbliższą i nawet nieco dalszą przyszłość.  Wtedy odsuwamy od siebie lęk przed starością, chorobą, rozmyślaniem o śmierci. Żyjemy dniem dzisiejszym, jutrzejszym i wtedy czujemy się “młodo” i czujemy się potrzebni.  Musimy sami sobie umieć zaplanować zaprogramować nasze życie starszych lat. 🙂 Oto tekst kochanej Agnieszki Osieckiej w interpretacji Ewy Błaszczyk. Wzrusza, a równocześnie napawa optymizmem, płonie siłą czerwieni.

Nie spodziewam się odzewu i dyskusji na ten trudny temat. Zresztą zazwyczaj moje tematy w blogu nie mają chętnych do pogadania ze mną, ale i tak wiem, że o tym myślicie.  Może zupełnie inaczej. Może więcej, może mniej, ale wierzę, że w ogóle – myślicie. 🙂 

Mnie takie myśli krążą już po głowie od dawna. Bardzo spokojnie choć… nie bez normalnego ludzkiego strachu. I pomyślałam, że będę wobec siebie w porządku jak o tym tutaj napiszę.

Dzień warty dnia! Najpiękniejsza piosenka optymizmu, afirmacji życia, radości, pogody ducha, szczęścia, harmonii z samym sobą i pozytywnego myślenia. A w wykonaniu Maryli Rodowicz – niezapomniana i pełna powyższych określeń z potrójną siłą !!

PS.
Grobu nie będzie.
Miłość zależy od ludzi.
Pamięć pozostaje, ale i ona z czasem ulatuje.
Takie są prawa natury..
Nasz Bal Życia jest tylko jeden.
Ktoś nas kiedyś tutaj zaprosił! Orkiestra gra, jeszcze tańczymy i drzwi są otwarte!

---

BACK

07/14/2022

Już prawie ułożył mi się w głowie temat a tu… bach!! Moją intencją jest temat „przy okazji” filmu, ale żeby nie zdarzyły się krzyk, pretensje czy niedomówienia, to z góry i na wszelki wypadek piszę, że dla niektórych może być tu za dużo informacji, więc lojalnie ostrzegam – UWAGA – spoiler alert! 🙂

  Jak już wiadomo światu (ha!ha!) rodzinie i znajomym, jestem maniaczką filmową (kiedyś bym powiedziała kinową) ale teraz mało kto do kina chodzi, bo kino przychodzi do nas i wszystko oglądamy w domu. Możliwości jest mnóstwo, wybór ogromny i nawet te największe produkcje, które stają do walki o Oscary amerykańskie, Grand Prix czy Złotą Palmę w Cannes też w większości leniwie oglądamy na naszych wielkich domowych ekranach telewizyjnych. 

 A pomiędzy ogromem filmów, lepszych czy gorszych, każdy może sobie wybrać co lubi. Jak wiadomo, są i tacy, którzy w ogóle filmów nie oglądają i też żyją szczęśliwie i robią setki innych rzeczy.  

Ja, wśród książek i filmów czuję się doskonale, ale mam taki nawyk, że gdy coś czytam czy oglądam to sprawdzam przy okazji całą “otoczkę”. Dziś nie jest to trudne. W internecie można znaleźć wszystko, co potrzebujemy, a często nawet więcej. Lubię sprawdzić informacje o aktorach, przypomnieć sobie ich wcześniejsze role, porównać ich grę w innych filmach. Podobnie zaglądam do informacji o książkach nowych autorów, wyszukuję ciekawostki z nimi związane. Lubię wiedzieć więcej i osadzić autora czy książkę w przestrzeni, w której powstała. To często pomaga zrozumieć, zwłaszcza jeśli czytamy jakąś serię książek.  No i często korzystam z recenzji, choć bardzo staram się to robić już po przeczytaniu czy oglądnięciu filmu, tak by najpierw mieć własną opinię, a potem porównać, co o tym myślą inni.  Nie ukrywam jednak, że czasem bywa inna kolejność, bo coś wpadnie w ręce (albo w oko) i już nie można się uchronić od głębszego spojrzenia. 🙂

Co kilkanaście tygodni zaglądam na różne strony internetowe i czytam nowości o filmach, które wchodzą albo mają wejść na ekrany w najbliższym czasie, na Netflix czy inne polskie kanały telewizyjne. Wybieram zazwyczaj najnowsze seriale czy filmy, takie o których wiem/spodziewam się, że warto je będzie obejrzeć. Nie ukrywam, że często kieruję się nazwiskiem reżysera i aktorów. Ale otwarta jestem na nowe aktorskie odkrycia. Uwielbiam czytać co nowego w świecie sztuki, filmu i teatru polskiego. Tak było kiedyś w latach mojej młodości i tak mi zostało do dzisiaj.

 Nie zawsze jest to możliwe od razu, czasami zanim “dołapię” film czy serial, na który czekam tu, na amerykańskim ekranie, muszę uzbroić się w cierpliwość, bo mimo możliwości technicznych i elektronicznych istnieją też różne przepisy i wszystko zabiera czas. Niektóre filmy np. z Player.pl pojawiają się z kilkutygodniowym opóźnieniem.  

W ten sposób mogę dokonywać własnej selekcji, starając się nie pominąć tego, co lubię, co mnie interesuje, choć proszę mi wierzyć – dziś, by nadążyć za bieżącą kinematografią trzeba być biegaczem długodystansowym i sprinterem równocześnie.  Na szczęście tacy jak ja wiedzą, że wszystko jest kwestią wyboru i nie trzeba biec jak oszalały za wszystkim naraz.  

Od wielu tygodni zarówno w Polsce jak i w telewizjach innych krajów głośno jest o nowym filmie, a właściwie 4-odcinkowym serialu “Queen” czyli “Królowa” wyprodukowanym przez Netflix.  Z dużym rozmachem, z dużym budżetem, naprawdę dobrą i bogatą promocją filmu, a przede wszystkim fantastyczną obsadą aktorską.  Serial wszedł w Polsce na ekrany 23 czerwca i niemal równocześnie w 190 krajach i wiadomo było, że zamiesza zarówno tematyką jak i sposobem jej przekazania. W roli głównej, a właściwie w podwójnej – znakomity aktor polski, wcześniej przez wiele lat mieszkający i grający we Francji – Andrzej Seweryn. 

Któż nie pamięta jego genialnych ról w “Dyrygencie”, “Ziemi obiecanej” w “Ostatniej  Rodzinie” i dziesiątkach innych filmów.  Tym razem Seweryn wcielił się w postać słynnego, szanowanego paryskiego krawca i Drag Queen – Loretty. Oczywiście, jeśli częściowym tematem filmu jest środowisko gejowskie i artystyczne, to najlepiej osadzić tę akcję w Paryżu, mieście – symbolu wyzwolenia z wszelkich stereotypów, zaściankowości i nietolerancji.  Druga część akcji, a właściwie jej większa część dzieje się w polskim górniczym miasteczku na Śląsku. Kontrasty to jeden z głównych zabiegów celowo zastosowanych w tym filmie. Dlatego tym łatwiej uchwycić to, co w nim jest nadrzędnym i istotnym przesłaniem.

 Nie jestem fachowcem – krytykiem filmowym i to co zamierzam napisać nie będzie recenzją tego serialu. 

Ale, przyznaję, że film zrobił na mnie duże wrażenie. I nie z powodu tematu, bo na takie czy podobne natrafiamy dziś niemal w co drugim filmie czy nowej powieści. Internet aż trzęsie się od uszczypnięcia choćby słówka na takie tematy.  I też nie z powodu historii, która  zwłaszcza w drugiej połowie filmu dla widza jest już przewidywalna i spodziewamy się jak się zakończy. 

Dla mnie jest w tym serialu kilka elementów, które jako osobie starszego pokolenia  bardzo się spodobały i sprawiły, że  moja głowa w pierwszą noc po obejrzeniu serialu aż eksplodowała od przemyśleń.  Jeśli film, przedstawienie teatralne, powieść pozostawia w naszej głowie tak silny ślad, że nie daje nam spać spokojnie, tylko obija dziesiątki myśli i nie opuszcza nas tak silne wrażenie, że długo zastanawiamy się nad przekazem utworu, to znaczy , że film/utwór literacki czy sceniczny spełnił swoje zadanie.

Pierwsza moja myśl – film ma tytuł “Królowa”. Mnie polonistce przywołuje na myśl konwencję bajki, a więc to, że film kończy się “bajkowo”, co niektórych widzów (głównie ponurych recenzentów) drażni, mnie wcale nie dziwi. Wręcz myślę, że był to logicznie zamierzony przez twórców zabieg. Optymistyczne zakończenie jak każda piękna bajka, bo to wielce optymistyczna opowieść. Opowieść dla dorosłych. Trudna współczesna opowieść, której bardzo potrzebujemy w dzisiejszych czasach. Zwłaszcza młode pokolenie. Zwłaszcza Polacy w Polsce, w małych miasteczkach, gdzie o życie „bajkowe” trudniej niż dużych miastach, ale przecież nie tylko…!  Życie jest brutalne, coraz trudniejsze, coraz mniej w nim miejsca na ciepło, na łagodność, na wybaczanie, na zwykłe proste humanitarne odruchy, o których w walce o “przetrwanie” w zwariowanym pędzącym świecie po prostu zapominamy. 

Bo gdy ktoś zapytałby MNIE o czym jest ten film, to bez wahania odpowiedziałabym,  że to opowieść o rodzinie, o miłości, o odrzuceniu tego, co RÓŻNI, a poszukiwaniu i przybliżeniu tego, co zbliża! 

Przyjrzałam się kilku niezwykle ciekawym momentom w serialu. Wzruszająco a równocześnie subtelnie zarysowane są istotne różnice pokoleniowe, ukazujące podejście do problemu homoseksualizmu,  tolerancji, miłości rodzinnej. Obserwujemy jak powoli zachodzi proces zrozumienia zmian, które zmieniają się we współczesnym świecie.  Oto scena: wnuczka Sylwestra, młodziutka Iza ( znakomita aktorka, Julia Chętnicka) znalazłszy przypadkowo po raz pierwszy dziwne rekwizyty w walizce dziadka (sztuczne piersi, zestaw do makijażu..) jest trochę zażenowana, trochę śmieją się z koleżanką, ale też Iza zaraz ma wytłumaczenie, że dziadek ma pewnie dziewczynę, która ma “małe cycki a on lubi większe” i NIC ją to nie dziwi, nic jej nie zawstydza, nic jej nie szokuje, nie zmienia jej uczuć i nastawienia do dziadka. 

Mimo, że jest dziewczyną wychowaną w małym polskim górniczym miasteczku, jej spojrzenie na problem, który powoli “otwiera się” wraz z przyjazdem dziadka, w niczym jej nie zaskakuje. Iza podchodzi do osoby dziadka, do jego „dziwności” zupełnie normalnie. Bez afer, bez paniki, bez szukania problemów wynikających z faktu, że dziadek nie przystaje do ich małomiasteczkowego życia. Dla Izy najważniejszy jest problem ratowania życia matki, czyli za wszelka cenę doprowadzenia do operacji przeszczepu nerki dziadka dla jej matki, córki dziadka. I to się jej udaje, nawet za cenę oszustwa i wściekłości, którą wzbudza w matce. Mimo, że Iza zmaga się z trudnym osobistym problemem. Iza ryzykuje i powierza swój sekret dziadkowi i poniekąd zostaje na początku niezrozumiana, mimo to znów miłość rodzinna jest absolutnie nadrzędnym elementem i przesłaniem. Bajkowy motyw? Może.. A może tak właśnie powinno być w prawdziwym życiu? Może tego dziś potrzebujemy?!   

Wioletta, córka Sylwestra, początkowo wściekła na własną córkę a jeszcze bardziej na swojego ojca, nie chce go znać, nie chce by został z nimi, jest dla niego niemiła, oschła. Dopiero kiedy Sylwester zwraca jej uwagę na niezauważoną przez matkę zaawansowaną ciążę córki, a równocześnie odkrywa swoją największą tajemnicę i ukazuje się Wioli w całej krasie jako Loretta, córka powoli zaczyna interesować się kim jest jej ojciec i jakim jest naprawdę człowiekiem. Powoli zaczyna go rozumieć i bardzo powoli rodzi się między nimi więź rodzinna. Zwłaszcza, gdy sprawy komplikują się jeszcze bardziej i wybucha pożar w kopalni, gdzie zostaje odciętych kilku górników, w tym dwóch młodych mężczyzn – obu ważnych w życiu Izy. Jeden z nich jest biologicznym ojcem dziecka, ale Iza tak naprawdę nie wie który.. Losy rodzinne gmatwają się coraz bardziej. Jeden z nich, Marek nie przeżywa katastrofy, drugi zostaje uratowany. 

Darek leży w tym samym szpitalu, do którego Iza  zostaje przewieziona, bo jej poród na skutek dramatycznych przeżyć zaczyna się o wiele za wcześnie. I już bez oporów i nieporozumień – jest przy niej i matka i dziadek… Bo tego wymaga – instynktownie – miłość rodzinna… 

Córka w tajemnicy sprawdza paryskie życie i sukcesy ojca, zarówno te na scenie jak i jego pozycję słynnego krawca (ojciec będzie błyskawicznie tworzył kostiumy na występ dla górników do programu, z którego pieniądze mają być przeznaczone na pomoc dla rodzin poszkodowanych).

W momencie, gdy do małego miasteczka Sylwester sprowadza swojego partnera Corentina, czarnego przystojnego mężczyznę paradującego w butach na wysokich obcasach, niesłychanie czarującego i miłego, Wiola już potrafi zachować się bardzo poprawnie i nie razi ją cała ta dziwna nowa sytuacja… 

Dla mnie jeszcze jeden wątek wydaje się godny zwrócenia specjalnej uwagi. Biorąc pod uwagę dzisiejsze “technologiczne zwyczaje” jest nietypowo ukazany i dla mnie bardzo wzruszający. Mały “Kosmita”, jak nazywa swojego synka wcześniaka Iza, musi mieć operację, niegroźną, dość typową dla wcześniaków, ale jednak operację. Darek, biologiczny ojciec a może nie, bo tego przecież wraz z Izą nie wiemy do końca, wciąż jest w szpitalu, przychodzi  codziennie z Izą “doglądać” malucha. Jest przy niej i przy dziecku i nie mamy wątpliwości, że na bazie przyjaźni jego z Markiem, który zginął w wypadku z kopalni, uczucie pomiędzy Izą i Darkiem umacnia się i oboje chcą być rodzicami dla “Kosmity”. Chcą stworzyć rodzinę! Iza mówi: “Mój dziadek zostawił babcię, moja mama pogoniła tatę, którego wcale nie znałam. A ja chcę mieć rodzinę..” A gdy po wyjściu ze szpitala Iza odwiedza na cmentarzu grób Marka mówi mu, by nie martwił się o ich synka, bo wszystko będzie dobrze, „kosmita” będzie miał rodzinę i ona z Darkiem będą się nim dobrze opiekować….

I nie ma tu mowy o sprawdzaniu DNA, o szukaniu prawdy biologicznej, o pretensjach zdrady, o jednorazowej pomyłce. Jest coś o wiele ważniejszego: miłość, tolerancja, szukanie tego, co ludzi ma łączyć a nie dzielić.

 Kolejny element bajkowy? – a może taki, który we współczesnym trudnym życiu jest nam bardzo potrzebny?..

Jest w tym serialu wiele innych wątków, trochę nieprawdopodobnych, może i wkurzających, polukrowanych. Ale za to nie mamy tego, co ostatnio w filmach polskich (i nie tylko) jest w nadmiarze – słownictwa na ch.. i k.. I krwi i morderstw.. 

A więc – dobra ciepła odmiana. Obraz bajki dla dorosłych, byśmy wreszcie uświadomili sobie, że nowy świat ma dużo kolorów. I te kolory istniały już dawno temu (bo i w starożytnym Rzymie i w Grecji..) Ludzie zawsze byli i będą różni. Może nam się to podobać czy nie.

Jestem za tolerancją. Tolerancją dla inności. W imię miłości i dobra. W imię uczuć, które czynią człowieka lepszym.  Nie jestem za tolerancją dla ZŁA i KRZYWDY.  To są różne pojęcia.   

Bo dla mnie nie ma najmniejszej wątpliwości, że postać, którą wykreował Andrzej Seweryn jako ojciec – paryski krawiec i artystka Loretta – to człowiek dobry, rodzinny, ciepły i jego inna orientacja seksualna niczemu tu nie przeszkadza. Wręcz przeciwnie – spójrzcie na ostatnią scenę w Paryżu, gdy dziadek ma już koło siebie pięknie wyglądającą wnuczkę – dojrzałą kobietę, Mamę kosmity – Sylwestra-Juniora i Darka (prawdopodobnie męża lub partnera). Darek ma przejąć opiekę nad Sylwestrem Juniorem, po popołudniowym spacerku z pradziadkiem. Ta scena filmu wnosi bardzo pozytywną energię. Mowa jest także o nadchodzących świętach, które mają spędzić z Wiolą i jej  partnerem. A więc jeszcze jeden szczęśliwy związek?..  Bajka czy.. szczęśliwe życie? Takie o jakim marzy każdy człowiek.

Tak – przyznaję, jest w tym filmie trochę elementów denerwujących, polskich “zaściankowych” akcentów, smutnych akcentów małomiasteczkowych, które mogą drażnić, nawet niektórych obrażać .. Cóż, może i są przejaskrawione, podobnie jak “bajkowe” obrazki. Właśnie dla kontrastu.. Ale – przecież powracającemu Sylwestrowi te małomiasteczkowe szczegóły wcale nie przeszkadzają. Jest miły dla pani recepcjonistki w hotelu, przyjeżdża rozklekotanym autobusem, wyraźnie czuje się dobrze wśród górników.  Człowiek z klasą wie jak zachować się w każdej sytuacji. Tolerancja jest życzliwością i siłą.

Mogłabym oczywiście napisać o minusach, bo zawsze można znaleźć ich dużo w każdym filmie. Ale ja chciałam opowiedzieć o duszy i DOBRYM DUCHU tego filmu. O dobroci i ciepłych jego stronach i o trzech pokoleniach, które  w różny sposób znalazły do siebie drogę, by znów być RODZINĄ. 

I tu już tylko krótko dodam, że jak już moje serce cieszyło się takim odbiorem tego filmu, to zupełnie przypadkowym ruchem palca (uboczne skutki poszukiwań internetowych) 🙂 trafiłam na YouTube na komentarz pana Kratiuka w Tv Polonia Christiana pt. “Królowa”.  Nawet nie wiedziałam, że takie coś istnieje! Bo o Tv ks. Rydzyka to wiem. Szybko zorientowałam się co to MOŻE BYĆ tytuł krzyczał “Apeluję: NIE OGLĄDAJCIE TEGO”.  No to pomyślałam, że trzeba posłuchać, bo jak dotychczas, to czytałam tylko pozytywne recenzje, choć każda mówi o jakiś drobnych niedociągnięciach, z którymi autor recenzji polemizuje czy sie nie zgadza. W końcu każdy może mieć swoje zdanie. Może nam się to i owo nie podobać czy podobać bardzo. Jedno was wzrusza, porusza wyjątkowo. Inne denerwuje.

Możemy wyrażać swoje opinie za i przeciw. Ale zawsze powinniśmy to robić grzecznie i z otwarciem na tych, co mają inne zdanie. Dyskusja tak. Pyskówka, obrzucanie się nienawiścią, brak jakiegokolwiek szacunku dla inności – NIE!  

 No a jak już usłyszałam w komentarzu p. Kratiuka nawoływanie do absolutnego niekupowania i niekorzystania z usług Netflixa w całości,  jako filmowego  serwisu streamingowego, byłam po prostu w szoku. To tak jakby ktoś zakazał mi kupowania  kiełbasy albo chleba albo czegokolwiek, co lubię. Takich serwisów mamy mnóstwo, takim serwisem społecznościowym jest tv Polonia Christiana i mnie na pewno ta stacja nie odpowiada, ale do głowy by mi nie przyszło ogłaszanie publicznie, by ludzie jej nie wykupywali (nawet nie wiem czy jest płatna) 🙂 albo żeby jej nie oglądali. Już dawno mamy pełną wolność i możemy czytać, oglądać i słuchać to, na co mamy ochotę. Oczywiście, jeśli nie jest to zagrożeniem życia i wolności dla innych..  

Tyle mojego w tym temacie. Chyba wystarczy – choć można by w nieskończoność……………. 

Jeszcze tylko na zakończenie dodatek, ale w też temacie. 🙂 

Dwa dni później wpadł nam w ręce  irlandzki film “Belfast”, który wystartował w tym roku z siedmioma nominacjami do wyścigu po Oscary i choć otrzymał tylko  jednego – za oryginalny scenariusz to i tak film otrzymał wiele innych prestiżowych nagród. Ale nie nagrody są tu istotne. 

Nawet nie o porównanie tego filmu do “Królowej” bo i tu nie ma wiele wspólnego. Czas inny, miejsce inne, temat inny a problem jakże podobny. 

 Konflikt na tle religijnym. Małe miejsce na Ziemi, gdzie dwie grupy ludzkie wyznające pozornie tak bliskie religie, nie mogą się porozumieć. Brak tolerancji doprowadza do nienawiści, a ostatnia scena przeszywa serce widza ogromnym smutkiem. Obserwujemy scenę wyjazdu ojca z rodziną z rodzinnego Belfast, by znaleźć miejsce,  gdzie będzie można żyć bez nienawiści. Autobus odjeżdża z rodziną a matka, która pozostaje sama, już z daleka widząc odjeżdżający autobus szepcze: „jedź Synu, nie oglądaj się. Jedź..”   Mimo, że wie, iż to pewnie ich pożegnanie.  Ale też wie nauczona życiowym doświadczeniem, że tam gdzie nie ma tolerancji, nie ma miejsca na miłość, poszanowanie i szczęśliwe życie.

Nie jest moją intencją ocenianie tego filmu, bo pewnie wyszłaby mi kolejna pogadanka. Chcę tylko dodać, że każdego dnia gdziekolwiek się znajdujemy, możemy natrafić na brak zrozumienia drugiego człowieka, na nietolerancję, na niechęć do  poglądów, innych niż nasze. 

I każdego dnia możemy także starać się rozumieć innych, widzieć inną stronę ludzkich potrzeb, innego widzenia świata.  Możemy pomyśleć, że lepiej i łatwiej jest żyć, gdy się łączymy a nie różnimy. 

Wiem, wiem!! tak samo dobrze jak każdy z was, że nie jest to łatwe..

 Ale można. Najpierw w małych sprawach, potem w większych, ważniejszych –  a potem już naprawdę droga do tolerancji i wzajemnego poszanowania staje się łatwiejsza.

---

BACK

06/27/2022

Kiedyś wszystko było proste. 🙂 Wakacje zaczynały się właśnie 24 czerwca, a przynajmniej ten dzień był symbolicznym dniem rozpoczęcia wakacji. Kończył się rok szkolny, wręczano nam świadectwa a my już mieliśmy poukładany plan wyjazdów na obozy, kolonie, wczasy z rodzicami, czy wyjazdy zagraniczne, bo i takie się w moich czasach młodości przytrafiały. Rodzice byli bardzo aktywni, dbali o nasz dwumiesięczny wypoczynek i bardzo się starali, aby przerwy pomiędzy zmianami miejsc i przemieszczaniem się były jak najkrótsze. Pamiętam, że każde kilka dni spędzone w mieście w lipcu czy sierpniu było jakby wstydem, że jestem w Krakowie. Mimo, że wcale nie mieliśmy dużo pieniędzy, oczywistym było, że wakacje trwają dwa miesiące i dzieci wyjeżdżają!  Każdego roku wraz z naszym dorastaniem propozycje zmieniały się. Najpierw były to wyjazdy na wieś pod opieką Mamy z rodziną ciotek, kuzynów i wujków, potem zostawaliśmy z zaprzyjaźnioną gospodynią i jej dziećmi. Gdy nieco dorośliśmy wciągnęliśmy się w harcerskie kolonie i obozy i przez lata uwielbialiśmy taką formę wakacji.

Rodzice, z racji że mieli samochód, zabierali nas na wspólne wakacje do rodziny mieszkającej nad morzem albo nieco później do Jugosławii, Bułgarii, Turcji. O tym wszystkim wspominałam przy okazji innych opowieści. Zawsze jednak były to wakacje aktywne. Gdziekolwiek jechaliśmy, gdziekolwiek znaleźliśmy się – nigdy nie siedzieliśmy w jednym miejscu dłużej jak dwa, trzy dni. Wiecznie gnaliśmy do przodu, mieliśmy plan zobaczenia czegoś nowego w okolicy, zwiedzania, oglądania. I choć niejeden raz kiepski budżet ograniczał nasze plany i zdarzało się, że zwiedzaliśmy ciekawe miejsca w dość “dziwny sposób” (bez szczegółów!) 🙂  to jednak wspomnień z tamtych czasów mamy mnóstwo.  W końcu niewielu naszych przyjaciół z dzieciństwa mogło pochwalić się wakacyjnym spotkaniem młodego przystojnego Amerykanina podróżującego po chorwackiej wyspie KRK (wówczas jugosłowiańskiej), który nie znając języka polskiego (a my angielskiego) bardzo zaprzyjaźnił się z nami, a zwłaszcza z 14-letnią smarkatą Polką. Spał na skalnej ziemi w śpiworze, ale za to miał gitarę. Moja Mama jak to matka – Polka dokarmiała go, a on śpiewał nam wieczorem amerykańskie ballady. Przynajmniej tak mi się wtedy wydawało. 🙂 Tata zawsze miał pomysł gdzie się zatrzymać, żeby coś zobaczyć. Zatrzymywaliśmy się w drodze w dziwnych miejscach. Do dziś nie mogę pojąć w jaki sposób bez porządnych map, GPS-ów docieraliśmy do tych wszystkich meczetów, cerkwi w Stambule, Sofii czy Bukareszcie. Widzę wciąż w pamięci te miejsca drewniane, kolorowe i dziś już nie umiem odtworzyć gdzie były i jak się nazywały ale wiem, że wiele pięknych miejsc dzięki tym rodzinnym podróżom bardzo wcześnie w życiu zobaczyłam. A przede wszystkim –  połknęłam bakcyla podróżowania, wewnętrznej potrzeby poznawania Świata. Przecież nie wiedziałam wtedy jak ułożą się moje losy, gdzie i jak przyjdzie mi spędzać dorosłe lata życia. 

Wiele czasu upłynęło zanim zaczęłam podróżować po wielkim Świecie. Zanim do tego doszło pierwsze lata dorosłych wakacji, to wyjazdy w polskie piękne miejsca. Bory Tucholskie, Pojezierze Mazurskie, Beskidy, polskie Morze Bałtyckie, Kaszuby. Dziesiątki pięknych zakątków, z których każdy pozostawił niezapomniane wspomnienia. W tamtych młodych ale już dojrzałych latach, kiedy wszyscy byliśmy rodzicami i mieliśmy rodziny “ na dorobku”, małe dzieci i robiliśmy wszystko, żeby żyć i zarabiać jak najlepiej, nasze pomysły wakacyjne były szalone i bardzo kreatywne.  Dostosowane do warunków wakacji z dzieciakami, warunków kryzysowej Polski, gdy trzeba było niemal wszystko zabrać ze sobą na takie wakacje, bo był to czas pustych półek i zakupów na kartki, no i do możliwości przewiezienia tego, co zamierzaliśmy ze sobą zabrać. 

A nade wszystko – najważniejsze było towarzystwo, czyli paczka ludzi, z którą planowaliśmy spędzić wakacje.  Nie zawsze wychodziło to tak samo. Życie pokazało, że “nic dwa razy się nie zdarza” i  jak raz coś wyszło fantastycznie, to wcale nie znaczy, że tak samo będzie  za drugim i trzecim razem.. 

Ale – jedne z najfajniejszych wakacji  naszej młodości były w Borach Tucholskich. Wierzcie, nie wierzcie – nie wiem jak to się stało, ale uzbierało się nas aż siedem rodzin. Zaczęliśmy już spotkać się i planować ten wyjazd w styczniu. Najpierw miały być cztery rodziny zaprzyjaźnione i dobrze się znające.  Spotykaliśmy się często, dyskutowaliśmy wszystkie opcje. Mieliśmy po znajomości mieć dostępny prywatny teren od Leśniczego tuż nad jeziorem, tak żeby nie było tłumnie, z dala  od campingów i ludzi. Musieliśmy wziąć namioty, śpiwory, pościel, garnki, zaopatrzenie, naczynia, stoliki, krzesła. Oczywiście osobiste kosmetyki, ubrania dla dzieciaków, dla nas itd, itd.. Mieliśmy jechać na noc, bo dzieci małe w wieku 3 do 7 lat, więc będą spać w nocy a my młodzi i silni to mogliśmy prowadzić samochody całą noc. Oczywiście, Bory Tucholskie nie są tak bardzo daleko od Sosnowca (stamtąd wyjeżdżaliśmy, gdzie pakowanie jednego Poloneza i dwóch “maluchów” czyli Fiatów 126 trwało cały dzień!!) ale jazda i tak zajęła nam ponad 12 godzin i oczywiście była z wieloma przygodami. 

Gdy dobrnęliśmy do celu i znaleźliśmy leśniczówkę, ledwo udało nam się wyciągnąć leśniczego, żeby nam pokazał nasz obozowy teren. Wtedy okazało się,  że… miejsce jest dziewicze! Nie ma nic – ani stołu, ani śladu po jakimkolwiek wcześniejszym obozowisku, ani miejsca na ognisko, prowizoryczną kuchnię ani nawet .. latryny. A obiecano nam „złote góry”! Wszystko trzeba sobie wybudować, namioty postawić, wymyślić miejsce na zaopatrzenie, zbudować wychodek. Leśniczy miał dla nas mnóstwo rad, ogromne ilości zwykłej wódki i wielką chętkę na nasze towarzystwo. A, i jeszcze bardziej towarzyską Leśniczynę, która miała pojawić się z nim następnym razem.  No, ale od czego harcerskie doświadczenia zakładania obozowiska! Zabraliśmy się do roboty. Hierarchia ważności funkcji dość szybko sama się ustaliła. 

Zanim dojechały następne rodziny mieliśmy już naczelnego kucharza Andrzeja i takiego jednego, co przez cały nasz turnus obozowy nosił za nim chochlę (czyli mojego męża) 🙂  Marta i ja byłyśmy na stanowiskach kierowniczych, to znaczy od kultury, bo rozrywka była najważniejszą częścią udanych wakacji.  No i jeszcze zaopatrzenie (głównie alkoholowe, bo o to nie było łatwo, zwłaszcza że wydawano je na kartki i trzeba było jechać aż do Tucholi) To my – dziewczyny wzięłyśmy na siebie, a szefową była żona Janusza. 

Dzieci bawiły się doskonale w grupach i podgrupach, w zależności od humorów, nastroju i pogody. Raz zrobiliśmy im wielką imprezę chrztu Neptuna i nadania imion słowiańskich. Wtedy jeszcze miałam niekończącą się wyobraźnię i energię do wymyślania takich obrzędów i zabaw. Dzieciaki były zachwycone!  

W sumie – mimo, że była tam Mama jednej z naszych koleżanek i mieszkała w przyczepie i nie brała zbyt czynnego udziału w naszych szaleństwach, mieliśmy też jedną rodzinę, która trzymała się nieco na uboczu, on długimi godzinami  łowił ryby (jedna z atrakcji dla podniebienia, choć nie zawsze jego wyprawy kończyły się sukcesem) to nie odczuwaliśmy jakiś specjalnych konfliktów czy niesnasek. Nie znaczy to, że życie towarzyskie płynęło jak w bajce. Szczęśliwie byliśmy młodzi, ognisko i dużo alkoholu łagodziło obyczaje. 

Tego lata mieliśmy swoja ulubioną listę przebojów, nie pamiętam jak uruchamialiśmy  nasze radio w tym dzikim zakątku, ale można było włączać je na cały regulator i wtedy tańczyliśmy jak zwariowani.  Szczególnie zapamiętałam z tamtych wakacji piosenkę ”Daj mi tę noc”.

Któregoś dnia Leśniczy wraz z żoną Leśniczyną zaprosili całą nasza bandę na kolację, na mięso z dzika. Nie pamiętam kto z nas tam pojechał, może dzieciaki zostawiliśmy z kimś z dorosłych a może tez były z nami. Dość, że pojechaliśmy piaszczystymi leśnymi drogami do leśniczówki w kilka samochodów.  Oczywiście więcej niż mięsa z dzika było tam wódki, a raczej pewnie jakiegoś samogonu, bo przecież wciąż wódka była towarem kartkowym. Była kiełbasa i inne mięsiwa, wszystko własnych wyrobów. Wszystko pięknie przygotowane, pokrojone, ułożone. Najpiękniejszy obrazek jaki wbił mi się w pamięć po wejściu do ładnego drewnianego domu, to wielki stół pełen mięsa a po przeciwnej stronie zwinięty w rulon dywan. I Leśniczyna, która z rozbrajającą szczerością oświadczyła: “żebyście mi nie ubrudzili dywanu”. 🙂 

Gdy wreszcie, późną nocą,  wyrwaliśmy się ze szpon rodziny Leśniczego, przejedzeni i przepici do granic możliwości, my dziewczyny jeszcze jakoś czułyśmy się na siłach zasiąść za kierowce i jechać, na szczęście pustym piaszczystym  traktem leśnym, do naszego obozowiska. Było już na pewno po północy. 

A w pewnym momencie w pierwszym samochodzie kierowca (płci żeńskiej 🙂 ) zatrzymała się, otworzyły się drzwi po obu stronach, z całą siłą  głosu zabrzmiała piosenka “Daj mi tę noc” a my natychmiast wszyscy zatrzymaliśmy swoje auta i wyskoczyliśmy dołączając się do dzikiego tańca w rytm naszego ulubionego obozowego przeboju tego lata. Gwiazdy świeciły obłędnie tej nocy i był to jeden z niezapomnianych momentów szaleństwa wakacyjnego! 

Może następnego roku a może dwa lata później próbowaliśmy powtórzyć podobne wakacje w podobnym składzie, ale już nie wyszło. Także nie wyszło, gdy pojechaliśmy do Borów Tucholskich tylko w dwie rodziny. Choć miejsce było równie pięknie, to nie udało się powrócić do podobnej atmosfery. Nie ma w tym niczyjej winy. Po prostu – coś nie łączy się, nie ma “chemii”, coś nie iskrzy tak jak powinno. I tego nie możemy przewidzieć, nawet gdy przyjaźnimy się od lat, nawet gdy już mieliśmy wcześniej udane wyjazdy wakacyjne i wspólne wycieczki.  Jak w każdym związku, w najlepszych i najbliższych układach – są góry i doliny. Bywa, że coś się nie klei i nie wychodzi.  A potem znów wraca na swoje miejsce. 🙂

To trochę tak jak z najlepszą ulubiona sukienką. Trzymasz ją w szafie, bo ją lubisz i nie chcesz się z nią rozstać. I pewnego dnia ubierasz, patrzysz w lustro i stwierdzasz, że absolutnie nie możesz już w niej się nikomu pokazać!  Jest za krótka i twoje kolana wyglądają już nieładnie! Ma za duże wycięcia na ramionach i nie czujesz się już komfortowo, jest nieco za obcisła w pasie.. itd. itd. 

Taka złość, taki żal, bo to przecież nie twoja wina. Minął jej czas, minął twój czas w tej sukience i dla tej sukienki. Nie przylegacie do siebie, choć nadal ją lubisz…

Ja zazwyczaj szybko pakuję taką sukienkę do torby, którą przekazuję zaprzyjaźnionej osobie. Wiem, że będzie przez nią lubiana i używana. Nie mam żalu, że skończyła się moja “era”  ulubionej sukienki. Co najwyżej zła jestem przez chwilę, że zmieniły się moje “gabaryty”,  ale w końcu każdy tak ma. Za to mam miejsce na nowy ciuch. I w życiu też tak jest. Coś minęło, zostają fajne wspomnienia, zaczną się kolejne wakacje. Poznam nowych ludzi, otworzy się nowa przygoda, wydarzy się coś nieznanego. 

Po tylu latach życia, po ogromnej ilości przejechanych dróg, krajów, zakątków, gór i mórz, miast i miasteczek mogę śmiało powiedzieć, że nie warto trzymać się jednego planu, jednego sposobu na wakacje. Kiedy jesteśmy młodzi oczekujemy czegoś innego od wakacji niż gdy mamy rodzinę i planujemy wakacje z dziećmi.

Nasze priorytety zmieniają się, gdy budżet staje się stabilny, mamy większe wymagania w kwestii wygód, możemy sobie pozwolić na większe i droższe plany. Mamy też inne wyobrażenia o miejscach wakacyjnych. Nie szukamy już ekstremalnych przygód, dziwnych szokujących spotkań.  Zazwyczaj wszystko to mamy już poza sobą. Nasze konto wakacyjne jest mocno wypełnione. Moje konto jest pełne choć zawsze są miejsca, które chciałoby się  sprawdzić.  

Pytanie tylko – czy naprawdę tego chcę?  Czego w głębi duszy teraz pragnę? 

Jakie wakacje spełniłyby moje potrzeby?   

Nie miałabym nic przeciwko znalezieniu zacisznego domku, wygodnego, ładnie urządzonego, z wszelkimi wygodami, dużymi oknami. Z widokiem na piękną zieleń, może las albo jeszcze lepiej, z drugiej strony w oddali na brzeg morza.  Z sąsiadami niezbyt blisko, ale  nie bez ludzi w pobliżu. Z ciszą dookoła.  I z dojazdem do miasteczka, gdzie będą sklepy i przyzwoite restauracje. Bo wsi amerykańskich nie bardzo lubię.  Wolę, żeby w okolicy mieć  “cywilizowane” miejsce, choć nie musi być to żadne duże miasto. Dziś już nie. Oczywiście mówię o wakacjach, nie o mieszkaniu na stałe. 🙂  

Domek, gdzie byłby taras i piękny widok  przy porannej kawie. I bym mogła nie spieszyć się nigdzie. I chodzić na krótkie a nie wielomilowe spacery. Bym czuła się bezpiecznie i nie miała poczucia opuszczonej. By życie było “ na wyciągnięcie ręki” ale by nie przeszkadzało w moim skupieniu, myśleniu, czytaniu, pisaniu, oglądaniu filmów.  Nie potrzebuję już wielkich wakacyjnych wyczynów, dokładnych planów na każdy dzień. Dziś mogę i chcę żyć bez planu. Pójść pojechać tam, na co dziś przyjdzie mi ochota. Znaleźć coś, o czym jeszcze wczoraj nie wiedziałam, spotkać kogoś, kto stanie na mojej drodze i porozmawia ze mną przez chwilę. Kupić jakiś drobiazg, który sprawi mi przyjemność, bez logicznego uzasadnienia, że jest mi potrzebny. Ale z uzasadnieniem, że cieszy moje oko i moją duszę. Moje wakacje mogą być we dwoje. Ale także jestem otwarta na  przyjaciół, którzy potrzebują tego samego co my.  Którzy poszukują podobnych warunków i oczekują podobnego wakacyjnego odpoczynku. Wspólne rozmowy przy winku, wycieczki po okolicy, spacerki nad morzem czy po lesie – wszystko to nie zakłóca mojej wizji wakacji. Czy ja już kiedyś o tym nie mówiłam? Jeśli tak, to znaczy że chyba naprawdę starzeję się.. 

Z drugiej strony – lubię wciąż wyzwania i od czasu do czasu pojawia się we mnie tęsknota  dalekich podróży. Marzy mi się wciąż afrykańskie Safari, Bora-Bora, wyspy Galapagos, Chorwacja (choć tam już byłam to myślę, że dziś jest tam już inny świat). Indonezja może Wietnam, Maroko… Ach, lista nieskończona!  Nie ma szans, by zdążyć za jednego życia. Ale zawsze można coś jeszcze uszczypnąć. Pożyjemy – zobaczymy!  

Moja dotychczasowa lista wakacyjna jest tak bogato wypełniona, że nie mogę narzekać. Zobaczyłam wiele piękna na Świecie, tak wiele sprzeczności, cudów, bogactwa i biedy, zwyczajów zadziwiających i wprawiających w zachwyt, zarówno w naturze jak i nad ludzką wiedzą, pomysłowością i mądrością, że mam o czym rozmyślać, pisać i cieszyć się, że życie dało mi szansę i wyposażyło mnie w ogromną niepowtarzalność doświadczeń i wrażeń. 

Podróżowanie w młodości czy nawet jeszcze kilka lat temu było synonimem wakacji. Dziś postrzegam to nieco inaczej.  Zwiedzanie, bieganie z grupą, dostosowanie się do rozkładu zajęć i planu wycieczki ułatwia zwiedzanie i daje szansę zobaczenia tego, czego samodzielnie często nie da się oglądnąć. Zwłaszcza teraz, gdy już jesteśmy starsi i stanie w kolejkach w tłumie turystów, których coraz więcej wszędzie, nie należy do przyjemności. Ale, z drugiej strony – ciężko jest dostosować się do tempa zorganizowanych wycieczek, wstawania “na godzinę” dopasowania się do wszelkich zbiórek, utrzymywania tempa za przewodnikiem.. 

Powoli zaczyna mnie to męczyć. Cóż – coś za coś! Dziś gdy mówię sobie: chcę pojechać na zwiedzanie, chcę pojechać zobaczyć coś nowego – świetnie, ale to nie będą wakacje odpoczynkowe. To nie będą WAKACJE. To będzie wycieczka krajoznawcza. 

Moje wakacje dziś zmieniły swoje priorytety. Moje wakacje mają być ciszą dla duszy, myśli. Odpoczynkiem od codziennej bieganiny, przyjemnością dla samej MNIE. 

To ja muszę wiedzieć, że mam wakacje. To moja głowa, moja dusza musi odpoczywać i uspokajać się. Spa, masaż, mała galeria w miasteczku i nowy obrazek dziś kupiony albo  drobna biżuteria, która cieszy oko. Dobra fascynująca książka, nowy pomysł na pisanie bloga, kieliszek wina albo metaxy z mężem i przyjaciółmi. Wieczór z rodziną. Rozmowa z wnukami. Gra w karty. Spacer i obserwacja dziko rosnących kwiatków. Nigdy na to nie zwracałam uwagi, a teraz tak lubię je fotografować z bliska. Bywają takie piękne i zadziwiające… 

Tak, sama jestem zdziwiona sobą, że o tym piszę. Odkrywam w sobie zmiany i odkrywam potrzebę mówienia o nich. 

To naprawdę wciąż ja? Zmieniamy się. A raczej nasze potrzeby, preferencje. Mam wrażenie, że w ludzkiej naturze potrzeby tasują się jak karty do brydża. Szybko, sprawnie. Wybieramy te, które w danym etapie życia są nam najbardziej przydatne. Zmienia się czas, zmieniają się potrzeby, zmieniają się nasze “karty”.  I nie ma co się martwić ani wstydzić. 

Bo “wszystko ma swój właściwy czas” ! 

Czy ja już nie mówiłam tego kilka razy?! 🙂

---

BACK

06/22/2022

Taki banalny temat! 

Ale przydatny na każdą okazję i w każdym momencie.  Tematy “służbowe” – jak np. pogoda, gdy już nie wiemy jak zagadnąć, jak nawiązać rozmowę z kimś obcym, nowo-poznanym, jak zachować się w niezręcznej sytuacji. Byle tylko nie zabrnąć w temacie zbyt głęboko, bo może stać się niebezpieczny. Zwłaszcza ten dotyczący gustów osobistych w przeróżnych dziedzinach może zaprowadzić nas w ślepą uliczkę albo “na manowce” i na zawsze przekreślić dobre relacje z drugą osobą. 🙂 

Z drugiej strony, gdybyśmy pogrzebali w literaturze, artykułach, licznych dyskusjach fachowych zdziwilibyśmy się jak wiele już powiedziano mądrych słów na temat ludzkich gustów, znaczenia kolorów czy smaków. Te, wydaje się proste i zwyczajne elementy naszego codziennego życia mają wielki wpływ na naszą psychikę, osobowość. Potrafią wiele opowiedzieć o człowieku.  Trzeba tylko umieć i chcieć to odczytać. Na poważnie ale i na wesoło.

Powszechnie wiadomo, że kolory wþływają na emocje człowieka, potrafią wywoływać energię, szczęście albo odwrotnie – niepokój i smutek. To dlatego potrafimy odczytywać nastrój z obrazów malarzy.  Claude Monet podobno mówił, że “świat kolorów jest jego codzienną obsesją, a także jego męką” .

Należę do tych osób, które uwielbiają ostre wyraziste kolory i nigdy nie stronię od ich mocy. Czerwony kolor pobudza mnie do działania, jest moją siłą codzienną, wydaje mi się, że jest kolorem najbardziej mnie reprezentującym. Żółty wyzwala we mnie radość życia, podobnie jak piękna soczysta zieleń. Zieleń może być w każdym możliwym odcieniu. Od piszczącej “kanarkowej”, poprzez delikatną wiosenną do jesiennej ciemnej prawie brązowiejącej.  Błękit jest dla mnie uspokajający, ale nie smutny. Jest ciepły i spokojny. Daje poczucie bezpieczeństwa i otuchy. Taki też jest mi czasem potrzebny.  

Lubię także czerń zwłaszcza w połączeniu z bielą  i czerwienią. Są jak ogień i woda. Są żywiołem i nigdy, mimo czerni nie wywołują we mnie smutku.

Za to wszelkie odcienie beżu i szarości są całkowitym przeciwieństwem mojej duszy, mojej osobowości. Dla mnie to nie są kolory. Mogą istnieć tylko w połączeniu z kolorami intensywnymi, stanowiącymi podkład i kombinację z innym kolorem i niosącymi w sobie przesłanie, siłę i moc.  Szarość powala mnie psychicznie, zasmuca moją głowę, wywołuje depresję, poczucie, że jest mi fizycznie zimno. Czuję się “skurczona” wewnętrznie. 

Beżowy – jeszcze gorzej: unicestwia mnie całkowicie. Jakby mnie nie było!  W beżowym pokoju czuję się jak na pustyni bez końca, bez szans na dojście do końca, do punktu wyjścia. W ubraniach beżowych, czuje się nago, mam wrażenie, że moja skóra jest ziemista, bez wyrazu, a ja cała przeźroczysta i nieistniejąca.  Zdecydowanie te dwa kolory nie kooperują z moja psychiką i moim samopoczuciem.  

Lubię też kolory mniej popularne jak fioletowy, różowy zwłaszcza ten mocno-różowy prawie amarantowy, lubię turkusowy czy pomarańczowy. Każdy z tych kolorów przynosi pozytywne odczucia. Kto nie lubi porannego widoku szklanki soku pomarańczowego na stole? Nawet jeśli go nie piję, to sam widok jego koloru napawa mnie optymizmem i wywołuje  uśmiech na twarzy. Moje ulubione fiołki i ich piękny kolor, to jedno z najpiękniejszych wspomnień młodości, nie tylko ze względu na pierwsze wzruszenia i uniesienia uczuciowe ale także na zapach i kolor tych kwiatków.

Obraz stosu pomarańczy leżących na stoisku przed sklepem w grudniowy mroźny i ciemny wieczór,  które właśnie “rzucili” tuż przed świętami Bożego Narodzenia, a po które stała długa kolejka ludzi, by przynieść ten rarytas do domu chociaż raz w roku… Pomarańczy najbardziej pomarańczowych na świecie! Tak bardzo nie pasujących do szarzyzny tamtego świata i tamtych czasów. Koloru, który wbił mi się w pamięć po dziś dzień, choć przecież od lat widzę pomarańcze niemal codziennie.  

Z dzieciństwa pamiętam tęsknotę za ładnymi mocnymi kolorami. Musiałam mieć dużą wrażliwość na kolory, bo do dziś pamiętam szarość otaczającego nas świata. Brzydkie kolory ubrań, zwłaszcza zimowych kurtek , butów i grubych spodni . Wszystko to było bure, nawet jeśli mógłby to być ładny np. granatowy kolor, to zabarwiony był taką powłoką szarości, “nieczystości” tego koloru. Trochę lepiej było z letnimi ubraniami, czasem udawało się Mamie kupić bardziej kolorowy materiał i uszyć letnią sukienkę, która nie była smutna i szara. Czasami Mama dorwała coś na placu z ciuchów przywożonych pokątnie z zagranicy. Miałam też kuzynkę, która dostawała paczki z Ameryki .

Bywało, że dostawałam od niej albo po niej bardziej kolorowe ubrania. Choć byłam małą dziewczynką pamiętam, jakie poczucie estetyki budziło się już wtedy we mnie. Wyraźnie czułam, że świat kolorów jest bogaty, że wzbudza różny nastrój, że roztacza aurę radości i chęci do życia.  Potem wpadł mi w ręce jakiś zachodni magazyn, a w nim piękne kolorowe zdjęcia i już wiedziałam, że kolor to fascynujący element oddziaływający na nasze zmysły w wielu aspektach. 

Już na początku szkoły podstawowej zaczęłam malować kredkami, farbkami. Może żadna ze mnie artystka, ale każdy kolor działał na moja wyobraźnię i gdy rodzice zaczęli podróżować do Czechosłowacji czy do NRD takie prezenty jak kolorowe kredki czy farbki należały do wymarzonych.

Długie lata minęły zanim w swoim życiu mogłam decydować samodzielnie w sprawie kolorów w różnych sferach swoich poczynań. Niełatwo było w Polsce dojść do decyzji pomalowania ścian własnego mieszkania na mocne ostre kolory. Zawsze spotykało się to z krytyką. Od najbliższych poczynając.. Pamiętam, gdy już wreszcie wprowadziliśmy się do własnego pierwszego mieszkania (w roku 1977) a był to czas, gdy ściany pokrywało się tapetą a nie malowało się, po długim szukaniu kupiliśmy do największego pokoju (to nawet nie nazywało się wtedy salonem..) tapetę w kolorze ciemno – bordowym ze złotym wzorem, nie za ostrym, raczej w odcieniu starego złota. Bardzo nam się podobała. Zakładaliśmy ją sami, a raczej mój mąż z przyjacielem, a nie było to łatwe, bo wzór był trudny do uchwycenia, by zgadzał się i układał się w równy deseń. Namęczyli się chłopaki ogromnie, ale wyszło świetnie!  Komentarzy było od groma!  Dla wielu osób był to szok, ale z czasem ci którzy u nas bywali, a bywało wielu i często, przyzwyczaili się  do naszych kolorystycznych ekstrawagancji. Podobnie – w łazience, mieliśmy tapetę (tak, też tapetę!) ciemno-zieloną z elementami żółci i czerni. Wyobrażacie sobie jakie to w tamtych czasach w ponurej polskiej rzeczywistości robiło wrażenie?! 

W kolejnym mieszkaniu, już po  przeprowadzce do większego, zrobiłam projekt łazienki czarno – biało – popielatej i też wyszła fantastycznie!  Wtedy już było nieco lepiej i można było przy dobrych znajomościach i sposobach na “poszukiwanie” kupić coraz fajniejsze rzeczy do domu i zaczynało być coraz bardziej kolorowo. 

No a potem wyjechaliśmy do Ameryki… Początkowo mieszkaliśmy w wynajętych  mieszkaniach, więc nie mogłam rozszaleć się za bardzo, ale jak już w 1996 zamieszkaliśmy w pierwszym swoim domu moja wyobraźnia kolorystyczna rozbuchała się na dobre. I do dziś już tak mam. Lubię kolor w domu, lubię kolor w ubraniach, lubię kolor w kwiatach, w drobiazgach i w dużych elementach.  To my nadajemy rzeczywistości kolory. Im więcej w nich odcieni, im więcej ciepłych pozytywnych energetycznych kolorów, tym ładniejsze jest  życie.  

Wiem, bywa czasem, że wpadam w “otchłań szarości” choć jej nie lubię. Bronię się przed szarością, ta kolorystyczną i tą egzystencjalną. I jak każdemu człowiekowi, nie zawsze udaje mi się tego uniknąć.  Ale mam taki swój sposób na malowanie każdego dnia. Kolorami, które są mi w danym dniu, w tej godzinie potrzebne. 

Jak w piosence:  Więc chodź, pomaluj mój świat..

Kolor to nierozerwalna część naszego gustu, a na tym polu to już nie ma żadnych dyskusji. No, można sobie pogadać, tak dla wymiany poglądów, ale pamiętajmy – to może być “bomba zegarowa”! Ilu ludzi na świecie – tyle gustów, tyle odczuć wrażeń i wariantów opinii. I tyleż racji!  I prosta prawda – to właśnie dlatego świat jest taki piękny i wspaniały, bo każdy z nas widzi go inaczej. Nasze gusta niemal w każdej dziedzinie są inne. Wrażliwość na na muzykę, sztukę malarską, naturę, najbliższe otoczenie, w którym przebywamy na co dzień – wszystko to każdy człowiek postrzega trochę inaczej. Dlatego mamy o czym ze sobą rozmawiać, spierać się, dyskutować, wymyślać wspólnie nowe wizje, nie zgadzać się.. Tak powstają jeszcze wczoraj nie istniejące projekty, pomysły. Tak właśnie działa “duch- wieczny rewolucjonista”. W taki sposób tworzy się postęp, od najmniejszych wizji do wielkich ogromnych projektów. Tworzymy coś zgodnie ze swoim gustem, coś co będziemy robić, co nam będzie się podobać. Tylko wtedy jesteśmy zadowoleni ze swojej pracy. Tylko wtedy osiągamy ostateczny kształt naszego projektu, który będzie nas cieszyć. Musi być zgodny z naszym gustem. Wprawdzie gusty człowieka na przestrzeni lat często się zmieniają, ale to dzięki temu mamy też znów nowe pomysły, nowe inicjatywy do działania. 

Przecież nic nie jest “na zawsze”, no i bardzo dobrze! Odkrywamy w sobie pasje, o które nie podejrzewaliśmy siebie przez całe długie lata i nagle gustujemy w zupełnie innym sposobie na życie, niż przez np. ostatnie 30 czy 50 lat. I to jest piękne! 

Często słyszę: ja bym tak nigdy nie zrobiła! ja bym tak nie potrafiła..  Ba, sama tak mówię o innych ludzkich wyborach. Bo żyjemy bardzo indywidualnie, lubimy podróżować albo spędzać czas w swoim własnym ogródku, lubimy towarzystwo wokół siebie albo samotność i spokój. Uwielbiamy ciszę wsi i samotny domek na skraju lasu albo 24-godzinny gwar i pokrzykiwanie klaksonów samochodowych w wielkim mieście.  Gusta, guściki.  Tyle ich jest ilu nas. 

Szukamy drugiej osoby o podobnych upodobaniach, o podobnych gustach, spędzamy razem czas, bywa, że i życie.  Ale i tak w szczegółach nasze gusta się różnią. Poczucie elegancji, piękna, zamiłowanie do sztuki, ochota na coś dobrego, przyjemnego, styl ubierania się.. – zawsze jest coś, co nas będzie różnić. I lepiej to zaakceptujmy… bo o gustach się nie dyskutuje (!) choć pogadać można. 🙂 

A jak już o gustach, to aż się prosi dodać trzy grosze o smakach.

O jedzeniu można mówić w nieskończoność. Zwłaszcza teraz stało się to modne i temat jest nieograniczony. Kiedyś, za czasów mojego dzieciństwa temat jedzenia podejmowało się co najwyżej w okolicach Wielkanocy czy Bożego Narodzenia, kiedy Mama  zaczynała planować skąd i jak zdobyć kawałek szynki, trochę dobrej prawdziwej kiełbasy czy mnóstwa innych koniecznych produktów do świątecznego menu. Co zresztą jakimś sposobem w każdym polskim domu udawało się zdobyć mimo, że półki w sklepach były puste i za każdym razem mieliśmy przeczucie, że tym razem to już nie będzie “normalnych” świąt.

Z tamtych polskich czasów w pamięci pozostały mi domowe smaki, pewnie niektóre nawet potrafię zrobić – ale nigdy nie smakują identycznie jak u Mamy. Zwijane makowce, piernik, chrusty, pączki, rogaliki z różą, pyzy z mięsem i całe mnóstwo niepowtarzalnych jedynych domowych… 

I chociaż wachlarz polskiego menu był bardzo skromny w stosunku do tego co znamy dziś, co zdążyłam już w swym życiu, w podróżach po wielu krajach Świata spróbować, to jednak niektórych smaków dzieciństwa nie zapomina się nigdy.  W letnie wakacyjne późne popołudnie wpadaliśmy na podwieczorek i dostawaliśmy pajdę świeżego wiejskiego chleba z właśnie niedawno ubitym przez naszą  gospodynię wiejskim masłem i posypaną grubo cukrem. To była pychota!  

Albo świeże jajko, do tego kilka łyżeczek (niezdrowego) cukru i ucieraliśmy sobie kogel-mogel. Kto miał więcej siły i zaparcia kręcił łyżką dłużej i rozcierał cukier, a kto był bardzo niecierpliwy, zjadał jajko jeszcze bardzo żółte z gruboziarnistym cukrem. Byle było słodkie. 🙂  

Za to nie znosiłam mleka “prosto od krowy”, które było przysmakiem wakacyjnym wielu dzieci.  I tak mi zostało do dziś. Mleka nie lubię, mimo że mleko dziś ma zupełnie inny smak i nie ma nic wspólnego z zapachem mleka wiejskiego i nie robi się na nim słynny z czasów dzieciństwa “kożuch” (dlaczego właściwie to nazywało się kożuchem??)  Owszem, mleko używam do kawy, ale to już zupełnie inna bajka. 

Niektóre potrawy, ich smak, zapach wbiły się w pamięć i zawsze z przyjemnością do nich wracamy. Nie robię tego zbyt często, ale każdy lubi zjeść czasem to, co pamięta z domu dzieciństwa. Wprawdzie chleba z masłem i cukrem już nie jadam, ale galaretkę z kurczakiem, gdy zrobi ją moja przyjaciółka jem z największą rozkoszą.

Podobnie jak pączki  (szczególnie te od G!) albo mój mazurek pomarańczowy czy śledzie w oleju lub śmietanie.  A jeszcze niedawno na przystawkę można było dostać  w polskiej restauracji świeży chlebek ze smalcem i skwarkami.. I kto z Amerykanów zjadłby coś takiego??? Nikt inny oprócz nas Polaków naszego pokolenia już takich smaków nie rozumie..

Właściwie mogłabym powiedzieć, że lubię wszystko – mniej lub bardziej, ale nie byłaby to uczciwa wypowiedź. Chyba nie ma takich ludzi co lubią wszystko. Tak jak nie ma (i nie powinno być) 🙂 ludzi, którzy lubią wszystkich. Smaki, podobnie jak uczucia, gusta muszą podlegać wyborom. Jeśli spojrzymy logicznie na temat smaków, to oczywistym jest, że nie  ma takiej opcji, by poznać wszystkie smaki świata. Gdziekolwiek się pojawimy, zawsze odkryjemy coś zupełnie nieznanego co nas zaskoczy, zadziwi, co wyda nam się bardzo smaczne albo odwrotnie – nasze kubki smakowe natychmiast odrzucą ten smak jako obrzydliwy. Głównie dlatego, że w pierwszej chwili jest nam całkowicie nieznany. Czasem musimy przygotować się na to, co będziemy próbować, dlatego zazwyczaj w restauracjach dania są opisane w menu albo kelner stara się klientom opowiedzieć o składnikach, sposobie przyrządzania i końcowym smaku. Wbrew pozorom, w kwestii smaku też mocno działa nasza wyobraźnia. Jeśli dowiadujemy się, że coś zawiera składnik, którego nie lubimy, właściwie z góry odrzucamy to danie. Sama wiem jak to działa. W dzieciństwie i młodości nie znosiłam szpinaku.  W Polsce szpinak zawsze był przyrządzany w jedyny znany wówczas sposób – ugotowany na papkę, z dodatkiem rozmąconego jajka i czosnku, miał konsystencję.. Nie będę nazywała tego, bo musiałabym użyć brzydkiego słowa. Tyle, że miał ładny zielony kolor. W naszym domu nie gotowało się szpinaku, choć wiadomo było, że jest “zdrowy dla dzieci” zawiera dużo żelaza i powinniśmy go jeść. Był w końcu łatwo dostępny, tani a to się wtedy liczyło. Na szczęście nikt u nas tego nie lubił, więc i nas dzieci nie zmuszano nas do tej potrawy. Gdy poznałam mojego przyszłego męża okazało się, że taki właśnie szpinak był jednym z jego wielkich przysmaków. Po ślubie od razu zapowiedziałam mu, że tego świństwa u nas w domu nie będzie i nie ma szans mnie do tego przekonać, ani do gotowania, ani do jedzenia. Nie rozwiódł się ze mną z tego powodu, ale szczęśliwy nie był z takiej odmowy. Po wielu latach, gdy zamieszkaliśmy w Stanach okazało się, że  szpinak pojawia się tutaj w przeróżnych postaciach: w surowej sałatce, na gorąco lekko sparzony, z orzeszkami, z innymi jarzynkami, samodzielnie i jako dodatek. Słowem – zanim zorientowałam się, że to ten sam znienawidzony przeze mnie szpinak, polubiłam go w przeróżnych innych postaciach. Dziś sama przyrządzam go z powodzeniem, ale i tak mój mąż najchętniej i wciąż marzy o papce szpinakowej. 🙂 

W życiu zdążyłam spróbować przeróżnych dziwnych owoców, jarzyn których nazw nawet nie zdążyłam się nauczyć czy  zapamiętać. Jadłam pizzę z mięsem krokodyla, i steki z kangura, i żabie udka, i pyszne ślimaki. Można wykrzywiać się na te nazwy, ale to naprawdę pyszne potrawy. Nie wiem co próbowałam w Chinach, bo nikt nam tego nie tłumaczył a dania były co najmniej.. dziwne, ale niezłe. Uwielbiam japońskie sushi i sashimi w każdej postaci. Wszelkie glony i inne zielska i sałatki z nich zawsze są naprawdę dobre i zdrowe. 

Lubię jedzenie meksykańskie, i uwielbiam steki argentyńskie i brazylijskie i choć ludziom wydaje się, że są takie same albo bardzo podobne, to nie są!!

Świat jest zadziwiający także pod względem oferty jedzenia i przeciętny człowiek nie zdaje sobie sprawy ile smaków istnieje i ile można by w życiu cudów dla jednego podniebienia dostarczyć. Ale znam też takich ludzi, którzy boją się nieznanych im potraw, nowych wyzwań smakowych i są  szczęśliwi, gdy pachną im młode ziemniaczki z koperkiem i poczciwy polski kotlet schabowy. No i też dobrze!

Zapewne otwarcie na próbowanie nowych smaków związane jest z osobowością każdego z nas. Ludzie ciekawi świata, zawsze będą zaciekawieni tym co nowe, niezależnie czy będzie to jedzenie, czy moda, czy muzyka czy podróże. Ale zawsze też będziemy dokonywać wyborów, bo gust to jedna z najbardziej indywidualnych cech człowieka. Im bardziej niekonwencjonalny, dogłębny charakter tym większa indywidualność w percepcji każdej sfery życia. 

Dlatego nasze życie jest takie ciekawe, piękne i bogate. Każdego, dnia w każdym miejscu mamy miliony wyborów. Dodatkowo zmieniają się w nas z wiekiem, okolicznościami, doświadczeniem – bogactwo wrażeń na kolory, smaki i wszelkie inne odczucia są jak ogromne nieograniczony kalejdoskop. 

A nasz gust reguluje to w zależności od nastroju, wrażliwości i miejsca, w jakim właśnie w życiu się znajdujemy. Cieszmy się więc każdą chwilą i nie ograniczajmy sobie tego, czego właśnie pragniemy!  Pewne elementy życia nie podlegają dyskusji!! 🙂

..jak moja ulubiona Metaxa 🙂

---

BACK

06/09/2022

Emerytura jest naturalną częścią życia każdego człowieka. Przynajmniej powinna być! Jest przecież czymś takim samym jak dzieciństwo, młodość czy dojrzałość. Jest kolejnym etapem ludzkiego istnienia na Ziemi.  Ktoś kiedyś wpadł na pomysł i tak właśnie podzielił i nazwał kolejne części naszej egzystencji. Możemy się z tym nie zgadzać, możemy sobie indywidualnie czasowo je przesuwać – we własnej głowie, w kalendarzu, ale tak naprawdę takie podziały istnieją i wraz z przemijaniem młodość zamieni się na wiek dojrzały, a końcowe lata życia jedni nazwą starością a inni – emeryturą..  Hmm, można jeszcze żartobliwie zdziecinnieniem, ale to już na pewno nie to samo co dzieciństwo. 🙂 

Dziecko dorastające czeka z utęsknieniem, kiedy wreszcie będzie uznane za młodzieńca albo dorastającą panienkę, nastolatek nie może doczekać się dorosłości i nowych praw z tym związanych. Nie myśli za bardzo, że dorosłość to też odpowiedzialność i cała “góra” obowiązków. Ale przecież bycie dorosłym, to wreszcie wolność wyborów, własne życie, otwarty świat i wielkie plany na przyszłość. 

Wszystko to prawda. Każdy kto przeżył tyle lat co ja, wie o tym doskonale.  

Zwykłe fakty, bez żadnych specjalnych odkryć ani filozofii. 

 STOP – czerwone światełko, tu zatrzymują się moje myśli i zaczyna się “rozkminianie” (wyraz, który ostatnio ciągle słyszałam albo widziałam w książkach i bardzo! mi się spodobał 🙂 ) tematu. Czas emerytalny to bardzo umowne określenie. Są ludzie, którzy zaczynają ten etap w życiu bardzo wcześnie, bardzo dziwnie, bo na pewno nic ta ich emerytura nie ma wspólnego z oficjalnymi przepisami, pensją wypłacaną zgodnie z wiekiem i wypracowaną ilością pieniędzy itd. Po prostu – przestają pracować zawodowo, układają sobie czas w inny sposób i niezależnie od swojego wieku nazywają swoje życie “emeryturą”.  Potrafią być z tym szczęśliwi.  Umieją znaleźć własny wariant życia i czuć się zupełnie z tym dobrze. Można ich nie rozumieć, można ich nie akceptować, można zastanawiać się dlaczego ktoś “skraca“ sobie swój wiek dojrzały, najbardziej wydajny zawodowo i intelektualnie i pasuje mu emerytura. Można zadawać sobie różne pytania i dziwić się, ale jedno jest pewne: jesteśmy różni i tacy ludzie też są wśród nas.  Zawsze i wciąż powtarzam –  mogę tego nie rozumieć, ale muszę i jestem tolerancyjna, bo to jedyna droga do akceptacji inności. 

Dla większości z nas emerytura nadchodzi jednak z wiekiem, zbiega się z zakończeniem kariery zawodowej, z momentem zmęczenia pracą zawodową, z naturalnym poczuciem, że czas zmienić swój sposób na życie.  Każdy z nas “przygotowuje się” na ten moment inaczej. I nie myślę tu o przygotowaniach finansowych, choć i one są bardzo ważne, szczególnie w tym kraju. Są osoby, które do części finansowej emerytury przywiązują ogromna wagę i już od pierwszego dnia pracy o tym myślą, planują, inwestują. I mają tę finansową emeryturę na “stare” lata zapewnioną.  Dla mnie to “działka” niezbyt znana, za późno rozpoznana, niemożliwa do zrealizowania.. Cóż, jest jak jest. Niezależnie od tego jak wyszły finanse, lata płynęły i mój czas emerytury pewnego dnia nadszedł. W mojej głowie kliknęło. Nie pamiętam czy zabrało mi to tygodnie czy miesiące, gdy w mojej głowie dojrzewała potrzeba  zmian. Dla mnie nie była to trudna decyzja. Przyszła we właściwym miejscu, we właściwym czasie. Bez żalu, że odejdę z pracy, choć od początku planowałam, że jeśli to będzie możliwe będę starała się coś robić w mojej (już wtedy “byłej” pracy). Nie wiedziałam czy się uda, czy mojej córce (Boss-owi) będzie to pasowało, nie wiedziałam nawet czy mnie będzie to odpowiadało. Chciałam spróbować, chciałam także mieć szansę zarabiania jakiś pieniążków, póki to możliwe.  Nie miałam żadnych konkretnych planów czasowych, jak długo to może potrwać, czy taki układ będzie nam obu pasować, czy wytrzymam, czy będę jeszcze czuła się dobrze stojąc tylko jedną nogą w pracy… Plan, który sobie wymyśliłam, a który moja córka zaakceptowała, choć przyznaję, niechętnie – nie miał pewności powodzenia, nie miał wyznaczonych ram czasowych. Póki co – działa. Mimo, że czasem myślę już o tym, że  robię to “na siłę” i jestem już tam coraz bardziej obca.. 

Za to widziałam oczami wyobraźni co chcę robić z resztą mojego “emeryckiego” czasu. Nie miałam najmniejszej obawy, że mogę się nudzić, że ogarnie mnie pustka, samotność, że poczuję się niepotrzebna, stara, że ogarnie mnie zmęczenie, odrzucenie, nicość. Przez wiele dni czy tygodni jak kwitnące kwiaty czy dojrzewające owoce – wszystko poukładało się logicznie w mojej głowie. W pełnej harmonii i spokoju byłam pewna, że tego chcę, że jestem gotowa na zmiany.  

Robiłam w życiu bardzo wiele różnych rzeczy. Nigdy, nawet wtedy gdy nie były to moje wymarzone zadania życiowe, nie obijałam się, nie wykręcałam się od swoich obowiązków. Kariery zawodowej nie zrobiłam, pieniędzy wielkich nie zarobiłam. Nie spełniły się moje marzenia zawodowe, ale i tak w życiu bywa.  Ot, przeciętna nauczycielka, przeciętna osoba wykonująca przypadkowe prace, które przyszło gdzieś na drodze życiowej robić, przeciętna żona prowadząca dom, wychowująca dzieci, pracująca społecznie itd. Nie żałuję, wszystko miało swój sens… 

Ale choć dziś te różne zajęcia nie wyglądają na wielkie wyczyny, to jednak niejednokrotnie były męczące, wyczerpujące  do granic wytrzymałości. Nie, nie jestem wyjątkiem!  Każdy tak ma. W różny sposób, ale każdy zna to z własnego doświadczenia. 

Pewnego dnia “zmęczenie materiału” jest tak duże, że właściwy “klawisz” powinien kliknąć – dzwoneczek zadzwonić: czas na zmiany. Na dobre zmiany. Na takie, które JA sama sobie zaprogramuję, zaplanuję, w które ja zainwestuję. Już nie będę uzależniona od szukania pracy, od szefów, od dojazdów do pracy, od wczesnych wstawań czy powrotów po zatłoczonych autostradach. 

Teraz mam czas na powolne wstawanie, jeśli lubiłabym o świcie, to wstawałabym wraz ze wschodem słońca, jeśli wolę poprzeciągać się do południa, to czemu nie.. Wierzcie mi, kawa wypita spokojnie, bez pośpiechu, na patio we własnym ogródku, a nie  w samochodzie w plastikowym kubku, smakuje zupełnie inaczej! 

Chwila spojrzenia w górę i zachwyt jak piękne jest bezchmurne błękitne niebo i jak właśnie dziś zakwitły cudnie nowe kwiaty na krzaku róży czy  jaśminu są bezcenne.  Podobnie świadomość, że kiedyś nie miałam czasu dostrzegać tego, a dziś widzę i cieszę się tym podwójnie! 

Mam czas na książki dotąd nieprzeczytane (choć zawsze dużo czytałam) na filmy, które odkładałam, bo kiedyś.. (to znaczy teraz) oglądnę. 🙂 

Teraz możemy z moimi przyjaciółkami planować spotkania, pielęgnować nasze urodziny, drobne rocznice, zwykłe plotki, pogaduszki – wszystko, co nas cieszy a nie ogranicza w czasie. Za każdym razem wzajemnie sobie o tym przypominamy i mówimy o tym z wielka radością. Dziś nawet wyjście do miejsca jak np. do wielkiego sklepu ogrodniczego to dla nas celebracja oglądania, dyskutowania, uczenia się, wąchania zapachów, porównywania kolorów, wybierania doniczek – słowem zakupy, o jakich istnieniu nigdy wcześniej nie myślałam i nie wiedziałam. W biegu codziennego życia, pracy zawodowej, wychowywania dzieci, prowadzenia domu nigdy nie pomyślałabym o takich rozgrywkach jak przyjemność oglądania i kupowania kwiatów i roślinek. Taki urok można dopiero odkryć na emeryturze. 

No i MÓJ  BLOG! To już bardzo moje zajęcie. O tym pisałam już wcześniej i nie jeden raz. Jak wiadomo, nie był to mój pomysł, zawsze będę wdzięczna mojej przyjaciółce, że mnie do tego nakłoniła, zmobilizowała i nauczyła, bo dzięki temu  to jest moja najlepsza emerycka (a może emerytalna?) zabawka. Lubię ją, sprawia mi wiele radości i choć wiem, że to ani literatura, ani książka, ani nic poważnego, jak większość spraw i rzeczy w moim życiu. Ale wypełnia mi to czas, jest moje, więc  jest inne od tego, co mają i robią inni. Bawi mnie, organizuje moje myśli w głowie, każe pomyśleć, że czas zastanowić się co będzie następnym tematem wpisu, uczy jak szukać nowych zdjęć, jak sobie radzić z zawiłościami komputerowymi.. A więc coś w mózgu musi pracować, na lenistwo nie ma czasu, a to nie jest takie złe, jeśli każdego dnia lat nam przybywa. 🙂 

Przy okazji – zawsze coś nieprzewidzianego wpadnie do oka, do głowy – coś co zainteresuje, co sugeruje nowy pomysł, może wyjazdowo-wakacyjny, może spotkanie, może wiersz, może wspomnienie.. 

Pięknie wygląda obraz mojej emerytury. Takiej emerytury! Nie trzeba nawet mieć wielkich pieniędzy, żyje się miło, spokojnie, rodzinnie z dziećmi i wnukami. Od czasu do czasu wakacyjne podróże, spotkania z przyjaciółmi, odwiedziny znajomych miejsc albo zupełnie nowych  jeszcze nieznanych, które wciąż czekają na mojej liście marzeń. Jeśli się chce, jeśli ma się w sobie potrzebę aktywności, każdy nowy tydzień przyniesie nowe zdarzenie. Zawsze można znaleźć coś ciekawego!  Życie płynie. Nic nie stoi w miejscu. Trzeba chcieć być i bywać. Istnieć i wykonywać ruchy, nie zastygać w stagnacji, nie zamykać się w czterech ścianach, nie stworzyć wokół siebie izolacji od ludzi i tętniącego życia… Nie szukać powodów do zamknięcia się we własnej  skorupie.

…Że czasem ciężko??  Że ogarnia nas zmęczenie, niechęć, obojętność, depresja, smutek…? Tak, wiem!! Też znam te uczucia.  Nie uwierzę, że takie myśli, takie fatalne dni nie dopadają każdego z nas, nawet “emeryta – największego optymistę!”  Niestety, emerytura to czas nieuchronnie nadchodzącej starości a wraz z nią kłopotów zdrowotnych. Wcześniej czy później dopadają nas różnego rodzaju bóle w kościach, krzyżu, brak regularnego oddechu, trudności w chodzeniu (już nie powiem w bieganiu) 🙂 kłopoty ze snem i już nie będę tu wymieniać tysięcy innych o wiele groźniejszych problemów. Wiem – chorują też młodsi i młodzi, ale nie o tym dziś myślę. Myślę o strachu, jaki ogarnia nas, gdy przychodzi choroba. W świadomości starszego człowieka (emeryta) słowo “choroba” urasta do zupełnie innego wymiaru niż znaczyło kiedyś. Ja akurat jestem osobą bardzo daleką od histerii i to  zapewne ów strach powoduje, że raczej wypieram i odsuwam od siebie fakt choroby, uciekam od przesadnych i zapobiegawczych działań, nie unikam kontaktów “na wszelki wypadek, bo może zachoruję”, nie biorę leków, bo “może pomogą na zaś” itd. Na pewno nie należę do grupy hipochondryków, co jest dość częstym objawem wśród ludzi starszych. Tak było w okresie pandemii, kiedy “moja głowa” mimo strachu buntowała się i nie potrafiłam psychicznie ulec tak wielkiej psychozie społecznego przerażenia. Nie wiem czy to dobrze czy nie. Na pewno jak każdy człowiek, boję się groźnej czy śmiertelnej choroby, może po prostu moja reakcja na ten problem jest inna niż większości znanych mi ludzi. 

Cóż, każdy na swój sposób broni się przed “czarnym tunelem” choroby. Boimy się bólu, boimy się powikłań, nasza wyobraźnia działa w kierunku komplikacji choroby, a nie w kierunku zdrowienia. Co tu ukrywać, taka jest natura większości starych ludzi.. Emeryci lubią chodzić do lekarzy, dla niektórych staje się to niemal rozrywką dnia codziennego. 🙂 Nasze rozmowy towarzyskie często kręca się wokół tematu co komu dolega, jakie są najbliższe medyczne plany i ile lekarstw właśnie zażywamy.  

Oczywiście, są i tacy, którzy mimo wieku, zmęczenia i wszystkich znaków na niebie i na ziemi są uparci i nie uważają siebie za “emerytów”. Pracują, chorują, nie mają czasu spojrzeć na siebie w lustro, spojrzeć na świat wokół. Nie umieją znaleźć w sobie rozwiązania, pogody ducha, która zapewni im komfort  znalezienia się we właściwym miejscu i czasie. Na to nie ma lekarstwa. Na to nie ma porady. Na to nie ma lekarza. 

Jest tylko własny rozum, a w nim “kolorowe życiowe guziki”. 

I Człowiecza potrzeba kliknięcia we właściwy guzik. 

Tak, by NIE znaleźć się w tym czarnym tunelu – na zawsze. By nie było za późno…

---

BACK

05/26/2022

• By mój dzień był naszym wspólnym dniem
• By moje dzieci były szczęśliwe na swój własny sposób
• By kwiaty kwitły przez cały rok i pachniały ogrody
• By słońce budziło tych co kochają wczesne poranki, a księżyc mrużył oko do tych, co zasypiają późną nocą
• By dzieci kochały rodziców tak, jak rodzice ich kochają 
• By wnuki szły odważnie w przyszłość, ale nie traciły świadomości swych korzeni
• By dom był tam, gdzie jest miłość i dobroć
• By miłość była niekoniecznie łatwa, ale spełniona i wypełniająca
• By przyjaźń wypełniała  chwile, kiedy bywa źle, smutno i trudno.
• By lęk własny nas nie przerastał, a potrafił w nas zbudować moc życiową i ochronić nas  przed dołkami i upadkami.
• By radość, uśmiech, energia i entuzjazm były przewodnikami niezależnie od czasu, miejsca i sytuacji życiowej. 
• By moje kobiece serce było pojemne, przepojone nieograniczona miłością, nieskończonym zrozumieniem, niewiarygodną siłą wybaczania i niezłomną odwagą decyzji
• By w szkołach dzieci uczyły się, a nie ginęły od psycholi strzelających do nich

• By mi nigdy nie zabrakło dobrego czerwonego winka i Metaxy
• By nigdy nie zabrakło sił fizycznych do realizacji planów, biegania i załatwiania drobnych i drobniejszych spraw, ważnych i mniej ważnych pomysłów, niewyczerpanych aktywności, które lubię. 
• By nigdy nie brakowało mi chwil na własne wyciszenie się, jeśli tego zapragnę, jeśli tego potrzebuję, bo tak też bywa.. 
• By ludzie łączyli się ze sobą jak chcą i z kim chcą i by nikt inny ich za to nie potępiał.
• By każdy człowiek nauczył się rozmawiać z drugim człowiekiem tym samym językiem, by umiał słuchać go i rozumieć.
• By Świat NIE był głodny.
• By Świat NIE był dla siebie okrutny.

• Bym za rok mogła być szczęśliwą Matką jak dziś…

---

BACK

05/22/2022

W pamięci, w zakamarkach głowy.

W rozmyślaniach i w odbiciu w lustrze.

Jakiś refleks, skojarzenie drobnego wydarzenia, smaku, dawno zapomnianej melodii… Wszystko to od kilku tygodni krąży wokół mnie jak uparte satelity, które mnie nie opuszczają.

Zacznę od dzisiejszego dnia, gdy zaczynam pisać ten wpis – 17 maja. Czterdzieści osiem lat temu był pochmurny piątek, zamiast iść  na zajęcia z gramatyki historycznej, szykowałam się do wyjścia do krakowskiego Urzędu Stanu Cywilnego. O godzinie 11.15 rano odbył się nasz  “nielegalny ślub” jak do dziś mój mąż nazywa to wydarzenie. Nie da się jednak ukryć, że wobec prawa był najlegalniejszy i papier połączył nas w zalążek rodzinny.

Emocjonalnie ważny i bardzo uroczysty ślub odbył się dopiero we wrześniu, ale ten majowy poranek, w obecności rodziców, małej grupy rodziny, kilku przyjaciół harcerskich i.. zupełnie przypadkowo – mojej grupy ze studiów, którzy załatwili tego dnia odwołanie zajęć – staliśmy się mężem i żoną. Byliśmy młodzi, piękni, szczęśliwi i nie zastanawialiśmy się nad żadnymi trudnościami życiowymi. Był maj, wszystko odbywało się trochę na “wariackich papierach” i dla owego “papierka”, byśmy mogli zgodnie z naszymi planami, od nowego roku akademickiego czyli od października, legalnie przeprowadzić się do Katowic, na Uniwersytet Śląski. Wtedy jeszcze nie mieliśmy pojęcia, że ten plan życiowy oznacza dla nas początek drabiny, po której będziemy piąć się do góry w niekonwencjonalny sposób i w bardzo nieoczekiwane i nieprzewidziane miejsca.. 

 Smutno, bo czas leci a my coraz wolniej dreptamy, coraz więcej prostych faktów zapominamy, coraz bardziej pochylamy swoje sylwetki. Nie, nie wpadam w depresję starości, ale wiem, że czas dla ludzi starzejących się biegnie inaczej niż dla młodych. Wiem też, że czas jest sprawiedliwy i nie oszczędza nikogo. Każdy kto myśli, że oszuka choćby jeden dzień, jedną krótką godzinę, myli się okrutnie. 

Ta wspomnieniowa “satelita” krążyła dziś od rana sentymentalnie i trochę smutno. Kolorowa kwiaty stoją w wazonie, jak zawsze od 48 lat, bo o tym mój mąż nigdy nie zapomina i to trzeba mu oddać, nawet PODWÓJNIE, bo przecież rocznice ślubu, jak i wiele innych mamy dwa razy w roku. 🙂

Jak w wierszu Wisławy Szymborskiej:

“ ..Żaden dzień się nie powtórzy
Nie ma dwóch podobnych nocy..”
“Nie będziemy repetować
Żadnej zimy ani lata..”

11 maja minęło 50 lat od dnia, kiedy wraz z gronem moich koleżanek i kolegów z którymi przez cztery lata spędzałam dni szkolne, lepsze i gorsze, szare i kolorowe, zwyczajne i wariackie – zasiadłam przy stoliku do pierwszego egzaminu maturalnego z języka polskiego.  Kolejny satelita pamięci krążył od rana wokół mnie.  Mała restauracyjka na Brackiej. Śniadanie. Z przyjaciółką ze szkolnych lat. Pijemy kawę, winko (a że tak wcześnie? Nie szkodzi! Przecież to dzień wyjątkowy!) 

Idziemy wolnym krokiem przez Rynek krakowski. Jest piękna słoneczna pogoda. Ktoś powiedział, że przywiozłam tę pogodę z Houston. Mój prezent dla pięknego Krakowa, żaden deszcz, zimny wiatr czy pochmurne niebo nie zepsuło nam atmosfery dobrych wspomnień i radości, która ogarnia nas już od rana. Przy zbiegu linii AB w Rynku i ulicy Floriańskiej zatrzymujemy się, bo Nina mówi, że trzeba kupić krakowskiego “bajgla” (kiedyś nazywaliśmy je obwarzankami albo preclami 🙂 i najlepszy jest taki ze “wszystkim” – z solą, makiem i sezamem. Mają przypieczoną skórkę i są miękkie w środku. I są dużo większe teraz niż za moich czasów młodości. Jemy jeden z Niną, na pół.  Idziemy moją kochaną ulicą Floriańską, z widokiem wprost na Bramę Floriańską.  Uwielbiam to miejsce! Wstępujemy do księgarni. “Pływamy” po półkach, oglądamy głównie nowości polskie, choć zagranicznych autorów jest też zatrzęsienie.  Z wielką satysfakcją stwierdzam, że ogrom tytułów albo mam w swojej houstońskiej biblioteczce, albo znam z audiobooków, które słucham na Empik.go. Jestem z książkami, które są w kręgu moich zainteresowań całkiem na bieżąco jak na osobę, która mieszka w Ameryce! Nie kupuję dużo, dwa tytuły zwracają moja uwagę. Nina już zdążyła mnie zaopatrzyć w wielka ilość książek, z których pewnie 3-4 wezmę do walizki a resztę mój przyjaciel, jak zawsze będzie dosyłam mi pewnie przez pół roku! Tuż po wyjściu z księgarni dogania nas pani ekspedientka i z miłym uśmiechem pyta pyta: czy to pani zostawiła?  I podaje mi moją saszetkę turystyczną, w której mam WSZYSTKIE najważniejsze rzeczy w tej podróży: dwa paszporty, polski dowód osobisty, wszystkie karty kredytowe jakie miałam ze sobą, pieniądze, polskie legitymacje i amerykańskie prawo jazdy. Na chwilę umieram.. Moje “dziękuję” nie ma granic wdzięczności dla tej miłej pani, dla jej błyskawicznej spostrzegawczości, bo w końcu mogła tego w ogóle NIE zauważyć, dla jej natychmiastowej reakcji i wielkiej uczciwości. To naprawdę było dosłownie minutę od naszego wyjścia z księgarni. Do dziś nie chcę nawet myśleć co by było, gdyby scenariusz potoczył się inaczej.. Nie pamiętam nawet twarzy tej pani, ale mam nadzieję, że ktoś inny w moim imieniu kiedyś wynagrodzi jej podwójnie podobnie trudną sytuację. Karma wraca – zwłaszcza ta dobra. 🙂

Idziemy dalej, już opuszcza mnie napięcie, przecież po prawej stronie już widać Jamę Michalika, po lewej zawsze ten sam Hotel pod Różą. I tłum roześmianych ludzi, Krakowian i turystów, młodzieży szkolnej, dzieci z lodami w ręku. Idziemy na zakupy. Babskie zakupy do jedynego butiku, który odwiedzam zawsze, gdy przyjeżdżam do Krakowa.  Znajduje się naprzeciwko muru po lewej stronie Bramy Floriańskiej wciąż wewnątrz miasta. I od lat, o dziwo, niezmiennie jest. I prowadzi go wciąż ta sama pani, która mimo, że bywam tam rzadko i nieregularnie, rozpoznaje mnie! W zasadzie nie kupuję ciuchów w Polsce, nie bardzo wiem gdzie, nie mam na to nigdy czasu, sklepy w mall-ach są takie same jak u nas a towary w nich znacznie droższe. Ale ten jeden sklep przypadł mi do gustu przed wielu laty i tam wpadam w szał poszukiwań “szmatowych” zwłaszcza, że właścicielka (lub może tylko wierna sprzedawczyni) świetnie i fachowo zachęca do zakupów i doskonale reklamuje cały asortyment sklepu . Komplementuje klientów, w każdej sukience, bluzce czy cokolwiek na siebie wrzucimy, by przymierzyć! A do tego natychmiast podaje dziesiątki dodatków biżuteryjnych, szali, torebek. Nie można się temu oprzeć – zwłaszcza jeśli się wcale takiego zamiaru nie ma!  Tym razem nawet Nina, która zamierzała mi tylko towarzyszyć i doradzać uległa atmosferze najpierw przymierzania, a potem kupienia i cieszenia się z opanowania całego sklepu przez godzinę tylko dla nas i przez nas. Wyszłam ze znacznie lżejszą  saszetką, ale za to nadal miałam ją ze sobą i w iście szampańskich humorach i z dużymi torbami  papierowymi pomaszerowałyśmy Plantami kierując się w stronę mojego tymczasowego apartamentu.

Planty to tej porze roku toną w świeżej cudownej zieleni, kwitną cudne klomby różnokolorowych tulipanów. Niektóre tak dziwne, że gdy po powrocie pokazywałam zdjęcia mojemu mężowi, uparcie zaprzeczał, że to są tulipany. 🙂  No i bzy! Najpiękniej rozkwitłe chyba właśnie na mój “maturalny” przyjazd i zniewalająco pachnące. O najcudowniejszym leciutko fioletowym kolorze wśród bujnych mocno zielonych liści. Kwitną dokładnie tak samo jak kiedyś… Ale nie pamiętam, żeby aż tyle bzu było na Plantach 50 lat temu… A może po prostu, wtedy co innego zauważałam w moim życiu? 

Kwitły także ogromne drzewa kasztanowe, obsypane białymi kwiatami. Sypały się z drzewa jak delikatny majowy śnieg. Najpiękniejszy symbol  dojrzałej wiosny i szkolnych matur. 🙂  Zawsze wszyscy licealiści z ostatniej, czwartej klasy wiedzieli – kasztany zakwitają, nic nas już przed egzaminem dojrzałości nie uratuje. Dzień “prawdy” nadchodzi. 🙂

Na rogu Plant i Szewskiej jest restauracja “Zalipianki”. Szefową tej restauracji jest Ewa Wachowicz, dziennikarka i prezenterka telewizyjna, dawna Miss Polonia z 1992 i sekretarz prasowy premiera W. Pawlaka w latach 1993-95. Na gotowaniu też się zna, bo restauracja jest znana i lubiana, bazuje na naturalnych produktach, sprawdzonych recepturach, w atmosferze małopolskiego Zalipia (jak sama napisała we wstępie do swego menu).

Tam właśnie zjadłyśmy z Niną lunch z winkiem, bo podkład trzeba było mieć solidny przed imprezą, zarówno konsumpcyjny jak i lekko – alkoholowy, bo do takiego spotkania trzeba być w najwyższym stopniu przygotowanym!  Czekał nas jeszcze przyjemny spacerek Szewską do Rynku i potem na Gołębią, gdzie po dotarciu do mojego tymczasowego mieszkanka potrzebowałyśmy nieco czasu na kolejną porcję wesołych plotek, wspominek, żartów “uczniowskich”, zakrapianych kolejnym kieliszkiem dobrego czerwonego wina (Pan Kolega spisał się znakomicie i wszystko przygotował  na medal!).

A potem to już, jak na babcie pięciorga wnuczątek, dość zresztą wyrośniętych, to z wielkim rozpędem i ogromnym przyspieszeniem wpadałyśmy pod prysznic, do szafy po “kreacje”, wytrzepywałyśmy z kosmetyczek wszystko, co nadawało się do makijażu, zatuszowania zmarszczek, podkreślenia tego, co lepsze i ukrycia tego, co dla świata już za bardzo się nie nadaje. Ale że impreza zaplanowana była w podziemiach klubu dla “Singli” na ulicy Św. Marka, o czym wiedziałam od Niny i byłam poinformowana, że światła tam skąpią (oczywiście dla podtrzymania atmosfery 🙂 ). A poza tym, to wszyscy jedziemy na tym samym… ”wieloletnim” wózku, więc nie należy przejmować się. Grunt to humor, radocha i przeżycie kolejnej wspólnej matury. 

Tuż przed wejściem do klubu chwilę czekałyśmy małą “ babską grupą”, ale już od pierwszego słowa nie mogłyśmy się nacieszyć przywitaniami i rozpoznawaniem się, choć to nam poszło właściwie bez specjalnych trudności. A środku czekali na nas nasi organizatorzy, za chwilę doszli następni. Nie było nas wielu, kilka osób nie dojechało zza granicy (4), ktoś tam odmówił, ktoś źle się czuł, ktoś inny mimo wysiłków nie został “namierzony” i zaginął na przestrzeni – co tu dużo mówić.. pół wieku.  Ci co się stawili, tryskali radością spotkania. Tego wieczoru nikt z nas nie czuł upływu czasu. Zwłaszcza, gdy na wszystkich wielkich monitorach zawieszonych  na kamiennych ceglanych stylowych ścianach w kilku salach równocześnie, spoglądaliśmy na nasze roześmiane facjaty z różnych minionych lat i wydarzeń. Nie wszystkie rozpoznaliśmy jednako, każdy dopowiadał, co podsunęła mu pamięć i tak powstawały całe obrazy szkolnych dni, pozaszkolnych wydarzeń, wycieczek, psikusów, powiedzonek odtwarzanych w naszej trochę już podstarzałej pamięci. Ale co kilkanaście głów to nie jedna, więc po kilku godzinach, wielu kieliszkach szampana, wina, piwa i wszelkich innych mieszanych drinków obraz życia maturzystów sprzed 50 laty wykluwał się całkiem wesoły i interesujący.

Ja na przykład dowiedziałam się,  że nauczyłam moje najbliższe koleżanki palić papierosy już w pierwszej klasie liceum i może bym im w to uwierzyła, gdyby nie to, że usilnie upierały się, iż było to pod jakimś mostem w Krakowie. Ale – pod jakim – żadna z nich nie pamiętała…  Myślę więc, że pamięć nie tylko mnie zawodzi, za to historyjka nabrała kolorów a opowiastka rozbrzmiewała śmiechem i dodatkowymi interpretacjami dość długo, dopóki nie przeszliśmy na inne temu podobne “sensacje” sprzed lat. 🙂 

Wiesiu zrobił nam wielką przyjemność prezentacją – wspomnieniem poczynając od zdjęcia naszego poczciwego “Sobka” i  przypomnieniem opublikowanych w popołudniówce krakowskiej “Echo Krakowa” z dnia 11 maja 1972 tematów z języka polskiego.  Każdy usiłował sobie przypomnieć, który temat  wtedy wybrał. Ja jestem pewna, że musiałam pisać ostatni temat, współczesną literaturę. Zawsze lubiłam tzn. “tematy wolne” a ten taki właśnie był, o ile w tamtych czasach o wolnych tematach możemy mówić.  Prezentacja przypomniała nam wiele fajnych faktów, które wydarzyły się nie tylko w maju 1972 ale w całym tym roku. Niektóre z nich były naprawdę zaskakujące…  Np. właśnie w tym roku Polska zakupiła licencję na produkcję coca-coli..  Albo, że od stycznia 1972 otworzono granicę pomiędzy Polska a NRD i można ją było przekraczać tylko z dowodem osobistym. Te fajne ciekawostki i wiele innych opowiedziałam po powrocie moim dzieciom i wnukom. Dla nich to zupełna “bajka”. Bajka o dziwnym starym życiu babci. A jednak. 🙂 

Jedna z naszych koleżanek jest zakonnicą. Już 20 lat temu, na nasze spotkanie z okazji 30-lecia matury także się pojawiła. Roześmiana, wesoła chętnie opowiadała nam o swoim jakże innym życiu w zakonie Albertynek. A my oczywiście pytaliśmy, czasem może “zbyt odważnie” bo przecież nieczęsto ma się okazję do spotkań takich ludzi, zwłaszcza jeśli kiedyś siedziało się razem niemal w jednej ławce. Dostaliśmy od Władzi (tzn. od Siostry Renaty) na pamiątkę różańce i długopisy z napisem/przesłaniem jej zakonu “ Powinno się być dobrym jak Chleb”. Ładne przesłanie..

Czas mijał, było gwarno, wesoło, rozmawialiśmy w małych podgrupach i w większych kręgach. O tym jak minęło nam te 50 lat, o tych, co odeszli już na zawsze i o dawnych nauczycielach. I o tym, że jest w tym wszystkim jakiś magnes, jakiś  niewidzialny, ale mocno wyczuwalny ciepły bakcyl, że po tylu latach, po dwudziestu kilku historiach różnych indywidualnych długich życiowych dróg, chcemy i potrafimy się zmobilizować i spotkać się na jeden taki specjalny wieczór. 

Przyznam, że tym razem, z wielu nietypowych i nieprzewidzianych wcześniej powodów i wątpliwości, dużo mnie kosztowała ta wyprawa do ukochanego Krakowa na pięć i pół dnia . Ale równocześnie od pierwszego zwiastuna wieści, że takie spotkanie jest planowane, ciągnęło mnie, by takiej okazji bycia znów z klasą “IV c” nie opuścić. To są chwile, których nikt nam nie odbierze i których nikt nie może zrozumieć, jeśli sam nie doznał takich przyjaźni, takich wspomnień i takich wieczorów.  To trzeba przeżyć, choć jak widać ja próbuję to także opowiedzieć. 

Było już  grubo po 1-szej w nocy, gdy wyszłam z podziemnego klimatycznego miejsca, wprost na ulicę Floriańską, od której zaczęliśmy ten dzień z Niną. Zaskoczył mnie w środową noc (tzn. już był czwartek) 🙂 tłum ludzi spacerujących roześmianych, pełnia świateł na Rynku, tu i ówdzie kwiaty na Rynku przy “Adasiu”, jak za dawnych lat.. Marcin, jak zawsze szarmancki i elegancki odprowadził mnie pod bramę apartamentów „Roman”, pożegnaliśmy się słowami: do zobaczenia. Wierzę, że jeszcze będzie następna i następna okazja do spotkań. W większym czy mniejszym gronie. Kameralnie czy znów z jakiejś klasowej okazji..   

Dla takich wieczorów warto żyć.  Warto pielęgnować przyjaźnie i wspomnienia, nawet jeśli są to już tylko “strzępki” dawnego młodego życia. Nawet jeśli spotykamy się po 20 czy 50 latach. Bo jeśli to mamy, to znaczy, że mamy w sobie spoiwo młodych lat i tych obecnych, że nie odpuszczamy dobrej energii młodości, że wciąż to „coś” mocno i radośnie pcha nas do życia. Do “kolejnej matury” – każdego nowego roku! 

A jak do tego dodać wszystkie moje spotkania, które odbyły się w ciągu pozostałych pięciu dni mojego pobytu, od wspólnych śniadań do późnych godzin nocnych – z rodziną z Krakowa, Sanoka, Gdańska, przyjaciółmi krakowskimi i sosnowieckimi.. Czyż mogłabym sobie życzyć bardziej owocnej szalonej podróży do Krakowa??  Lotu powrotnego NIE pamiętam, bo powietrze uszło ze mnie jak z przebitego nagle balonika. Z nadmiaru emocji, radości i winka – nie żyłam. 🙂 

Dziękuję organizatorom i wszystkim, którzy dotarli na to spotkanie, ta moja szkolna klasa dziś daje mi więcej radochy i energii niż kiedyś. 🙂 Dziękuję sobie, że adrenalina nie odpuściła aż do powrotu do Houston 🙂

Do zobaczenia!  Nie wiem kiedy – ale jakoś znów dojadę, najwyżej na .. wózku inwalidzkim.. (Tfu! Proszę odpukać w niemalowane!!!)

---

BACK